II SA/Wa 1804/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Komendant [...] Policji po rozpoznaniu odwołania [...] R. P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. odmawiającą przyznania ww. zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] marca 2007 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] stycznia 2005 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w sprawie o sygn. akt [...] wydał w stosunku do R. P. postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia w [...] czynów z art. [...]. W związku z powyższym Komendant Rejonowy Policji W. [...] rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] zawiesił ww. na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), w czynnościach służbowych od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r. (decyzja stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2005 r.). W dniu [...] marca 2005 r. Prokurator Rejonowy [...] skierował przeciwko ww. akt oskarżenia do Sądu Rejonowego [...] we wskazanej wyżej sprawie. Komendant Rejonowy Policji W. [...] rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] przedłużył na podstawie art. 39 ust. 3 powołanej ustawy okres zawieszenia ww. w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2005 r. do czasu zakończenia postępowania karnego (decyzja stała się ostateczna w dniu [...] maja 2005 r.). W związku z powyższym, zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, zawieszeniu uległo 50% należnego policjantowi uposażenia. Orzeczeniem z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji W. [...] wymierzył R. P. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji za naruszenie dyscypliny służbowej w okresie [...] września 2004 r. W wyniku wniesionego przez ww. odwołania, Komendant [...] Policji orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W związku z powyższym wymieniony wyżej przełożony w sprawach osobowych, rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] zwolnił R. P. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2005 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2005 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1862/05, uchylił decyzję - orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W następstwie powyższego Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], uchylił rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w sprawie zwolnienia R. P. ze służby w Policji oraz uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2005 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji i umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w związku z prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2005 r. Komendant Rejonowy Policji W. [...] ostatecznym rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] przywrócił R. P. do służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2006 r. z dalszym zawieszeniem w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. W związku z powyższym, Komendant Rejonowy Policji W. [...] ostatecznym rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą przyznał wymienionemu świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby. W związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...] skazującym R. P. za przestępstwo z art. 191 § 1 k.k. i inne popełnione w 2001 r., Komendant Rejonowy Policji W. [...] wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. zwalniający wymienionego ze służby w Policji z dniem [...] marca 2007 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. W dniu [...] lipca 2009 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] wydał postanowienie o umorzeniu śledztwa przeciwko R. P., podejrzanemu o czyn z art. [...], wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego na zasadzie art. [...]. W związku z pismem R. P. z dnia [...] września 2009 r., Komendant Rejonowy Policji W. [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], przyznał R. P. zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych w okresach: od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] marca 2007 r., a także za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, za który zostało przyznane wymienionemu świadczenie pieniężne. Na skutek odwołania R. P. od ww. decyzji, Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie w części dotyczącej przyznania R. P. zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek, wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] marca 2007 r. odmówił ich przyznania, zaś w części dotyczącej przyznania wymienionemu świadczenia pieniężnego, równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą - umorzył postępowanie I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., iż przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji należy interpretować w ten sposób, że wypłata zawieszonej części uposażenia jest możliwa tylko wówczas, gdy policjant nie zostanie ukarany karą wydalenia ze służby lub skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Skoro w okresie pozostawania przez skarżącego w zawieszeniu w czynnościach służbowych z powodu wszczęcia przeciwko niemu prokuratorskiego postępowania karnego, prowadzone było także postępowanie dyscyplinarne zakończone orzeczeniem kary wydalenia ze służby w Policji, to w takim przypadku nie zostaje spełniona przesłanka z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, pomimo że postępowanie karne zostało umorzone. Tego typu naruszenie prawa, zdaniem organu, nosi cechy kwalifikowane. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 736/10, uchylił decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2010 r. w części uchylającej decyzję organu I instancji i odmawiającej przyznania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w uchylonej części. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja uchylająca decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w części przyznającej skarżącemu zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych i odmawiająca przyznania ww. uposażenia, jest rozstrzygnięciem wydanym na niekorzyść strony. Przyczyną, dla której organ odwoławczy uznał, że nie narusza zakazu reformationis in peius z art. 139 k.p.a., stało się dokonanie innej, niż uczynił to organ I instancji, wykładni przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Sąd stwierdził, iż zastosowana przez organ odwoławczy wykładnia ww. przepisu jest błędna, albowiem użyte w tym przepisie sformułowanie "po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych" jednoznacznie wskazuje, iż chodzi tu tylko i wyłącznie o zakończone prawomocnie postępowanie karne lub dyscyplinarne, które spowodowało zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych, a nie jakiekolwiek inne postępowanie karne lub dyscyplinarne prowadzone w tym samym czasie, które dawałoby podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych. Przyjęta przez organ II instancji interpretacja ww. przepisu byłaby możliwa do rozważenia w sytuacji, gdyby organ stosował ten przepis w postępowaniu zwykłym, orzekając po raz pierwszy w toku instancyjnym. Natomiast w sytuacji, gdy organ ten zestawia stan faktyczny sprawy z dyspozycją powołanego przepisu i dokonuje oceny przez pryzmat przesłanki rażącego naruszenia prawa, to podjęte przez niego rozstrzygnięcie należy oceniać jako naruszające art. 139 k.p.a. Sąd zobowiązał organ odwoławczy do ponownego rozpatrzenia odwołania strony w zakresie przyznania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek, wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, kierując się ww. rozważaniami oraz dyspozycją przepisu art. 139 k.p.a. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę we wskazanym przez Sąd zakresie, Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania R. P. zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek, wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Komendant Rejonowy Policji W. [...], decyzją z dnia [...] marca 2011 r., wydaną m.in. na podstawie art. 42 ust. 1 i ust. 5 w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, odmówił przyznania [...] R. P. zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek, wprowadzonych w okresie zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych w okresach: od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] marca 2007 r. Na skutek odwołania R. P., Komendant [...] Policji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 124 ustawy o Policji, policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia (ust. 1), zaś po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (ust. 2). Następnie organ zauważył, iż z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że [...] R. P. przedstawiono zarzuty popełnienia w dniach [...] – [...] września 2004 r. przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, określonych w art. [...]. W związku z powyższym policjant został zawieszony w czynnościach służbowych, które to zawieszenie przedłużono do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednocześnie policjantowi zawieszono 50% należnego uposażenia. Postępowanie karne, będące postawą zawieszenia w czynnościach służbowych, zostało zakończone wydaniem przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] prawomocnego postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r. o umorzeniu śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. Niezależnie od powyższego, przeciwko ww. toczyło się odrębne postępowanie karne, zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...], skazującym [...] R. P. za popełnienie w roku 2001 przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, określonych w art. [...]. Uwzględniając powyższe, Komendant Rejonowy Policji W. [...] wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. zwalniający ww. ze służby w Policji z dniem [...] marca 2007 r. Skoro, jak wynika z treści art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, zawieszoną cześć uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, po zakończeniu postępowania karnego otrzymuje policjant, a [...] R. P. policjantem nie jest, bowiem został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] marca 2007 r., organ I instancji nie miał możliwości przyznania wymienionemu zawieszonej części uposażenia pomimo prawomocnego umorzenia toczącego się przeciwko ww. postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych. Przepis art. 124 nie zawiera bowiem szczególnej regulacji, jaką zawiera art. 125 ust. 2 ustawy o Policji, w myśl którego w przypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant, któremu zawieszono 50% ostatnio należnego uposażenia w związku z tymczasowym aresztowaniem, otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu ze służby. Końcowo organ wskazał, iż kwestia przyznania [...] R. P. świadczenia pieniężnego, równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, wykracza poza zakres przedmiotowej sprawy, a została już uprzednio rozstrzygnięta ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. P., wnosząc o zmianę decyzji organu II instancji i przyznanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa, polegające na powołaniu się na art. 124 ust. 2 ustawy o Policji i jego wybiórcze zastosowanie, pomimo tego, że zgodnie z ww. przepisem zawieszonej części uposażenia nie wypłaca się w przypadku ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, ale tylko wówczas, gdy przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne było przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że Komendant [...] Policji, utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, dokonał nadinterpretacji przepisów ustawy o Policji, polegającej na przypuszczeniu, że skoro ustawodawca w art. 125 ust. 2 ww. ustawy zaznaczył, że wypłata zawieszonej części następuje choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby, a nie ma takiego przepisu w przypadku art. 124 cyt. ustawy, to taka wypłata jest niemożliwa. W ocenie skarżącego, dokonana przez organy orzekające interpretacja powołanych przepisów - traktująca w odmienny sposób policjanta zawieszonego w obowiązkach służbowych i tymczasowo aresztowanego - byłaby nielogiczna. Organ, nawiązując stosunek służbowy ze skarżącym, zobowiązany jest do wypłaty uposażenia za okres pozostawania w służbie w tym również za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, do czasu rozwiązania stosunku służbowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd, uwzględniając skargę na decyzję orzeka wyłącznie kasacyjnie, nie jest zatem możliwe uwzględnienie wniosku skarżącego o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., nie naruszają prawa. Zauważyć w tym miejscu należy, że uregulowany w art. 139 k.p.a. zakaz reformationis in peius nie wiąże organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy (v. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 44/09), a taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem - jak wskazano w części sprawozdawczej - decyzja organu I instancji została wydana w następstwie ostatecznej decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r. wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny między stronami. Zaznaczenia wymaga, iż w okresie objętym decyzją organu I instancji, tj. od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] marca 2007 r., skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych - na mocy ostatecznych rozkazów personalnych Komendanta Rejonowego Policji W. [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. - w związku z toczącym się przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego (sprawa o sygn. akt [...], prowadzona przez Prokuraturę Rejonową [...]). Podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych stanowił art. 39 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (ust. 1). W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego (ust. 3). Zgodnie z art. 124 ust. 1 ww. ustawy, zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych skutkowało zawieszeniem - od najbliższego terminu płatności - 50% ostatnio należnego uposażenia. Postępowanie karne, stanowiące podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...], o umorzeniu śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. Podkreślenia wymaga, iż wobec skarżącego toczyło się również odrębne postępowanie karne, zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...], skazującym R. P. na karę łączną [...] za popełnienie w latach 2000 - 2001 przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, określonych w art. [...]. Powyższe skutkowało wydaniem przez Komendanta Rejonowego Policji W. [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., mocą którego skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] marca 2007 r. Podstawę prawną ww. rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Utrzymując w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., odmawiającą przyznania skarżącemu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] marca 2007 r., organ odwoławczy wskazał, iż podjęte rozstrzygnięcie znajduje uzasadnienie w treści art. 124 ust. 2 w zw. z art. 125 ust. 2 ustawy o Policji. Stanowisko to zakwestionował skarżący podnosząc, iż organy orzekające w sprawie dokonały błędnej wykładni ww. przepisów. Kwestia sporna w sprawie niniejszej dotyczy zatem wykładni art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. W myśl powołanego przepisu, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W ocenie Sądu, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż dokonując interpretacji ww. przepisu nie można abstrahować od treści art. 125 ustawy o Policji, zgodnie z którym, policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia (ust. 1). W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego (ust. 3). Analiza treści powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż ustawodawca zróżnicował sytuację prawną policjantów zawieszonych w czynnościach służbowych (art. 124 ustawy) i tymczasowo aresztowanych (art. 125) w zakresie uprawnienia do otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. Przepis art. 125 ust. 2 zawiera bowiem dodatkową przesłankę, która obliguje właściwy organ do przyznania zainteresowanemu zawieszonej części uposażenia nawet w sytuacji, gdy umorzenie postępowania karnego będące przyczyną tymczasowego aresztowania lub uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu, miało miejsce po zwolnieniu policjanta ze służby. Przepis art. 124 ust. 2 takiej szczególnej regulacji nie zawiera, co przemawia to za przyjęciem, iż nawet w sytuacji, gdy policjant - zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub dyscyplinarnym - nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, lecz stosowne orzeczenie uniewinniające lub umarzające postępowanie zostało wydane po zwolnieniu policjanta ze służby, brak jest podstaw do przyznania zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Jak już bowiem wskazano powyżej, rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji W. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] marca 2007 r. w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Natomiast postępowanie karne, stanowiące podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o umorzeniu śledztwa. Skoro umorzenie postępowania nastąpiło po zwolnieniu skarżącego ze służby z przyczyn określonych powyżej, brak było podstaw do uznania prawa skarżącego do wypłaty zawieszonej części uposażenia w myśl art. 124 ust. 2 ww. ustawy. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący dokonania przez organ błędnej wykładni art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Odnośnie podnoszonej przez skarżącego okoliczności, iż w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych objętym zaskarżoną decyzją, pozostawał on w stosunku służbowym wskazać należy, iż fakt ten nie był kwestionowany przez organy orzekające w toku przedmiotowego postępowania. Jednakże, jak wywiedziono powyżej, okoliczność pozostawania skarżącego w stosunku służbowym w ww. okresie, nie ma przesądzającego znaczenia dla realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 124 ust. 2 ustawy. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.