II SA/Wa 1567/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Andrzej Góraj Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - oddala skargę - Pismem z dnia [...] marca 2011 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w G., M.B. wniósł o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za lata 2010 i 2011. W piśmie z dnia [...] marca 2011 r., adresowanym do Komendanta Powiatowego Policji, Zastępca Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w K. poinformowała, iż kwota ekwiwalentu za urlop nie została wypłacona M.B., albowiem nie nabył on prawa do urlopu. Pismo to zostało doręczone również M.B. Skarżący M.B. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2011 r. , wywodząc, że przysługuje mu ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata 2010 i 2011. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania. Organ motywował, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. W ocenie organu, pismo Zastępcy Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...] marca 2011 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a. Informacja przesłana stronie do wiadomości o stanie sprawy nie jest ani decyzją ani postanowieniem w rozumieniu k.p.a. Organ podkreślił, że Komendant Wojewódzki Policji w K. nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia, które podlegałoby administracyjnemu tokowi instancji. Wniesienie zaś środka zaskarżenia w stosunku do pisma, które nie jest decyzją administracyjną winno skutkować stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł M.B., zarzucając naruszenie art. 134 k.p.a. polegające na bezpodstawnym stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego, pismo z dnia [...] marca 2011 r. jest decyzją administracyjną, gdyż posiada jej cechy. Zawiera ono rozstrzygnięcie o indywidualnych uprawnieniach skarżącego, gdyż Komendant Wojewódzki Policji w K. odmówił przyznania skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Pismo to skierowane jest do skarżącego i zawiera podpisy osoby upoważnionej ze strony organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżone Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nie narusza przepisów postępowania, co czyni skargę niezasadną. Istota rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy pismo z dnia [...] marca 2011 r. posiada cechy decyzji administracyjnej, czy też pozbawione jest tego charakteru. Elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. stanowią minimalne wymagania formy decyzji. Zgodnie z tym przepisem, decyzja winna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Nie wszystkim jednak tym elementom przypisuje się jednakową wagę. Pominięcie co niektórych z nich pozbawia akt pisemny charakteru decyzji (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, 9 wydanie, s. 517). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA 1982, Nr 9 – 1-, poz. 169) minimum elementów przesądzających o tym, iż mamy do czynienia z decyzja to: określnie autora, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ. Autorem pisma z dnia [...] marca 2011 r. jest Zastępca Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w K. Osoba ta także podpisała powyższe pismo. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek upoważnienia do wydawania przez tą osobę decyzji w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, pismo to nie pochodzi od Komendanta Wojewódzkiego Policji lecz jest do niego skierowane, organ ten jest adresatem tego pisma. Pismo to zawiera informację udzieloną Komendantowi Wojewódzkiemu Policji przez Zastępcę Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów. Adresatem powyższego pisma nie był M.B., zostało ono przesłane jedynie skarżącemu do wiadomości. Pismo to zawiera informację, że w ocenie Zastępcy Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w K. M.B. nie został wypłacony ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop za lata 2010 i 2011. W takiej sytuacji, skoro pismo nie zostało skierowane do M.B., nie zostało wydane przez uprawniony organ, nie zawiera podpisu osoby upoważnionej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji i nie rozstrzyga o odmowie wypłaty ekwiwalentu, a jedynie informuje organ przełożony o niedokonaniu czynności materialno – technicznej w postaci wypłaty tej należności, nie może zostać uznane za decyzję, a co za tym idzie od powyższego pisma nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania. Zauważyć należy, że pismo to, informujące o braku wypłaty tego świadczenia, winno ewentualnie stanowić podstawę do dalszego procedowania w sprawie, w tym do wydania decyzji odmownej w tym zakresie. Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, iż organ prawidłowo stwierdził niedopuszczalność odwołania, co pociąga za sobą konieczność oddalenia skargi w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).