II SA/Wa 1542/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Teresa Zyglewska, Protokolant referent stażysta Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu całości; 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej D. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. U Z A S D N I E N I E Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o odmowie nadania D. K. stopnia nauczyciela dyplomowanego. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: D. K., nauczyciel gry na skrzypcach w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia w K., wnioskiem z dnia 8 lipca 2010 r. zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o wszczęcie postępowania kwalifiakcyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego. Po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., działając na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn. zm.) w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił nadania D. K. stopnia nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Komisja Kwalifikacyjna Nr [...] w dniu [...] listopada 2010 r. zapoznała się ze zgromadzoną przez nauczyciela dokumentacją oraz przeprowadziła rozmowę. Średnia arytmetyczna przyznanych punktów (po odrzuceniu jednej najwyższej i jednej najniższej punktacji) wyniosła 6 punktów i jest niższa niż wymagana do akceptacji średnia arytmetyczna równa 7. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że na podstawie analizy dokumentacji oraz przeprowadzonej z nauczycielem rozmowy Komisja uznała za niewystarczający do uzyskania akceptacji stopień realizacji wymagań kwalifikacyjnych określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260. poz. 2593ze zm.) i stwierdziła, że nie może wydać zaświadczenia o akceptacji. Decyzja ta została podpisana przez Dyrektora Departamentu Szkolnictwa Artystycznego i Edukacji Kulturalnej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego W. J., działającego z upoważnienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Od powyższej decyzji D. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku zarzuciła, że Komisja Kwalifikacyjna nie przestrzegała przepisów dotyczących postępowania kwalifikacyjnego, określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu. Podniosła, że w jej przypadku w składzie Komisji nie brał udziału ekspert zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz nauczający tego samego przedmiotu lub prowadzący ten sam rodzaj zajęć. Ponadto podniosła, że Komisja powinna dokonać analizy jej dorobku zawodowego na podstawie przedłożonej dokumentacji oraz rozmowy, podczas której, powinna odpowiadać na pytania członków komisji dotyczących wpływu jej działań i zadań na podniesienie jakości pracy szkoły, w której odbyła staż. Zadawane jej pytania świadczyły o braku znajomości przedłożonej przez nią dokumentacji i wykraczały poza jej kompetencje, jako nauczyciela. Zarzuciła ponadto, że w protokole z prac Komisji nie zawarto wszystkich pytań, oraz że poza krótkimi, nic nie mówiącymi określeniami, nie ma informacji o odpowiedziach. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż nie stwierdził uchybień formalno-prawnych w postępowaniu Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] listopada 2010 r., a zatem nie ma podstaw do unieważnienia czynności Komisji i uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Odnosząc sie do zarzutów zawartych we wnisku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister wskazał, że skład Komisji był zgodny z wymagami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Wszyscy eksperci posiadali kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole muzycznej I i II stopnia. Ponadto dwoje czlonków komisji: T. B. oraz I. W. nauczają gry na skrzypcach, czyli takiego samego przedmiotu jakiego naucza D. K., z tą tylko różnicą, że na poziomie akademickim. Podał także, że członek Komisji M. S. jest zatrudniona w szkole muzycznej I i II stopnia, czyli w szkole tego samego typu i rodzaju, co szkoła, w której jest zatrudniona D. K. W dalszej część uzasadnienia organ odniósł się do oceny dorobku zawodowego D. K., na wstępie zaznaczjąc, że zgodnie z zapisem § 12 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia, Komisja Kwalifikacyjna analizuje dorobek zawodowy nauczyciela mianowanego ubiegającego się o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego na podstawie przedłożonej przez nauczyciela dokumentacji oraz przeprowadzonej rozmowy. Podczas tej rozmowy nauczyciel odpowiada na pytania członków komisji dotyczące wpływu działań i zadań zrealizowanych przez nauczyciela w okresie stażu na podniesienie jakości pracy szkoły, w której nauczyciel odbywał staż. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodwego wyjaśnił, że oznacza to, iż podstawą oceny dorobku zawodowego nauczyciela mianowanego ubiegającego się o kolejny stopień awansu zawodowego jest zarówno materiał przedstawiony w formie opisów i analiz zrealizowanych zadań, jak również odpowiedzi nauczyciela na pytania członków komisji w trakcie rozmowy. W przypadku zapisów budzących wątpliwości członków Komisji, często zadają oni pytania prowadzące do wyjaśnienia tych wątpliwości. W opini organu, zdanie widniejące na karcie indywidualnej oceny punktowej przewodniczącej Komisji, że rozmowa nie rozwiała wątpliwości Komisji, odnosi się do braku wyjaśnienia pewnych istotnych dla Komisji wątków przedłożonej dokumentacji, a nie do domniemanych wątpliwości wobec osoby D. K. i nie stanowi potwierdzenia braku obiektywizmu w ocenie jej dorobku zawodowego. Minister podkreśłił również, że z zapisów w protokole wynika jednoznacznie, że zadawane przez członków Komisji pytania odnosiły się do konkretnych zapisów w przedłożonej dokumentacji. Zarzut braku znajomości dokumentacji jest zatem bezpodstawny, podobnie jak zarzut braku informacji o udzielonych odpowiedziach. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyjaśnił, że najwięcej wątpliwości członków Komisji wzbudziły opisy i analizy działań przedstawionych jako potwierdzenie spełnienia wymagań określonych w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. a, lit. c oraz w § 8 ust. 2 pkt 3 przywołanego wyżej rozporządzenia. Minister wskazał, że zadanie określone w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia dotyczy opracowania i wdrożenia programu działań edukacyjnych, wychowawczych, opiekuńczych lub innych (...). Wnioskodawczyni opisała w tym punkcie realizację zadania podjętego w pięcioosobowej grupie, co jest dopuszczalne, jednakże pod warunkiem szczegółowego określenia i przeanalizowania własnego wkładu w taką pracę zbiorową, a czego w tym opisie brakuje. Przepisy dotyczące awansu zawodowego nauczycieli mają bowiem w założeniu prowadzić do oceny indywidualnego dorobku każdego nauczyciela, na podstawie jego pracy dydaktycznej w szkole, wyników uzyskiwanych przez jego uczniów i innych działań realizowanych zarówno w ramach obowiązków nauczyciela, jak i wykraczających poza te obowiązki. W przepisach tych umieszczono tylko jedno wymaganie (określone w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. e), które dopuszcza realizację zadań we współpracy z innymi osobami lub instytucjami. Pozostałe wymagania określone w § 8 ust. 2 nauczyciel powinien wykonać samodzielnie, a następnie je opisać i przeanalizować, w szczególności ze wskazaniem uzyskanych efektów. Organ podnisł również, że w przypadku zadania określonego w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. c rozporządzenia, tj. poszerzenia zakresu działań szkoły, w szczególności dotyczących zadań dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych, D. K. wymieniła jedynie trzy elementy. Zdaniem organu takie lakoniczne ujęcie podjętych działań mogło istotnie wzbudzić niedosyt członków Komisji, tym bardziej, że zabrakło tu jakiejkolwiek analizy dokonanych działań, a opis uzyskanych efektów był ogólnikowy. W przypadku wymagania określonego w § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, dotyczącego umiejętności dzielenia się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami, D. K. opisała prowadzenie trzech lekcji otwartych dla nauczycieli gry na fortepianie i przedmiotów teoretycznych w szkole w L., która jest filią Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. w K.. Organ podniósł, że w szkole w K. są zatrudnieni inni nauczyciele skrzypkowie i altowioliści, dla których także można było takie lekcje przeprowadzić. Organ wyjaśnił, że występują wprawdzie sytuacje, iż nauczyciele prowadzą lekcje otwarte dla nauczycieli innych specjalności, jednakże istotna jest później analiza, jakie korzyści dla realizacji swoich przedmiotów wynieśli ci nauczyciele, jak tematyka poruszana na lekcji otwartej, prowadzonej np. przez nauczyciela gry na skrzypcach, przekłada się na treści nauczania i problemy występujące np. w nauczaniu gry na fortepianie. W takich przypadkach tematem tych lekcji powinny być raczej dydaktyczne lub pedagogiczne problemy natury ogólnej. Tematyka lekcji otwartych D. K. była tymczasem ściśle związana z nauczeniem gry na skrzypcach. Ponadto brak jest jakiejkolwiek analizy przeprowadzonych lekcji, występujących w ich trakcie problemów, sposobów ich rozwiązywania, a także informacji o omówieniu przeprowadzonych lekcji, czy następującej po nich dyskusji. Ogólnikowo, zdaniem organu, zostały potraktowane opisy i analizy pozostałych działań podjętych w ramach realizacji wymagania określonego w § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W przypadku D. K. dzielenie się własnymi materiałami sprowadzało się do przygotowania dla uczniów płyty z nagraniem najpopularniejszych kolęd. Nie może w tym przypadku być mowy o dzieleniu się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami. W opisie pełnienia funkcji opiekuna stażu brakuje natomiast w ocenie organu, istotnych z punktu widzenia dzielenia się wiedzą, informacji, np. jaka była tematyka obserwowanych lekcji nauczyciela kontraktowego, co sprawiało mu największe problemy, jak próbowano wspólnie te problemy rozwiązać, na co zwrócił uwagę opiekun stażu podczas trzech lat wspólnej pracy z nauczycielem kontraktowym. W końcowej części uzasdnienia decyzji organ podkreśłił, że członkowie komisji wyjątkowo jednomyślnie ocenili dorobek zawodowy D. K. na 6 punktów (z wyjątkiem przedstawiciela związków zawodowych, który przyznał 9 punktów), co oznacza, że zdecydowana większość członków Komisji uznała, iż jej dorobek zawodowy nie jest wystarczający do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zaznaczył też, że jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie może kwestionować rozstrzygnięć komisji kwalifikacyjnych, ponieważ jedynie one mają kompetencje do merytorycznej oceny dorobku zawodowego nauczycieli na podstawie przedłożonej dokumentacji i przeprowadzonej rozmowy. Minister może jedynie dokonać oceny strony formalno-prawnej postępowania kwalifikacyjnego lub egzaminacyjnego i wskazać uchybienia wobec obowiązujących przepisów. Decyzja powyższa została również podpisana z upoważnienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego przez Dyrektora Departamentu Szkolnictwa Artystycznego i Edukacji Kulturalnej W. J. Na powyższą decyzję D. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz utrzymanej nią w moc decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa, tj. art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela w związku z § 13 i § 14 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, polegające na uznaniu, iż nie spełnia wymogów niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego; braku wskazania zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej szczegółowych ustaleń komisji kwalifikacyjnej, ze wskazaniem poszczególnych ocen punktowych i przesłanek takiej oceny; braku należytego umotywowania stwierdzenia komisji kwalifikacyjnej o niespełnieniu przez nią wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego, a także na nieprawidłowym dokumentowaniu przebiegu pracy komisji kwalifikacyjnej, polegającym na pominięciu w protokole sporządzonym na podstawie § 14 rozporządzenia treści udzielanych przez nią odpowiedzi. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z protokołu pracy komisji, indywidualnych kart punktacyjnych oraz przedłożonej przez nią dokumentacji. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga D. K. zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż powołane w skardze. Zgodnie bowiem z art. 134 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpoznając, w trybie przepisu art. 127 § 3 k.p.a., wniosek skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Naruszenie to polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uregulowane w art. 24 oraz art. 25 k.p.a. instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procedowania" (W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Dom Wydawniczy ABC, str. 12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 3(12) z 2007 r., str. 137). Nie mogą być zatem pomijane w procesie stosowania prawa. Nie do przyjęcia jest także ich zawężająca wykładnia. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu jest okoliczność, że brał on udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Celem takiej regulacji bezspornie było uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji, wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu (por. W. Chróścielewski w powołanej glosie do uchwały o sygn. akt II GPS 2/06). W świetle poglądów doktryny, reguła określona we wspomnianym przepisie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a., a więc do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy (tak m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, s. 221; tak również: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 183). Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak. m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 213/06, publ. LEX nr 235133; uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, ONSAiWSA 2007/3/61 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1507/08, publ. LEX nr 529978). W ocenie Sądu stanowisko powyższe potwierdza także uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, w której NSA stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Jak wskazano w uzasadnieniu tej uchwały, przepisy prawa przyznają organom administracji publicznej kompetencje do samokontroli własnych decyzji, a to oznacza, że nie można wyłącznie w oparciu o formalistycznie pojmowaną bezstronność pozbawić ministra kompetencji do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. przez zastosowanie w drodze rozszerzającej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Istotą tej uchwały jest zatem to, iż osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził niejako wyjątek od wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. zasady wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż autorem zarówno pierwszej decyzji, jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy jest działający z upoważnienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Dyrektor Departamentu Szkolnictwa Artystycznego i Edukacji Kulturalnej W. J., nie zaś sam piastun funkcji – czyli Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Odnosząc powyższe do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. należy wyraźnie podkreślić, że pracownik organu upoważniony do działania w imieniu organu, w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę piastującą funkcję organu, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Zatem, wydanie zaskarżonej decyzji z upoważnienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.