II SA/Rz 951/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonywanych robót budowlanych -skargę oddala- IISA/Rz 951/11 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. J. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...], którą umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie remontu drewnianego budynku mieszkalno-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ewid. 126 w miejscowości N. gmina [...]. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania i podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na skutek interwencji A. J. (pełnomocnika J. J. - właściciela działki nr 124) wszczął w dniu [...] maja 2009r. postępowanie administracyjne w sprawie remontu drewnianego budynku mieszkalno - gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ewid. 126 położonego w miejscowości N. gm. [...], stanowiącego własność Z. i J. L. Decyzja z dnia [...] lipca 2009r., znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne. Na skutek wniesionego odwołania, decyzja ta została przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2009r., Nr [...] uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania PINB postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...], działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm. zwana dalej w skrócie P.b.) nakazał J. L. wstrzymać roboty budowlane wykonywane z naruszeniem warunków określonych w zgłoszeniu oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia ekspertyzy technicznej wykonanych robót. Podczas oględzin budynku w dniu 15.12.2009r. ustalono, że inwestor wykonał roboty polegające na uzupełnieniu fundamentu betonowego, założeniu ściągu stalowego na ścianie zachodniej budynku, remoncie części komina wychodzącego ponad połać dachową, pozostałe ściany zewnętrzne jak i stolarka okienna i drzwiowa były wstanie nienaruszonym. W pomieszczeniach od strony południowej uzupełniono ubytki tynku, w kuchni wymieniono tynk na kominie, ściany obito deskami boazeryjnymi, ocieplono sufit i podbito płytą rygips, w części mieszkalnej rozebrano istniejącą podłogę, w pomieszczeniach części gospodarczej ściany obito deskami boazeryjnymi. W wyniku porównania wykonanych robót budowlanych z robotami objętymi dokonanym przez J. L. w dniu 4 marca 2009r. zgłoszeniem dotyczącym remontu, organ pierwszej instancji stwierdził, że roboty budowlane polegające na wymianie podwaliny podmurówki, założenia ściągu stalowego na ścianie zachodniej budynku, uzupełnienie ubytków tynku oraz wymianie tynku na kominie w pomieszczeniu kuchni wykroczyły poza zakres robót budowlanych objętych zgłoszeniem i dlatego wstrzymał roboty budowlane i nakazał dostarczenie ekspertyzy technicznej zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 50 ust. 3 P.b. Inwestor postanowienie odebrał 21 grudnia 2009r., w związku z tym termin do sporządzenia ekspertyzy technicznej upłynął 20 stycznia 2010 r. Zobowiązany ekspertyzę techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane do organu dostarczył w dniu 19 stycznia 2010 r. Częścią ekspertyzy jest inwentaryzacja opisowa całego budynku, program remontu, rozwiązania techniczno- budowlane remontu poprawiające stan istniejący budynku, dokumentacja fotograficzna ze stycznia 2010r. przedstawiająca cały budynek w różnych ujęciach obrazujących stan całego obiektu oraz szkic inwentaryzacyjny w postaci rzutu przyziemia, przekroju poprzecznego i podłużnego oraz elewacje, a także schemat programu użytkowego obiektu po wykonaniu remontu. A. J. pełnomocnik skarżącego J. J. zapoznał się z całością materiału dowodowego i w piśmie z dnia 10 lutego 2010 r. zarzucił, że przedstawiona dokumentacja jest nierzetelna, niespójna, pomija istotne dla oceny stanu technicznego zniszczenia, jest ogólnikowa, przemilcza obowiązujące wymogi techniczno-budowlane, jest stronnicza. Przedmiotowy budynek stanowił zagrożenie bezpieczeństwa już pod koniec lat sześćdziesiątych i zażądał odrzucenia ekspertyzy jako dowodu w sprawie. Inwestor w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. przedłożył aneks do wcześniej złożonej ekspertyzy wraz z kserokopią certyfikatów, deklaracji zgodności i atestu higienicznego na wbudowane materiały budowlane. W aneksie wyjaśniono wykonanie robót budowlanych z naruszeniem zgłoszenia z dnia 4 marca 2009r. ze względu na stan i potrzebę zachowania substancji budynku, a roboty budowlane wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. L. zaniechanie dalszych robót budowlanych wykonanych z naruszeniem warunków określonych w zgłoszeniu przy drewnianym budynku mieszkalno-gospodarczym zlokalizowanym na działce nr 126 w miejscowości N. gmina [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. J. Po jego rozpoznaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta była przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 611/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010r. nr [...]. W wyroku tym Sąd stwierdził, że zgłoszenie jak i pozwolenia na budowę, są to dwa odrębne tryby rozróżniane ze względu na kategorię planowanych robót budowlanych, a w zaskarżonej decyzji organ używa ich niejako zamiennie. Organ winien jednoznacznie określić, czy wymienione w ekspertyzie roboty budowlane będą mogły być kontynuowane na podstawie zgłoszenia czy pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że nakazy określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b mogą być zastosowane, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonywane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Decyzja o zaniechaniu dalszych robót budowlanych ma doprowadzić do sytuacji, w której inwestor dalszych robót nie będzie mógł prowadzić, jak również nie będzie mógł doprowadzić już wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tym samym zaniechanie dalszych robót budowlanych uniemożliwia jakąkolwiek kontynuację, gdyż organ nadzoru budowlanego akceptuje skutki nielegalnego działania inwestora, ale bez prawa kontynuowania, co stanowi sankcję w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Decyzja o zaniechaniu dalszych robót oznacza, że budynek powinien pozostać w takim stanie, jakim jest obecnie, a to nie jest do pogodzenia z założeniami, jakie ustawodawca przyjął w art. 51 P.b., którego celem jest przede wszystkim doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Zakaz zaniechania dalszych robót budowlanych nie może być orzeczony do obiektu, który wymaga dalszych prac remontowych, a zaniechanie ich wykonania doprowadzi do zniszczenia budynku. Zatem organ stwierdzając konieczność kontynuowania remontu w budynku wydał nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych, co stanowi treść opisanej wyżej sprzeczności rozstrzygnięcia z ustalonym stanem faktycznym sprawy. Sąd wskazał, że skoro na podstawie przedstawionej ekspertyzy organ stwierdził, że roboty budowlane wykonane w kontrolowanym obiekcie zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i przyjął, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja, w której organ byłby zobligowany do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części względnie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, to winien umorzyć postępowanie prowadzone w trybie art. 51 P.b., gdy wykonane roboty nie uchybiają przepisom budowlanym. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...], umorzył postępowanie w sprawie remontu drewnianego budynku mieszkalno- gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ewid. 126 w miejscowości N. gmina [...]. W odwołaniu J. J. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wobec sprzeczności istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i stanem faktycznym. W obszernym uzasadnieniu opisał działania organu, wskazał, że dokonane roboty nie można zaliczyć do remontu lecz przebudowy. Właściciel budynku zmienił parametry techniczne elementów konstrukcyjnych do których należy zaliczyć nośność i wytrzymałość ścian fundamentowych. Uważa, że stosowane są nieatestowane materiały. Zarzucił nieuwzględnienie opinii wyrażonej przez rzeczoznawcę budowlanego E. J. w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 7.07.2009r, według którego lokalizacja budynku jest niezgodna z obowiązującym prawem budowlanym a stan budynku zagraża życiu ludzi. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.004.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm./, w tym § 204, § 207 ust. 2, § 271 ust. 1. Zarzucił nierzetelność, ogólnikowość i stronniczość przedłożonej ekspertyzy, oraz że przemilcza ona normy ppoż. Zarzucił nieprzeprowadzenie przez organ I instancji własnej analizy wykonany robót i zawnioskował o wykonanie ściany zachodniej budynku zgodnie z zaleceniem określonym w dołączonej do odwołania kopii "opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej" opracowanej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych L. G. W dalszej części zarzucił naruszenie art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, w związku z czym w piśmie z dnia 27.04.2011r., złożył wniosek o zawieszenie postępowania, w celu wykonania na zlecenie właściciela działki nr 124 ekspertyzy stanowią remont, co oznacza, że wykonane roboty konserwacyjne nie mieszczą się w definicji robót budowlanych i ich prowadzenie nie jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Konsekwencją powyższego jest konieczność wszczęcia postępowania naprawczego w oparciu o art. 50 i 51 P.b., co też organ I instancji uczynił. Powołując się na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16.11.2010r., sygn. akt II SA/Rz 611/10 organ wskazał, że przepisem rozstrzygającym i kończącym sprawę merytorycznie jest art. 51 ust. 1 P.b. i organ był zobowiązany do wydania przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych decyzji. Jednakże w przypadku, gdy roboty budowlane nie uchybiają przepisom prawa postępowanie prowadzone w trybie art. 51 P.b. winno być umorzone. Organ odwoławczy jako słuszne uznał stanowisko PINB, że wykonane ponad zgłoszenie roboty są remontem, nakazanie rozbiórki byłoby nieuzasadnione, gdyż roboty budowlane miały na celu poprawę stanu technicznego budynku i zostały wykonane prawidłowo. W wyniku tych prac nie powstał nowy obiekt, ani jego nowa część, a wykonane roboty poprawiły stan techniczny budynku Nie znalazłoby też uzasadnienia nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego (do stanu przed remontem), gdyż sam idea prowadzenia robót remontowych ma na celu poprawienie stanu technicznego obiektu budowlanego. Skoro brak jest materialnoprawnej podstawy do zastosowania art. 51 P.b., zasadnym zatem w ocenie organu było umorzenie postępowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ za niezasadne uznał twierdzenia, że wykonane roboty powinny zostać zakwalifikowane jako przebudowa, że inwestor stosuje nieatestowane materiały (w aktach sprawy znajdują się certyfikaty i deklaracje zgodności). Nadto za nieprawdziwy organ uznał zarzut o ogólnikowości ekspertyzy, jest ona w treści szersza niż wynikało to z zakresu określonego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009r. Wskazany przez odwołującego świadek E. J. nie był w środku obiektu. Zakwestionowana lokalizacja obiektu z obowiązującymi przepisami nie może być uwzględniona, gdyż dotyczy budynku wykonanego w pierwszej połowie ubiegłego stulecia. Organ podkreślił, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.) nie mają zastosowania, gdyż sprawa dotyczy remontu obiektu. Przekazywane przez skarżącego wraz z kolejnymi pismami zdjęcia mające potwierdzać doszczętne zniszczenie obiektu pokazują cały czas ten sam fragment obiektu, tym samym nie obrazują uszkodzeń na tle całej ściany czy obiektu. Stan faktyczny obiektu nie ma żadnego wpływu na prowadzone postępowanie, gdyż o tym, czy obiekt budowlany nadaje się do remontu decyduje jego właściciel, a nie organ. Podnoszona przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania obiektu nie była przedmiotem postępowania. Organ przed wydaniem decyzji umożliwił stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Nietrafne są też zarzuty naruszenia zasad postępowania oraz art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. J. wniósł o uchylenie zaskarżone decyzji jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 28, art. 48 i art. 50a P.b. przez zaniechanie jego zastosowania w ustalonym stanie faktycznym; naruszenie § 2.1 i 2.2 oraz § 207 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie ich stosowania; naruszenie art. 6, art. 7, art. 9, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Na uzasadnienie opisanych zrzutów powtórzył argumentacją zaprezentowaną w odwołaniu. W obszernym uzasadnieniu podkreślił, że organ błędnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z remontem. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie zapadł prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 611/10 uchylający zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a więc rozpoznając tę sprawę Sąd musi odwołać się do treści art. 153 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisu tego wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W literaturze przedmiotu, przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie przyczyn, z jakich stosowanie tej normy prawnej przez organ, który ten akt wydał zostało uznane za błędne / W. Siedlecki System prawa procesowego cywilnego, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s.318/. Wskazania zaś, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu unikniecie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości / B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005 s. 345/. Mając na uwadze powyższe uwagi, skoro w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadził dla potrzeb tej sprawy wykładnię przepisu art. 51 Prawa budowlanego zarówno językową jak i celowościową, to takie rozumienie tego przepisu wiąże zarówno orzekające ponownie w sprawie organy jak i Sąd. Skoro więc prawomocnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. Sąd przyjął, że prace wykonane przez J. L. zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, budynek wymaga dalszych prac remontowych których zaniechanie doprowadzi do jego zniszczenia, to konieczne jest jednoznaczne określenie, czy wymienione w ekspertyzie roboty budowlane mogą być kontynuowane na podstawie zgłoszenia czy pozwolenia na budowę. Nadto, Sąd ten wskazał, że gdy wykonane roboty nie uchybiają przepisom budowlanym, to organ winien umorzyć postępowanie prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Prawidłowo zatem orzekający w sprawie organ, po ustaleniu zakresu prac przeprowadzonych ponad zgłoszenie przez inwestora i stwierdzając, że są to prace remontowe wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną nie wymagające pozwolenia na budowę, zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyżej przywołanym orzeczeniu - umorzył postępowanie w sprawie. Słusznie bowiem organ naprowadził, że przedmiotem tego postępowania są prace inwestora stwierdzone podczas oględzin Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 15 grudnia 2009 r., a polegajcie na wymianie podwaliny i podmurówki, założenie ściągu stalowego na ścianie zachodniej budynku, remoncie części komina wychodzącego ponad połać dachową, rozebraniu istniejącej podłogi, uzupełnienie ubytków tynku oraz wymianie tynku na kominie w pomieszczeniu kuchni. Przedmiotem zaś postępowania w tej sprawie nie są inne prace wykonywane przez inwestora, w których toczą się odrębne, liczne postępowania. W rozpoznawanej sprawie, wiążąca jest również zawarta w wyroku Wojewódzkiego sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r. ocena w zakresie zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i prawidłowość przeprowadzonego postępowania z uwzględnieniem normy zawartej w art. 81 a ust. 2 Prawa budowlanego, jak i udziału stron w toczącym się postępowaniu, a także respektowania przepisów art. 75 i nast. k.p.a w tym także art. 80 k.p.a. i 10 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organy przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie nie naruszyły zasad postępowania. Skarżący brał udział w postępowaniu, został powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a czynny udział w toczącym się postępowaniu manifestował licznymi pismami. Z tych też przyczyn nie mogą zostać uwzględnione zarzuty skargi sprowadzające się do naruszenia przepisów art. 28, art. 48 i art. 50a Prawa budowlanego, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690/ jako , że te kwestie zostały przesądzone przywołanym wyżej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2010r sygn. akt II SA/Rz 611/10. W ocenie Sądu nie można również zarzucić orzekającym w sprawie organom naruszenia przepisu art. 98 k.p.a., w oparciu o który to przepis skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania. W świetle bowiem tego przepisu organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Inwestor pismem z dnia 20 maja 2011 r. nie wyraził zgody na zawieszenie postępowania, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki do wydania pozytywnego postanowienia w oparciu o treść przepisu art. 98 § 1 k.p.a., a na którą to podstawę prawną wniosku o zawieszenie postępowania powoływał się skarżący. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.