II OSK 2569/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. W. i M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2484/11 w sprawie ze skargi D. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2484/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.W. i M.W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał następujące okoliczności faktyczne i prawne. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: GINB) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku D.W. i M.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] o odmowie wznowienia na wniosek D.W. i M.W. postępowania zakończonego decyzją GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia, na wniosek D.W. i M.W., nieważności decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. Z., E. Z. oraz B. Z. pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości płynne do obsługi budynku jednorodzinnego na działce nr ewidencyjny A, AM-1, obręb Nowy Dwór i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że podaniem z dnia 13 lutego 2011 r. D.W. i M.W. wystąpili do GINB o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. uchylającą w całości decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] i przekazującą sprawie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wobec wezwania przez organ o uzupełnienie wniosku i żądaniu wnioskodawców o wszczęcie postępowań z art. 145 § 1-8, § 2 i 3 k.p.a. oraz stwierdzenia nieważności decyzji – GINB jako podstawę żądania wznowienia postępowania organ przyjął brak udziału strony bez własnej winy w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. GINB odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powołanym postanowieniem wnieśli D.W. i M.W. Organ rozpatrując wniosek na wstępie powołał treść art. 16 § 1 oraz art. 145 § 1 k.p.a., oraz podniósł powołując się na stanowisko judykatury, ze wznowienie postępowania administracyjnego może nastąpić tylko w razie zakończenia sprawy administracyjnej decyzją ostateczną, kończącą sprawę administracyjną. Zdaniem organu decyzja objęta wnioskiem o wznowienie postępowania, jako wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie wyczerpuje toku postępowania administracyjnego, a zatem nie może stać się decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił specyfikę postanowienia wznowieniowego, wskazując na art. 148 § 1 i 2 k.p.a. wywodził, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podniósł następnie, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych zwrotnych potwierdzeń odbioru opatrzonych własnoręcznymi podpisami D.W. i M.W. wynika, że decyzja GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. została im skutecznie doręczona w dniu 5 lipca 2010 r. Z tym też dniem, jak organ podkreślił należy uznać, że wnioskodawcy dowiedzieli się o w/w decyzji. Organ wywiódł, iż wniosek o wznowienie postępowania został nadany w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 14 lutego 2011 r. (stempel na kopercie), a zatem z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. GINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczna decyzją GINB z dnia [...] czerwca 2010 r., podkreślając że w przedmiotowej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek wymienionych w przepisie art. 89 § 1 i 2 k.p.a. Ponadto za bezpodstawne organ uznał zarzuty naruszenia art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. podnosząc, że sprawa rozpatrzona została w oparciu o zgromadzony w sprawie kompletny materiał dowodowy, pozwalający na pełną ocenę okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. Nie podzielił także zarzutów wydania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. z rażącym naruszeniem art. 6 – 15, 24, 25, 35 – 38, 145 § 1 i § 2 oraz 156 § 1 k.p.a. Ponadto za bezpodstawne uznał także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz art. 35 Prawa budowlanego. Skargę na postanowienie GINB z dnia [...] lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiedli D.W. i M.W. (zwani dalej: skarżącymi) zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. polegające na naruszeniu ich praw materialnych oraz rażące naruszenie art. 10 – 15, 35 – 37, 75 § 1, 77 § 1, 89 § 1, 139, 145 § 1 pkt 1 – 8, 156 § 1 k.p.a., a także naruszenie licznych wymienionych w skardze przepisów Konstytucji RP. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia GINB z dnia [...] lipca 2011 r. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako nie zasługującą na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie GINB z dnia [...] lipca 2011 r., jak i poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] kwietnia 2011 r. – nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W uzasadnieniu podano, że w przypadku złożenia podania o wznowienie przez stronę organ wszczyna postępowanie wstępne, w którym bada wyłącznie, czy we wniosku o wznowienie powołano ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145 b k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Brak pozytywnych ustaleń w powyższym zakresie obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a. Sąd I instancji podał, że w realiach rozpoznawanej sprawy żądanie wznowienia postępowania zostało oparte na przesłance braku udziału strony bez własnej winy w postępowaniu (art. 15 § 1 pkt 4 k.p.a.). Sąd przytoczył art. 148 k.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Oceniając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, iż wnioskodawcy składając w dniu 14 lutego 2011 r. podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. doręczoną w dniu 5 lipca 2010 r. niewątpliwie uchybili miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie, liczonemu od dnia w którym powzięli informację o decyzji. Decyzja GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] kończąca postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie – jako wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliła w całości decyzję organu I instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. A zatem nie przesądziła ona o istocie sprawy, a dała jedynie podstawę do ponownego postępowania. W ocenie Sądu I instancji, GINB prawidłowo odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 149 § 1 k.p.a., skoro na etapie postępowania wstępnego stwierdził brak przesłanek pozytywnych umożliwiających wznowienie postępowania, w postaci niezachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego, a także z uwagi na kasacyjny charakter decyzji GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd I instancji zauważył, że sprowadzają się one do wymienienia licznych przepisów procedury administracyjnej i Konstytucji RP, które w ocenie skarżących zostały naruszone. Sąd nie podzielił tego stanowiska skarżących, albowiem GINB badając formalnoprawną dopuszczalność wznowienia postępowania i stwierdzając niedochowanie terminu do wniesienia podania określonego w art. 148 k.p.a., a także z uwagi na kasacyjny charakter decyzji – słusznie odmówił wznowienia postępowania, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zgodnie z normą wskazaną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również zarzuconego naruszenia przepisów Konstytucji RP. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli D.W. i M.W. reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, dalej jako "p.p.s.a.") zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 134 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie i oddalenie skargi, pomimo uchybień, jakich dopuścił się organ administracji w toku rozpoznania sprawy, tj. przede wszystkim nie rozpoznał zarzutów podnoszonych przez skarżących w toku postępowania, nie uczynił zadość obowiązkom płynącym z art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a., mimo że skarżący nie byli reprezentowani w postępowaniu administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika, we własnym zakresie sporządzili skargę, w sytuacji gdy Sąd I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 6 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej wyroku, ograniczenie się do przytoczenia brzmienia przepisów prawa, brak szczegółowego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze oraz brak wskazania, na czym polega ich bezzasadność, a ograniczenie się jedynie do wskazania, że Sąd nie podziela stanowiska skarżących i nie dopatrzył się zarzuconego naruszenia przepisów Konstytucji RP. W związku z powyższym, na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 250 p.p.s.a. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych w ramach prawa pomocy, które nie zostało zapłacone w całości ani w części. W ocenie skarżących, Sąd I instancji przede wszystkim zaniechał rozpoznania zarzutów podniesionych w skardze. Sąd ograniczył się jedynie do następujących stwierdzeń: "Sąd nie podziela tego stanowiska skarżących (...)" oraz "Sąd nie dopatrzył się również zarzuconego naruszenia przepisów Konstytucji RP". A zatem w żaden sposób Sąd nie wyjaśnił swojego stanowiska, nie wyłożył szczegółowo, dlaczego nie podzielił stanowiska skarżących, na czym polega ewentualna bezzasadność zarzutów podniesionych w skardze, dlaczego nie występują w sprawie uchybienia, o których podniesiono skardze. W ocenie skarżących, zarówno decyzja organu I instancji, jak i organu II instancji nie zawierały faktycznego i prawnego uzasadnienia w zakresie wskazanych przesłanek wznowienia postępowania. Organy nie odniosły się do wskazanych przez skarżących przesłanek wznowienia postępowania, w związku z czym zdaniem skarżących należy uznać, że doszło do naruszenia obowiązującej na gruncie postępowania administracyjnego zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa (art. 8 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.). Takie działanie organu zaaprobował Sąd I instancji, co w ocenie skarżących nie zasługuje na aprobatę. Stwierdzili również, że powyższe znacznie utrudniło, jeśli nie uniemożliwiło kontrolę decyzji organów administracji przez Sąd I instancji. Skarżący podkreślili, iż rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie odnosi się w żaden sposób do zarzutów podniesionych przez skarżących w skardze, a zatem Sąd I instancji przedwcześnie i bezzasadnie oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte wyłącznie na naruszeniu przepisów postępowania. Odnosząc się do zgłoszonych zarzutów należy przypomnieć, iż zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie zostało wydane w trybie art. 149 § 3 k.p.a. na skutek wstępnego stwierdzenia braku pozytywnych przesłanek – w postaci niezachowania terminu do wniesienia podania - umożliwiających wznowienie postępowania zakończonego decyzją GINB z dnia [...] czerwca 2010 r., która była wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Podstawą takiego postępowania jest zawsze zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie takie otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a i art. 145b k.p.a. nie wpłynęły na treść decyzji. W sytuacji, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. następuje wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania - art. 149 § 3 k.p.a. Wskazać należy, iż strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem ustawowego terminu. Kontrola powyższego postanowienia dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do oceny czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie jedno miesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Zaznaczyć należy, iż postanowienie organu nie ma charakteru oceny merytorycznej, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że podanie o wznowienie postępowania nie może zostać uwzględnione. Tak, więc kontrola sądowoadministracyjna ogranicza się do oceny, czy rzeczywiście strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia takiego podania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, aby Sąd I instancji mógł zastosować ten przepis ustawa wymaga stwierdzenia, iż organ administracji dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można się zgodzić ze skarżącymi, że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem są to przepisy wzajemnie się wykluczające. Sąd I instancji słusznie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym skargę oddalił, a więc prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. Co za tym idzie, nie naruszył art. 145 p.p.s.a., gdyż przepis ten w ogóle nie miał zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W tym kontekście także wadliwie postawiono Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten określa granice orzekania stanowiąc, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania sądu administracyjnego granicami skargi oznacza, iż sąd ten zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podnoszonych w skardze. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie naruszył granic orzekania, bowiem dokonał właściwej oceny legalność zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wobec powyższego należało uznać, że Sąd I instancji zbadał legalność zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze wszystkie przepisy mające zastosowanie w sprawie. Przypomnieć przy tym należy, że z art. 134 p.p.s.a. nie wynika ustawowy obowiązek sądu do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Stan faktyczny niniejszej sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym należy uznać za bezsporny. Nie można podzielić również zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji niedostatecznie wyjaśnił podstawy prawne i faktyczne zaskarżonego wyroku. Bowiem Sąd I instancji oddalił skargę z uwagi na dwie przesłanki. Pierwszą z nich jest uchybienie terminowi wynikającemu z art. 148 k.p.a. Należy podzielić w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, że wnioskodawcy składając w dniu 14 lutego 2011 r. podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. bezspornie uchybili miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, liczonemu od dnia, w którym powzięli informację o decyzji. Bowiem jak wynika z akt sprawy decyzja objęta przedmiotowym wnioskiem została skutecznie doręczona skarżącym w dniu 5 lipca 2010 r. Natomiast drugą przyczyną oddalenia skargi było to, iż decyzja GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. kończąca postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie jest również prawidłowe. Bowiem decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest decyzją kasatoryjną powodującą przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zatem nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy trafnie wskazał, iż decyzja taka utrzymuje stan sprawy w toku, co skutkuje niemożnością wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż rozstrzygnięcie takie nie kończy sprawy. Wobec tego nie może stać się decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Otóż powołany przepis zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określa jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało zatem wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję i braki w zakresie wymogów ustawowych nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. W szczególności Sąd I instancji ocenił decyzję organu, wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 p.p.s.a.) i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.