I OSK 604/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.), Protokolant asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Apelacyjnego w Szczecinie skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 1083/11 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1083/11, oddalił skargę A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W jego uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. skierowanym do Starosty C. Prokurator Prokuratury Rejonowej w C. złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania A. D. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W jego motywach prokurator wyjaśnił, że Prokuratura Rejonowa w C. prowadziła postępowanie przygotowawcze, w toku którego biegli psychiatrzy stwierdzili, iż sposób używania przez badanego alkoholu może spełniać kryteria uzależnienia. Do wniosku prokurator załączył wyciąg z opinii psychiatrycznej z dnia [...] czerwca 2011 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Starosta C. orzekł o skierowaniu A. D., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii prawa jazdy kategorii B, na badania lekarskie w związku z informacją o zastrzeżeniach o stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W odwołaniu od powyższej decyzji A. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu pełnomocnik skarżącego zarzucił: 1. obrazę prawa procesowego w szczególności: a) przepisu art. 122 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm.) w zw. § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.), wynikającą z faktu uznania, iż istnieją zastrzeżenia do stanu jego zdrowia w oparciu o ustalenia podmiotów trzecich, nie zaś o ustalenia własne, stanowiące efekt samodzielnie przeprowadzonego przez organ postępowania pozwalającego na przyjęcie z wystarczająco dużym prawdopodobieństwem, że zaistniał stan upoważniający go do skierowania na badania lekarskie; b) przepisów art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: K.p.a., przez zaniechanie wyczerpującego i spełniającego kryteria przywoływanych przepisów procedury zgromadzenia materiału dowodowego koniecznego do ostatecznego rozstrzygnięcia; c) przepisu art. 107 § 3 K.p.a. wynikającą z zupełnego pominięcia w decyzji uzasadnienia spełniającego choćby podstawowe kryteria wskazywane dyspozycją przywoływanego przepisu procedury administracyjnej, w tym dotyczące wskazania faktów, które zostały uznane za udowodnione, wskazania dowodów, na których oparto rozstrzygnięcie, czy wreszcie wyjaśnienia podstawy prawnej skażonej decyzji, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonej decyzji, mający istotny wpływ na jej treść, polegający na niewyjaśnieniu istoty sprawy w zakresie dotyczącym istnienia jakichkolwiek zastrzeżeń zdrowotnych mogących powodować niezdolność odwołującego się do prowadzenia pojazdów oraz na oparciu orzeczenia na niezweryfikowanych informacjach stanowiących materiał dowodowy w sprawie karnej na etapie postępowania przygotowawczego, w której to sprawie tezy aktu oskarżenia inspirowane są wyłącznie stanowiskiem osób mających sporne z odwołującym się interesy, co dotyczy również kuriozalnej w swej istocie opinii biegłych psychiatrów opartej wyłącznie o transformację informacji uzyskiwanych od osób pomawiających go o rzekome dopuszczanie się przestępstw. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na badaniu sądowo - psychiatrycznym, które dowodzi, że istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia odwołującego się, mogące mieć wpływ na zdolność kierowania przez niego pojazdami. Przeprowadzone w dniu [...] czerwca 2011 r. przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów badanie stwierdziło u odwołującego się używanie alkoholu w sposób, który może spełniać kryteria uzależnienia. Dowodem jest znajdujący się w aktach sprawy wyciąg z opinii sądowo – psychiatrycznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że opinia ta nie przesądza o tym, czy wskazane w niej uzależnienie nie pozwala na kierowanie pojazdem mechanicznym, nasuwa jednak wątpliwości co do tego faktu. Stąd zasadne jest, i zgodne z przepisami, skierowanie strony na badanie specjalistyczne, aby te wątpliwości wyeliminować lub potwierdzić. Odnosząc się do treści odwołania, Kolegium stwierdziło, że okoliczności w nim zostaną zweryfikowane podczas badania specjalistycznego, na które została skierowana. Nie mogą mieć one natomiast wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie, bowiem ani organ je wydający, ani żadna inna osoba, poza specjalistami, nie posiadają kompetencji do ustalenia stopnia uzależnienia odwołującego się od alkoholu i jego ewentualnego wpływu na zdolność psychofizyczną do kierowania pojazdami. Kolegium wyjaśniło, że uprawnienia te posiadają wyłącznie lekarze medycyny pracy wykonujący badania kierowców i osób kierujących pojazdami, zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., Kolegium uznało go za bezpodstawny. Wskazało, że wzór skierowania na badanie lekarskie zawiera jako załącznik nr 2, rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku. Wzór ten, w ocenie organu odwoławczego, spełnia podstawowe wymogi, jakim powinien zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. odpowiadać akt administracyjny, a mianowicie zawiera: oznaczenie organu administracji, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie faktyczne i prawne, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania decyzji. W przedmiotowej sprawie szerokiego uzasadnienia decyzji, ze szczegółowym omówieniem jej motywów dokonało Kolegium, rozpoznając odwołanie złożone od ww. rozstrzygnięcia. Powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji A. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o ich uchylenie. W skardze powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W jego ocenie informacja uzyskana przez Starostę C. z Prokuratury Rejonowej w C. o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego związanych z nadużywaniem alkoholu, a oparta na opinii sądowo – psychiatrycznej wykonanej w sprawie karnej przeciwko skarżącemu, była informacją wiarygodną, a zatem uzasadniała wydanie decyzji na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ustalenie bowiem przez biegłych psychiatrów, że A. D. "bardzo często nadużywa alkoholu" nasuwa wątpliwości co do jego sprawności psychofizycznej jako kierującego pojazdem. Stąd też organy obydwu instancji prawidłowo zastosowały omawiany przepis. Poinformowanie o takiej opinii wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania do właściwego organu przez Prokuratora, było realizacją ustawowych obowiązków Prokuratora wynikających z art. 182 K.p.a. i skutkowało wszczęciem postępowania administracyjnego zgodnie z regułą wyrażoną w art. 61 § 3 K.p.a. w dacie otrzymania przez organ wniosku Prokuratora o wszczęcie postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. D.. Opierając ją na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wyrokowi temu zarzucono: 1. obrazę prawa materialnego, a to przepisu art. 122 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami wynikającą z faktu uznania, iż istnieją zastrzeżenia do stanu zdrowia skarżącego w oparciu o ustalenia podmiotów trzecich, nie zaś ustalenia własne, stanowiące efekt samodzielnie przeprowadzonego przez organ postępowania pozwalającego na przyjęcie z wystarczająco dużym prawdopodobieństwem, że zaistniał stan upoważniający organ do skierowania na badania lekarskie, a nadto: 2. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uchybieniu przepisom: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. 77 § 1 K.p.a. i 80 K.p.a., wynikające z odmowy przewidzianego ustawą uchylenia decyzji, mimo oczywistego zaniechania przez organy administracji wyczerpującego - spełniającego kryteria przywoływanych przepisów procedury administracyjnej - zgromadzenia materiału dowodowego koniecznego do ostatecznego rozstrzygnięcia oraz b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami przez bezpodstawne przyjęcie, iż w przypadku A. D. spełnione zostały przewidziane tym przepisem przesłanki skierowania na badanie lekarskie mimo braku w tej materii podstaw faktycznych o obiektywnym charakterze. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zakwestionowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Jak wskazał w uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podstawy, na których została ona oparta są w swej istocie w znacznej części tożsame z zarzutami zgłaszanymi już wcześniej - zarówno wobec samej decyzji Starosty C., jak i w skardze na orzeczenie organu odwoławczego. W przekonaniu skarżącego jest to uzasadnione faktem wadliwej interpretacji przepisów przywoływanych jako naruszone zarówno przez organy administracji, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego obowiązkiem organu administracyjnego I instancji było przeprowadzenie we własnym zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do samoistnego stwierdzenia ewentualnych zastrzeżeń do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Działania organów administracji stały się faktycznie niedopuszczalną szykaną wobec obywatela, który nigdy dotychczas, mimo wieloletniego posiadania uprawnień do prowadzenia pojazdów, nie dał podstaw dla przekonania o istnieniu jakichkolwiek zastrzeżeń o stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Wiarygodność opinii sądowo-psychiatrycznej dołączonej do wniosku Prokuratora jest wątpliwa, skoro opinia ta została oparta głównie na oświadczeniu żony skarżącego, która jest inicjatorem sprawy karnej o znęcanie, nadto skoro w wydaniu opinii brał udział lekarz, u którego żona skarżącego się leczy. Dlatego zaskarżony wyrok uznał za wadliwy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Tymczasem stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na obu podstawach z reguły wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych albowiem tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny zastosowania i wykładni prawa materialnego. Podstawa naruszenia przepisów postępowania jest chybiona, gdyż sprawa w istocie dojrzała do rozstrzygnięcia zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym, przesłanki właściwego przepisu prawa materialnego wynikały z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, toteż brak było podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji (z tego powodu) oraz decyzji ostatecznej. Zatem zaskarżony wyrok w tym aspekcie jest trafny. W tym miejscu godzi się tylko zwrócić uwagę skarżącemu, iż postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego, a ma na celu jedynie kontrolę legalności aktów wydanych przez organy administracyjne. Z tego obowiązku Sąd I instancji się wywiązał, gdyż ocenił zgodność z prawem zapadłych w sprawie decyzji. Czy uczynił to poprawnie jest już inną kwestią. Jednakowoż niepodobna zarzucić mu naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a., który stanowi o zakresie kognicji sądów administracyjnych. Materiał dowodowy sprawy pozwalał na stanowcze jej rozstrzygnięcie, strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, zatem nie doszło do uchybień w tym zakresie. Autor skargi kasacyjnej motywuje swe stanowisko o naruszeniach procesowych głównie brakiem wyczerpania przesłanek materialnoprawnych w ustalonym stanie faktycznym, dowodząc wadliwości końcowego rozstrzygnięcia, toteż zagadnienie to zostanie omówione poniżej. Obecnie godzi się wyjaśnić, że w rozpoznawanej sprawie zapadłe decyzje zainicjował wniosek prokuratora oparty o opinię sądowo-psychiatryczną uzyskaną w postępowaniu przygotowawczym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego materiał ten był dostatecznie wiarygodny i przekonujący, toteż dawał wystarczające podstawy pozwalające na skierowanie skarżącego na kontrolne badania lekarskie. Co prawda decyzja organu I instancji, jakkolwiek zawierała minimum elementów pozwalających na takie jej zakwalifikowanie, to jednak nie wykazała dostatecznego uzasadnienia, tak pożądanego w przypadku decyzji uznaniowych. Wszak raczej nie powinno to stanowić powodu jej uchylenia, i tak się stało, bo wadę tę naprawiła decyzja organu odwoławczego powołanego również do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Tak czy owak skarga kasacyjna nie formułuje zarzutu idącego w tym kierunku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji natomiast przedstawiono stan faktyczny sprawy ustalony na podstawie wiarygodnych dowodów, oceniono go pod katem właściwego przepisu prawa materialnego, toteż Sąd I instancji miał pełne podstawy do zaakceptowania zajętego przez organy administracyjne stanowiska. Godzi się wyjaśnić, że przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym reguluje obowiązek kierującego pojazdem, posiadającego uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych, poddania się specjalistycznym badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Skierowanie następuje decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Ma to miejsce w sytuacjach powzięcia przez organ umotywowanych "sygnałów" dotyczących stanu zdrowia kierującego pojazdem w aspekcie jego braku zdolności do czynnego uczestniczenia w ruchu drogowym. Zatem wezwanie do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się istotne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Oznacza to, że nie wystarczą same wątpliwości, iż kierujący ze względu na stan zdrowia nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Przeciwwskazania, które zostaną zweryfikowane podczas badania lekarskiego. Stanowi o tym § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, zgodnie z którym starosta może skierować na badanie lekarskie jedynie taką osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach o jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W tym kontekście należy jednoznacznie wskazać, że organy administracji są zobowiązane do dokonania oceny okoliczności podanych przez podmiot, który te zastrzeżenia sygnalizuje, a więc oceny czy uzyskana informacja o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby kierującej pojazdem jest wystarczająco umotywowana do powzięcia takich obaw i czy jest wiarygodna. Nie istnieje bowiem automatyzm prowadzący w każdym przypadku uzyskania zawiadomienia przez starostę do wydania przezeń decyzji kierującej na badania, a więc automatyzm polegający na wydaniu jej bez analizy wskazanych w zawiadomieniu faktów. W takim bowiem wypadku, a więc przy założeniu automatyzmu, ciężar orzekania w tej materii spoczywałby nie na staroście, a na zawiadamiającym. Decyzja w tej materii ma charakter uznaniowy, zatem wymaga szczególnej wnikliwości i oceny całokształtu okoliczności oraz przedstawienia wszelkich jej aspektów w uzasadnieniu. Podstawa naruszenia prawa materialnego okazała się również nietrafna. Na wstępie trzeba zwrócić uwagę, że nie została ona sprecyzowana co do formy naruszenia (przez błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie). Tymczasem jest to poważna wada konstrukcyjna środka, gdyż niepodobna stwierdzić czy skarżący kwestionuje zastosowanie wskazanego przepisu czy jego wadliwe wyłożenie, zwłaszcza że obie te formy w zasadzie się wykluczają. Poza tym jako naruszony wskazano przepis art. 122 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, który stanowi, że badania lekarskie przeprowadza uprawniony lekarz. Natomiast przepisem zastosowanym w sprawie był art. 122 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Nawet gdyby przyjąć, że jest to zwykła omyłka i uznać, że podważone jest zastosowanie prawidłowego przepisu, to nie sposób przyjąć, że jest on zasadny. Motywuje się go tymi samymi wadami, co naruszenie przepisów procesowych, a mianowicie niewyjaśnieniem sprawy. Jednakowoż – jak to już wskazano - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego materiał dowodowy w dostateczny sposób uzasadnił zastrzeżenia do stanu zdrowia skarżącego. Opinia została sporządzona przez lekarzy specjalistów, stąd niepodobna jej podważyć, zwłaszcza gdy brak ku temu wyraźnych powodów w postaci innych zrzutów, niż merytoryczne. Te zaś (merytoryczne) nie podlegają tu ocenie, bo właśnie z powodu wymogu fachowości poddane są pod osąd uprawnionych osób dysponujących stosowną wiedzą. Kwestie bezpieczeństwa na drogach są priorytetowe i wymagają takich posunięć w celu zapewnienia wszystkim możliwości bezpiecznego korzystania z dróg. Obecnie nie sposób przesądzić wyniku badania, lecz skierowanie na badania jest w takim celu stosowane. Na koniec godzi się dodać, że złożony w postępowaniu kasacyjnym wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z innej opinii lekarskiej na okoliczność stanu zdrowia skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, gdyż dowód ten powstał po zapadnięciu zaskarżonej decyzji i zaskarżonego wyroku (opinia nosi datę [...] sierpnia 2012 r.), podczas gdy kontrolowane orzeczenie Sądu I instancji ocenia legalność decyzji według stanu z daty ich wydania. Nie mógł on zatem odnieść pożądanego przez skarżącego skutku, bo opinia ta nie może być przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro nie była badana przez Sąd I instancji, zatem nie mogłaby wpłynąć na ocenę zasadności zaskarżonego wyroku. Co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku na mocy art. 184 P.p.s.a.