I OSK 889/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Maciej Dybowski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1862/11 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1862/11, oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: J. S. w dniu 3 marca 2011 r. złożyła do Burmistrza Sulejówka wniosek o przyznanie zasiłku z programu rządowego "na dożywianie" w wysokości 400 zł na zakup obiadów. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego dokonano w dniu 21 marca 2011 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego, którego podpisania strona odmówiła. Ustalono, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiada prawo własności domu jednorodzinnego, w którym zamieszkuje, niemniej jednak warunki mieszkaniowe są trudne (brak bieżącej wody, prądu). Wyżej wymieniona nigdzie nie pracuje, albowiem posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności; zaś jedynym jej źródłem utrzymania jest zasiłek stały w wysokości 324 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Wnioskodawczyni systematycznie korzysta z różnorakich form wsparcia finansowego świadczonych przez Ośrodek Pomocy Społecznej. W tym stanie rzeczy decyzją z [...] marca 2011 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Sulejówku, działając z upoważnienia Burmistrza Miasta Sulejówka, przyznał świadczenie pieniężne z programu rządowego – Pomoc państwa w zakresie dożywiania w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wysokość przyznanego świadczenia uzależniona jest od wysokości posiadanych środków i możliwości MOPS, przedstawiając jednocześnie wysokość środków, jakimi dysponował w danym okresie na powyższy cel. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach, po rozpoznaniu dowołania J. S., decyzją z [...] lipca 2011 r. utrzymało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy, gdyż w jego ocenie wydając zakwestionowaną decyzję Burmistrz Miasta Sulejówka nie naruszył przepisów prawa materialnego ani nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1, art. 3 i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), a także art. 3 i art. 5 ustawy z 29 grudnia 2005 r. – o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2259 ze zm.) i podkreślił, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Stwierdził, że ustawa o pomocy społecznej zawiera wskazówki, co do zasad udzielania pomocy osobom potrzebującym, stanowiąc w art. 3 ust. 3 i 4, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. SKO podniosło, że MOPS w Sulejówku na pomoc z Programu Rządowego na marzec 2011 r. dysponował kwotą 12 700 zł, która przeznaczona została na pomoc dla 77 rodzin. Średnia wysokość pomocy wynosiła zaś: 160 zł na gospodarstwo wieloosobowe i 100 zł na gospodarstwo jednoosobowe. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że pomoc społeczna nie pokrywa wszystkich potrzeb osób i rodzin wnioskujących o jej udzielenie. Możliwość zaspokajania tych potrzeb zdeterminowana jest posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi. Wskazało przy tym, że organ pierwszej instancji ma świadomość trudnej sytuacji bytowej skarżącej, skoro przyznaje jej świadczenie w wysokości wyższej niż innym wnioskującym. Na zakończenie Kolegium wyjaśniło, że niedopuszczalne jest w świetle art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej podania szczegółowego zestawienia osób korzystających z różnych form wsparcia wraz z podaniem ich nazwisk. J. S. w skardze na powyższą decyzję przedstawiła swoją trudną sytuację zdrowotną i materialną, wskazując, że przyznawane jej przez MOPS świadczenia są niewystarczające. Jej zdaniem zakwestionowana decyzja wydana została z przekroczeniem granic uznania administracyjnego i jest tendencyjna. Stwierdziła ponadto, że organy rozstrzygające, w sposób niewłaściwy prowadziły postępowanie wyjaśniające. Kolegium zaś nie zweryfikowało dokumentacji dotyczącej rozdziału środków pomocowych, nie ustaliło osób, którym w ogóle przysługuje pomoc społeczna i z jakiego tytułu, a przede wszystkim nie ustaliło liczby osób niepełnosprawnych, stopnia niepełnosprawności, jak również liczby i rodzajów programów pomocowych realizowanych w gminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że skarżąca w marcu 2011 r. uzyskała już pomoc z MOPS w Sulejówku na kwotę 727 zł, a więc otrzymała kwotę wyższą niż najniższa emerytura. W dniu 14 grudnia 2011 r. skarżąca złożyła osobiście w Sądzie wniosek o odroczenie rozprawy "z powodu krytycznego stanu zdrowia bezpośrednio zagrażającemu życiu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r. oddalił wniosek o odroczenie rozprawy. W uzasadnieniu wyroku zaznaczył, że w świetle-przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "p.p.s.a.") udział strony w rozprawie nie jest obowiązkowy. Sąd zaś rozpatruje sprawę w jej całokształcie, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy brak bezpośredniego udziału skarżącej w rozprawie, nie wpływa na ograniczenie jej prawa do poddania skutecznej kontroli sądowej zakwestionowanego przez nią aktu. Oddalając wniosek strony Sąd miał również na względzie to, że stan zdrowia skarżącej, mający uniemożliwiać jej udział w rozprawie, w rzeczywistości nie stanowi dla niej przeszkody w osobistym stawiennictwie w sądzie, celem składania rozlicznych wniosków w zainicjowanych przez nią postępowaniach sądowych, w tym przedmiotowego wniosku o odroczenie rozprawy. Sąd uznał, że istniała realna możliwość uczestniczenia skarżącej także w rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r., a jej wniosek nie ma usprawiedliwionych podstaw i zmierza wyłącznie do uniemożliwienia rozpoznania skargi. Dokonując zaś oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie art. 5 ustawy z 29 grudnia 2005 r. pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Z treści art. 7 wynika z kolei, iż do udzielenia pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Z tego też względu w sprawie przyznania, w ramach ww. programu, osobom potrzebującym świadczenia pieniężnego, oprócz przepisów ogólnych regulujących problematykę przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, zastosowanie znajduje art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. dotyczący zasiłku celowego. Zasiłek ten, zgodnie z treścią ww. przepisu, może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, a w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zdaniem Sądu użyte przez ustawodawcę w art. 39 ust. 1 u.p.s. sformułowanie "może" oznacza, że przyznanie zasiłku ma charakter uznaniowy, a to powoduje, że nawet przy zaistnieniu przesłanek do jego otrzymania nie każda osoba musi go otrzymać. Przyznanie jak i wysokość świadczenia zależą od uznania organu wydającego decyzję. Nie zawsze też świadczenie przyznane zostanie w wysokości zgodnej z oczekiwaniami osoby, która się o nie ubiega. Działając w ramach uznania administracyjnego organy mają prawo do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb i możliwości finansowych organu, w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc. Ośrodki pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że sąd administracyjny badając legalność decyzji uznaniowej zobowiązany jest do oceny, czy nie naruszono przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także czy decyzja mieści się w wyznaczonych przez prawo granicach uznania i nie jest przejawem arbitralności działania organów administracji. Obowiązkiem organów w przypadku decyzji uznaniowych jest wydanie rozstrzygnięcia wolnego od wady dowolności. Uznanie administracyjne wymaga wskazania przesłanek korzystania z niego i fakt ten poddany jest kontroli sądu administracyjnego, podobnie jak spójność argumentacji przytoczonej w rozstrzygnięciu indywidualnym opartym na uznaniu administracyjnym. Przyznanie zatem pomocy społecznej (jej rodzaj, wysokość oraz okres, na który ma być przyznana) uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań. Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy organ musi kierować się także ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, tzn. koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W ocenie Sądu Wojewódzkiego organy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i w sposób wyczerpujący przedstawiły okoliczności, którymi kierowały się przy wydawaniu decyzji. Nie przekroczyły również granic uznania administracyjnego. Przyznając skarżącej świadczenie pieniężne na zakup artykułów żywnościowych w okresie od 1 marca 2011 r. do 31 marca 2011 r. w wysokości 100 zł organy wskazały bowiem na ograniczone środki finansowe jakimi dysponowano w ramach programu rządowego – Pomoc państwa w zakresie dożywiania (łącznie 12 700 zł), a także ilość osób ubiegających się o te świadczenia w tym okresie (77 rodzin). Wyjaśnił jednocześnie, że w miesiącu marcu na gospodarstwo jednoosobowe przypadała kwota do 100 zł. Takie zaś gospodarstwo prowadzi skarżąca, co oznacza, że wysokość przyznanej jej pomocy nie odbiega od pomocy uzyskiwanej przez inne osoby, spełniające kryteria ustawowe uprawniające do jej uzyskania. Sąd zwrócił również uwagę na fakt, że MOPS w Sulejówku w marcu 2011 r., poza przedmiotową pomocą w wysokości 100 zł oraz zasiłkiem stałym w kwocie 324 zł i pielęgnacyjnym w kwocie 153 zł, przyznał skarżącej kwotę 150 zł na dofinansowanie zakupu gazu, zakupu obuwia i odzieży (decyzja z [...] marca 2011 r. nr [...]). Tak więc łącznie, w miesiącu marcu 2011 r., skarżąca otrzymała z pomocy społecznej kwotę 727 zł, w sytuacji gdy najniższa emerytura wynosi 728,18 zł brutto. Oznacza to, że organy orzekające, wbrew twierdzeniom skarżącej, uwzględniły jej sytuację materialną, nie pozostawiając jej bez jakiegokolwiek wsparcia finansowego. Za prawidłowe uznał Sąd Wojewódzki stanowisko SKO w Siedlcach, iż żądanie podania przez organ pierwszej instancji szczegółowego zestawienia osób korzystających z różnych form wsparcia wraz z podaniem ich nazwisk, nie mogło być uwzględnione, gdyż tego rodzaju informacje nie mogą być podawane do publicznej wiadomości, o czym wprost stanowi art. 100 ust. 1 u.p.s. Z tych względów Sąd Wojewódzki oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. J. S. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego o uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie wynagrodzenia za reprezentację z urzędu według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 109 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 16 grudnia 2011 r. w sytuacji gdy niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną do przezwyciężenia, a mianowicie złym stanem zdrowia, co uzasadniła skarżąca w sposób dostateczny we wniosku o odroczenie terminu rozprawy; 2) art. 109 w zw. z art. 34 i art. 243 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odroczenia rozprawy i zaniechanie poinformowania pełnomocnika z urzędu o terminie rozprawy co w konsekwencji wykluczyło możliwość zastępstwa adwokackiego skarżącej na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r.; 3) naruszeniu art. 135 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż postępowanie Sądu I instancji i w jego konsekwencji wydanie przedmiotowego wyroku nie doprowadziło do końcowego załatwienia sprawy, a odniosło wręcz przeciwny skutek i spowodowało, że przedmiotowa sprawa wróci do punktu wyjścia; 4) naruszeniu art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ niniejszej ustawy, poprzez jego niezastosowanie w konsekwencji nieuwzględnienia naruszeń procedury administracyjnej, mających wysoce istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenia art. 7, 77, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne i sprzeczne z interesem społecznym oraz poczuciem sprawiedliwości rozstrzygnięcie sprawy bez wyczerpującej i obiektywnej analizy całości materiału dowodowego z naruszeniem zasady praworządności, a także bez wszechstronnej analizy sprawy; 5) naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż obowiązek zwięzłego przedstawienia przez sąd stanu sprawy, obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Przyjęcie przez Sąd Wojewódzki stanu faktycznego, który organ ustalił bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny stanowi naruszenie wskazanego przepisu. Nadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera odniesienia się do postawionych przez Skarżącą zarzutów co uniemożliwia kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Jako nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 109 p.p.s.a. przez zaniechanie odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 16 grudnia 2011 r. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, złożony przez skarżącą wniosek o odroczenie rozprawy nie stanowił bezwzględnej przeszkody do przeprowadzenia rozprawy w wyznaczonym terminie. Obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego było bowiem zweryfikowanie tego wniosku w kontekście regulacji prawnej wynikającej m.in. z przepisów art. 109, 107, 108, 7 p.p.s.a. oraz okoliczności rozpatrywanej sprawy. W orzecznictwie sądowym uznaje się, że potwierdzona zaświadczeniem lekarskim choroba strony uniemożliwiająca stawienie się w sądzie jest znaną sądowi przeszkodą w rozumieniu art. 109 p.p.s.a., co w zasadzie w każdym przypadku pociąga za sobą konieczność odroczenia rozprawy. Należy jednak dodać, że choroba, na która powołuje się strona, musi być nie tylko znaną sądowi przeszkodą, ale i przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Dopiero łączne spełnienie tych warunków stanowi podstawę do odroczenia rozprawy (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 456 i powołane tam orzecznictwo). Wobec powyższego zaakceptować należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, który przyjął, że udokumentowana choroba skarżącej nie stanowiła przeszkody do stawienia się na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r. skoro w okresie objętym zaświadczeniem lekarskim, tj. od 30 listopada do 18 grudnia 2011 r. skarżąca osobiście składała w Sądzie rozliczne wnioski w zainicjowanych postępowaniach sądowych. Zauważyć ponadto trzeba, że wprawdzie udział w rozprawie jest podstawową formą wysłuchania strony przez sąd, to strona może też bronić swoich interesów składając wyjaśnienia na piśmie. Sąd rozważając potrzebę odroczenia rozprawy musi brać również pod uwagę zawarty w art. 7 p.p.s.a. postulat szybkości postępowania wyrażający się w dążeniu do rozstrzygnięcia sprawy na pierwszym posiedzeniu. Nie stanowiło również naruszenia przepisów art. 109 w zw. z art. 34 i art. 243 p.p.s.a. działanie Sądu Wojewódzkiego polegające na tym, że mimo wydania w dniu 15 grudnia 2011 r. postanowienia o ustanowieniu adwokata w ramach przyznanego skarżącej prawa pomocy – rozprawa została przeprowadzona w dniu 16 grudnia 2011 r., co uniemożliwiło udział w niej pełnomocnika w imieniu skarżącej. Zauważyć należy, że złożenie przez stronę wniosku o prawo pomocy zasadniczo nie hamuje toku sprawy. Każdorazowo Sąd musi bowiem rozważyć na ile uwarunkowania procesowe konkretnej sprawy przemawiają za tym, aby wstrzymać bieg określonych czynności sądowych do czasu rozpoznania wniosku o prawo pomocy, czy ewentualnie podjęcia działań przez pełnomocnika ustawowego z urzędu. Uwzględniając okoliczności rozpoznawanej sprawy należało uznać, że sam fakt ustanowienia przez Sąd Wojewódzki pełnomocnika dla skarżącej nie stanowił przeszkody do przeprowadzenia rozprawy w następnym dniu. Zaznaczyć należy, że o terminie rozprawy skarżąca była prawidłowo zawiadomiona, natomiast postanowienie o przyznaniu prawa pomocy stało się prawomocne po dacie rozprawy i dopiero wówczas zachodziła podstawa do wystąpienia przez Sąd do właściwej okręgowej rady adwokackiej o wyznaczenie adwokata. Autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty w omawianym zakresie nie wykazał, aby przypisywane Sądowi Wojewódzkiemu naruszenia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należało uznać, że przeprowadzenie przez Sąd Wojewódzki rozprawy w wyznaczonej dacie nie skutkowało nieważnością postępowania bądź takim naruszeniem przepisów postępowania, które warunkowałoby uwzględnienie skargi kasacyjnej. Nietrafny okazał się również zarzut co do naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów art. 151, 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 80 k.p.a. Zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że organy obu instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Zaakcentować zwłaszcza trzeba, że w decyzji organu odwoławczego zawarte zostały ustalenia odnoszące się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Z ogólnikowych twierdzeń autora skargi kasacyjnej nie wynika na czym miałyby polegać naruszenia proceduralne przy analizie i ocenie materiału zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zostały podważone żadne konkretnie ustalenia dotyczące faktów istotnych w sprawie. Natomiast brak zarzutu w zakresie prawa materialnego nie pozwala odnieść się do tych argumentów, które dotyczą subsumcji stanu faktycznego i podjętego merytorycznego rozstrzygnięcia. Całkowicie nieusprawiedliwiony jest też zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom wymienionego przepisu, a w szczególności zawiera stanowisko Sądu co do twierdzeń podniesionych w skardze przez stronę w zakresie istotnych aspektów sprawy. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd Wojewódzki nie naruszył art. 135 p.p.s.a., skoro orzekł w wyroku o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Tylko bowiem w sytuacji gdy Sąd Wojewódzki stwierdza podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, to ma możliwość zastosowania środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do innych aktów podjętych w granicach sprawy. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.