I FZ 493/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I SA/Po 714/11 wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 3 sierpnia 2011 r., nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług od maja do lipca oraz za wrzesień i październik 2005 r. postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. Na mocy zarządzenia z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I SA/Po 714/11 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu stosunkowego w kwocie 1.215 zł. od wniesionej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec-lipiec, wrzesień i październik 2005 r. Jako podstawę do wyliczenia wpisu Sąd przyjął wartość przedmiotu zaskarżenia przedstawioną przez organ, tj. 40.947 zł, która to kwota stanowiła sumę różnic za poszczególne okresy rozliczeniowe między wartościami wynikającymi z deklaracji oraz określonymi w decyzji wymiarowej. Na powyższe zarządzenie strona wniosła zażalenie, w którym wskazała, że wpis powinien być liczony od sumy zobowiązań podatkowych w poszczególnych okresach rozliczeniowych, a nie od sumy różnic miedzy kwotami zadeklarowanymi przez podatnika oraz określonymi w decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym wartość przedmiotu zaskarżenia strona określiła na kwotę 16.769 zł. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Zaskarżone zarządzenie podlega uchyleniu, jednakże z powodów innych niż wskazane przez składającą zażalenie. Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe odebrały stronie prawo do odliczenia z faktur dokumentujących zakup paliwa na łączną kwotę 26.479,66 zł. Zakwestionowane faktury, stanowiły jedyny powód podważenia złożonych deklaracji podatkowych oraz dokonania rozliczenia w kwotach innych niż zadeklarowane, z pominięciem podatku naliczonego, wynikającego z tychże faktur. Zdaniem Sądu kasacyjnego powyższa zsumowana wartość zakwestionowanego podatku naliczonego stanowić zatem powinna wartość przedmiotu zaskarżenia, gdyż w przekroju wymienionych na wstępie okresów rozliczeniowych, to właśnie ta kwota kształtowała faktyczną różnicę między wyliczeniami organu oraz tymi z deklaracji podatkowych. Nie miała zatem racji skarżąca, gdyż wbrew podniesionemu w zażaleniu stanowisku, kwota określonego w decyzji zobowiązania podatkowego, nie zawsze stanowi odzwierciedlenie faktycznego sporu zawisłego przed sądem administracyjnym. Zarówno strona, jak i organ mogą np. określić nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, tyle że w innej kwocie i w takim wypadku, mimo braku powstania zobowiązania podatkowego, istnieje wyraźny spór co należności pieniężnej, który powinien kształtować wartość przedmiotu zaskarżenia Jeśli chodzi o wyliczenie organu, które stanowiło podstawę do ustalenia wysokości wpisu, stwierdzić należało, że zawierało ono błąd polegający na każdorazowym uwzględnianiu kwot przeniesionych z poprzedniego okresu rozliczeniowego i wliczaniu ich do wartości przedmiotu sporu w miesiącu kolejnym. Zdaniem natomiast Sadu kasacyjnego, każda wartość zakwestionowanego podatku naliczonego, powodująca nadwyżkę powinna oddziaływać na wysokość wpisu wyłącznie w odniesieniu do tego miesiąca, w którym została pierwotnie zadeklarowana. Odmienny sposób ustalania wpisu w praktyce prowadzić może do nieuzasadnionego zawyżenia wartości przedmiotu sporu, a konsekwencji do ograniczenia prawa do sądu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.