III SA/Po 697/11

Dnia 15 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) WSA Beata Sokołowska Protokolant: stażysta Anna Zys – Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi W. K. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "W." na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 lipca 2011 roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące maj, czerwiec 2004 roku o d d a l a s k a r g ę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie kontrolne wobec Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "W." W. K. w O., w zakresie podatku akcyzowego za lata 2004-2005. W toku postępowania kontrolnego, postanowieniem wydanym w dniu 20 marca 2009r. włączono do akt sprawy następujące dokumenty: - wyciąg z protokołu przesłuchania kontrolnego w charakterze świadka M. C. z dnia 27 marca 2006r. - wyciąg z wyniku kontroli nr [...] wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 czerwca 2006r. Wyciąg z decyzji nr [...] wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 czerwca 2006. - wyciąg z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z 22 stycznia 2009r. - wyciąg z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Nr [...] z 16 maja 2005. W dniu 23 marca 2009r. sporządzono protokół kontroli podatkowej ( k. 181 akt adm.). Podatnik w dniu 8 kwietnia 2009r. złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli podatkowej ( k. 202 akt adm.). Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2009r. włączono do akt sprawy następujące dokumenty: ( k. 220 akt adm.). Postanowieniem z dnia 2 października 2009r. włączono do akt sprawy odpis pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 9 września 2009r. nr [...]: ( k. 247 akt adm.). Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 2 pkt 3a, art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 31 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. 2004, Nr 8, poz. 65, z późn. zm.), art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i art. 63§ ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), art. 2 pkt 2 art. 4 ust. 1 pkt 3 ust. 2 pkt 9 i ust. 4, art. 4 art. 10 ust. 2, art. 11 ust.1 i 2, art. 14 art. 18 ust. 1, art. 62 ust. 1 i art. 65 ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 1, rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825), decyzją wydaną w dniu 15 października 2009r. nr [...], określił dla W. K. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za maj 2004r. w wysokości [...] zł i za czerwiec 2004 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono, że podatnik nie zadeklarował i nie rozliczył zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące maj i czerwiec 2004r. Jak ustalono, podstawową działalnością kontrolowanego w latach 2004 – 2005 była sprzedaż usług transportu międzynarodowego i krajowego, produkcja pawilonów, sprzedaż w sklepie spożywczym i przemysłowym a także sprzedaż hurtowa stali. W okresie objętym kontrolą sprzedaż dokonywana przez stronę nie podlegała opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że w księgach dotyczących zdarzeń gospodarczych firmy zostały zaewidencjonowane faktury VAT, dotyczące zakupu oleju napędowego. Wystawcą ww. faktur było Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe "B." M. C., który to podmiot w rzeczywistości nie prowadził w okresie od maja 2004r. do 31 grudnia 2005r. działalności gospodarczej, polegającej na handlu paliwami płynnymi, co zostało potwierdzone dokumentami zebranymi w trakcie postępowania kontrolnego. Jak wskazał organ, powołując się na dokumenty zebrane w toku postępowania kontrolnego, firma B. M. C. nie dysponowała magazynami na paliwo, nie miała środków transportowych, zdolnych do przewozu paliwa, nie posiadała decyzji Prezesa Regulacji Energetyki pozwalającej na obrót paliwami ciekłymi. M. C. zeznał zaś, że nie handlował paliwem – olejem opałowym. Cała jego sprzedaż oleju napędowego była fikcyjna, a wystawiane przez niego faktury na sprzedaż oleju oraz towarzyszące im dokumenty przyjęcia gotówki, której w rzeczywistości nie otrzymywał, były dokumentami niepotwierdzającymi rzeczywistych transakcji. Stwierdził, że przedstawione mu w trakcie przesłuchania faktury nie dokumentują faktycznej sprzedaży oleju. Nigdy nie otrzymał zapłaty za ww. faktury, ani nie regulował podatku akcyzowego od paliwa wykazanego na tych fakturach. Stwierdził, że wystawiał faktury fikcyjne, które nie dokumentowały żadnej sprzedaży. Ponadto, jak wskazał organ, z treści pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. wynika, że przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe B. M. C. z dniem 1 kwietnia 2004r. zostało wykreślone z ewidencji podatników podatku od towarów i usług. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny, organ przyjął, że ww. transakcje z firmą B. M. C. nie miały miejsca, a przedstawiona do kontroli dokumentacja, miała na celu uwiarygodnienie transakcji związanych z dostawą paliwa z niewiadomego źródła pochodzenia. W. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia w całości. Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia 17 marca 2010r. działając na podstawie art. 127, art. 187, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej uchylił ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał na konieczność zbadania, czy pomimo niespełnienia warunków formalnych uprawniających do handlu paliwem, M. C., przy udziale swojego kolegi, faktycznie dostarczał do firmy odwołującego paliwo, a transakcje te dokumentował podpisanymi przez siebie fakturami z firmy R. – P., czy też jego rola ograniczała się do wystawiania faktur niedokumentujących rzeczywiście zawieranych transakcji. Nadto organ wskazał, że wyjaśnienia wymagają okoliczności zakupu przez stronę paliwa dokumentowanego fakturą nr [...] wystawioną przez firmę "W." W uzasadnieniu organ odwoławczy, odnośnie zarzutu przedawnienia, stwierdził, że zobowiązanie podatkowe, które powstało w niniejszej sprawie, jako dotyczące zdarzeń mających miejsce w 2004r. ulega przedawnieniu z końcem 2009r., przy czym, przed upływem tego terminu zastosowano środek egzekucyjny pozwalający przerwać bieg terminu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 2 pkt 3a, art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 31 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. 2004, Nr 8, poz. 65, z późn. zm.), art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i art. 63§ ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), art. 2 pkt 2 art. 4 ust. 1 pkt 3 ust. 2 pkt 9 i ust. 4, art. 4 art. 10 ust. 2, art. 11 ust.1 i 2, art. 14 art. 18 ust. 1, art. 62 ust. 1 i art. 65 ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 1, rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825), decyzją wydaną w dniu 15 października 2010r. nr [...], ponownie określił dla W. K. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2004r. w wysokości [...] zł i za czerwiec 2004 r. w wysokości [...] zł. Postępowanie dowodowe uzupełniono przesłuchując świadków wskazanych przez skarżącego. W odwołaniu od ww. decyzji W. K., poza zarzutem naruszenia art. 11 ust. 1 i 2 , art. 4 ust. 1 i 2 pkt 9 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, oraz rażącego naruszenia art. 24 ust. 1 i 4 ustawy o kontroli skarbowej w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, zarzucił również naruszenie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 § 1, polegające na niezastosowaniu wskazanych przepisów poprzez brak umorzenia postępowania z powodu upływu terminu przedawnienia. Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzja wydana w dniu 14 lipca 2011r., na podstawie art. 122, art. 187, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej oraz art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 64, art. 65 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym ( Dz. U z 2004r. Nr 29, poz. 257 ze zm.), utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, słusznie uznał, że kupowany przez stronę olej napędowy dokumentowany fakturami wystawionymi przez firmy R.-P. i W., w rzeczywistości pochodził z innego, nieudokumentowanego źródła. Jak wskazał organ, powołując dowód w postaci przesłuchania M. C., firma R.-P. nie posiadała nigdy żadnych pomieszczeń do magazynowania paliw, nigdy nie dysponowała towarem i nie posiadała faktur dokumentujących zakup oleju napędowego. M. C. nigdy nie zakupił ani litra paliwa, działalność firmy R.-P. opierała się na wystawianiu faktur zainteresowanym podmiotom, a on sam był "producentem faktur paliwowych", a faktury były puste, tzn. za tymi fakturami nie szedł towar. M. C. zeznał również, że faktury [...] z dnia 4 czerwca 2004r. nie dokumentują faktycznej sprzedaży oleju. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że firma R.-P. nie posiadała koncesji Prezesa Regulacji Energetyki na obrót paliwami. Z treści pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 stycznia 2009r. wynika ponadto, że Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe R.-P. z dniem 1 kwietnia 2004r. zostało wykreślone z ewidencji podatników podatku od towarów i usług. Faktu przeprowadzenia transakcji zakupu paliwa od firmy należącej do M. C. nie potwierdzili także, przesłuchani w trakcie postępowania świadkowie M. K., Ł. S., R. G.. Odnośnie firmy W., wystawcy faktury VAT z 25 maja 2004r. nr [...], figurującej w księgach podatnika, ustalono, na podstawie informacji uzyskanych z Drugiego Urzędu Skarbowego oraz Urzędu Kontroli Skarbowej, że podmiot ten nigdy nie prowadził działalności gospodarczej pod adresem wskazanym, jako siedziba spółki, a jego działalność polegała na wystawianiu oraz przyjmowaniu faktur, bez rzeczywistego przepływu towaru, tj. paliwa. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2005r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wykreślił firmę W. z rejestru podatników podatku od towarów i usług, ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2001r. Przesłuchany w dniach 7 i 18 kwietnia 2008r. L. S., który współpracował z firmą W. w czasie, gdy jej prezesem był G. W., zeznał, że wystawiał faktury z tej firmy za zgodą prezesa. Wszystkie wystawione faktury były "puste", tzn. były wystawiane pod towar niewiadomego pochodzenia. W trakcie postępowania nie zdołano ustalić miejsca pobytu G. W. prezesa firmy "W.". Odnośnie podniesionego przez stronę zarzutu przedawnienia, organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...], zostało wszczęte w dniu 20 listopada 2009r. W tym samym dniu doręczono podatnikowi ww. tytuły wykonawcze i zawiadomiono o zajęciu rachunku bankowego. Tym samym w dniu 20 listopada 2009r. doszło do zastosowania skutecznego środka przerywającego bieg terminu przedawnienia. W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 2 pkt 9 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej 2. rażące naruszenie: przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 24 ust. 1 i 4 ustawy o kontroli skarbowej w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Kontrolując decyzję Dyrektora Izby Celnej, jak i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w świetle wskazanych wyżej przepisów, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem wskazanych decyzji. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność obciążenia strony obowiązkiem uiszczenia podatku akcyzowego za olej napędowy wykazany w ww. spornych fakturach VAT, na których jako wystawca figuruje PHU "R. – P." M. C. oraz W. Sp. z o.o. z siedzibą w G., odnośnie których organy uznały, iż są to faktury fikcyjne, które nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu towarowego. W pierwszej kolejności, z uwagi na podniesiony w skardze zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, należy wskazać, iż zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat. licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, z tym,, że bieg terminu przedawnienia, jak wynika z art. 70 § 4 Ordynacji, zostaje przerwany, wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Środkiem egzekucyjnym, zgodnie z art. 1a pkt 12 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 tekst. jedn. ze zm.) jest m. In. Egzekucja z pieniędzy, wynagrodzenia za prace, renty, emerytury, rachunków bankowych, z papierów wartościowych, z weksla, z ruchomości i nieruchomości. Warunkiem skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia jest zaś zawiadomienie podatnika o zastosowanym środku egzekucyjnym poprzez doręczenie mu protokołu zajęcia prawa majątkowego. W przedmiotowej sprawie, co wykazały organy podatkowe i czemu strona skarżąca nie zaprzeczyła, postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] zostało wszczęte w dniu 20 listopada 2009r. W tym samym dniu doręczono skarżącemu ww. tytuły wykonawcze i zawiadomiono o zajęciu rachunku bankowego. Nie budzi zatem wątpliwości, że zastosowano środek egzekucyjny, przerywający bieg terminu przedawnienia. Jednocześnie, w ocenie Sądu, bez wpływu na ocenę, czy doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia w rozumieniu art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, pozostają okoliczności podniesione przez skarżącego, że dokonanie zapłaty podatku akcyzowego nie należy traktować, jako zapłaty podatku, gdyż miało to związek wyłącznie z potrzebą uchylenia się od negatywnych skutków nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak i również i to, że ww. tytuły wykonawcze, na podstawie, których pobrano w postępowaniu egzekucyjnym należności określone w decyzji z dnia 15 października 2009r, zostały uchylone i umorzono postępowanie dotyczące kosztów egzekucyjnych. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, termin ten biegnie na nowo, od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Przerwanie biegu terminu przedawnienia, wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, może mieć miejsce wielokrotnie. Każde następne zastosowanie środka egzekucyjnego przerywa bieg tego terminu i okres 5 letni biegnie od nowa. W ocenie Sądu zatem, zarzut strony dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego, uznać należy za bezprzedmiotowy. Za niezasadne Sąd uznał również pozostałe, wskazane w skardze zarzuty. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Zakres podmiotowy podatku akcyzowego został wyznaczony w art. 11 ust.1 u.p.a., zgodnie z którym podatnikami akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu, zwane dalej "podatnikami". W ust. 2 pkt 1 ww. przepisu ustawodawca wskazał, że podatnikami są również podmioty nabywające lub posiadające wyroby akcyzowe, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Przyjęta w ustawie systematyka obydwu wskazanych wyżej przepisów, dotyczących zakresu przedmiotowego i podmiotowego podatku akcyzowego, wskazuje, że podmiotami zobowiązanymi do zapłaty podatku akcyzowego są przede wszystkim producent lub sprzedawca wyrobów akcyzowych. Natomiast nabywcę wyrobów akcyzowych organy podatkowe mogą pociągnąć do odpowiedzialności za rozliczenie podatku akcyzowego dopiero w sytuacji, gdy niesolidny dostawca nie rozliczy ciążącego na nim obowiązku zapłaty akcyzy. Jak również w przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie osoby dostawcy wyrobów akcyzowych, zobowiązanego do rozliczenia podatku, zaś posiadacz danych wyrobów akcyzowych nie jest w stanie wskazać na rzeczywistego dostawcę. Zatem, organom podatkowym przysługuje prawo wyboru podatnika i jednocześnie ograniczenie kręgu podatników do nabywcy, po dokonaniu uprzednich ustaleń, co do rzeczywistego sprzedawcy. Odnosząc się do ustaleń faktycznych, dokonanych przez organy podatkowe obu instancji jak i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem Sądu, w pełni uzasadniają one przejęcie istnienia przesłanek ustawowych do określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego za wskazane w decyzji miesiące maj i czerwiec 2004r. Organy ustaliły, że firma R.-P. M. C. nigdy nie posiadała żadnych pomieszczeń do magazynowania paliw, nigdy nie dysponowała towarem i nie posiadała faktur dokumentujących zakup oleju napędowego. M. C. nigdy nie zakupił ani litra paliwa, zaś działalność firmy R.-P. opierała się na wystawianiu faktur zainteresowanym podmiotom. M. C. zeznał, że faktury VAT [...] z dnia 4 czerwca 2004r. dotyczące zakupu oleju napędowego przez skarżącego, nie dokumentowały faktycznej sprzedaży oleju. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że firma R.-P. nie posiadała koncesji Prezesa Regulacji Energetyki na obrót paliwami. Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe R.-P. z dniem 1 kwietnia 2004r. zostało wykreślone z ewidencji podatników podatku od towarów i usług. Faktu przeprowadzenia transakcji zakupu paliwa od firmy należącej do M. C. nie potwierdzili także, przesłuchani w trakcie postępowania świadkowie M. K., Ł. S., R. G. Odnośnie firmy W., wystawcy faktury VAT z 25 maja 2004r. nr [...], figurującej w księgach skarżącego, ustalono, na podstawie informacji uzyskanych z II Urzędu Skarbowego oraz Urzędu Kontroli Skarbowej, że podmiot ten nigdy nie prowadził działalności gospodarczej pod adresem wskazanym, jako siedziba spółki, a jego działalność polegała na wystawianiu oraz przyjmowaniu faktur bez rzeczywistego przepływu towaru, tj. paliwa. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2005r. Naczelnik II Urzędu Skarbowego wykreślił firmę W. z rejestru podatników podatku od towarów i usług ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2001r. Przesłuchany w dniach 7 i 18 kwietnia 2008r. L. S., który współpracował z firmą W. w czasie, gdy jej prezesem był G. W., zeznał, że wystawiał faktury z tej firmy za zgodą prezesa. Wszystkie wystawione faktury były "puste" tzn. były wystawiane pod towar niewiadomego pochodzenia. W trakcie postępowania nie zdołano ustalić miejsca pobytu G. W. Uznając za niezasadne, podniesione w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, należy również wskazać, że wyrażony w art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się bowiem, iż powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003r. sygn. akt I SA/Gd 1658/00, niepubl.) oraz, że na gruncie prawa podatkowego także ma zastosowanie zasada, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (zob. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2001r. sygn. akt III SA 1826/00, niepubl.). Jak zatem zasadnie ustaliły organy, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew temu, co widniało na ww. fakturach, nabyty przez skarżącego olej napędowy nie pochodził z firm R.-P. i W., lecz z innego, nieudokumentowanego źródła. W ocenie Sądu organy prawidłowo wskazały, iż skarżący, który zeznał, iż nie wie czy paliwo dostarczał mu M. C., nie zna M. C., nigdy nie był w siedzibie firmy M. C., nie dochował należytej staranności przy wyborze kontrahenta i jednocześnie nie podjął żadnych działań mających na celu ustalenie faktycznego źródła pochodzenia nabywanego paliwa. Dodatkowo, jako okoliczności przemawiające na niekorzyść skarżącego i jednocześnie budzące wątpliwości, co do rzeczywistego przebiegu transakcji, organ wskazał na brak umowy z dostawcą paliwa, płatność gotówką do rąk nieznanych osób, bez sprawdzenia ich danych personalnych i upoważnienia do odbioru zapłaty za towar. W tym stanie rzeczy, uznając, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy., Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.