II GSK 931/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędziowie NSA Janusz Zajda (spr.) del. WSA Inga Gołowska Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. S.A. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1604/11 w sprawie ze skargi B. S.A. w G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. S.A. w G. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 8 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1604/11 oddalił skargę B. SA w G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) z [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 29 lipca 2009 r. B. SA opublikowała raport bieżący nr [...], wskazując jako podstawę publikacji art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439, ze zm.; dalej: ustawa o ofercie), dotyczący przekazywania do publicznej wiadomości informacji poufnych. Z treści raportu wynikał m.in. fakt zawarcia 29 lipca 2009 r. listu intencyjnego przez spółkę zależną B. SA – R. SA z B.-P. SA. Spółka poinformowała o wspólnym zamierzeniu stworzenia grupy kapitałowej, w celu zintensyfikowania działań związanych z ich dalszym rozwojem. W dniu 5 października 2009 r. do R. SA wpłynęło drogą elektroniczną (w formie zeskanowanego dokumentu) pismo ze spółki B.-P. SA dotyczące odstąpienia od realizacji zapisów listu intencyjnego zawartego 29 lipca 2009 r. Następnego dnia skan pisma B.-P. SA z 5 października 2009 r. został przekazany drogą elektroniczną spółce B. przez R. SA. List elektroniczny zawierał ponadto skany pisma wyjaśniającego R. SA z 6 października 2009 r. oraz listu intencyjnego. W dniu 7 października 2009 r. oryginał wyżej wymienionego pisma B.-P. SA został dostarczony pocztą do R. SA. W tym samym dniu nastąpiło nadanie oryginału tego pisma przez R. SA do emitenta (spółki B.). Następnie w dniu 10 października 2009 r. spółka B. opublikowała kolejny raport bieżący nr [...], z którego treści w m.in. wynikało, iż 9 października 2009 r. do B. SA wpłynęło zawiadomienie zarządu R. SA o dokonanym odstąpieniu od realizacji zawartego listu intencyjnego przez B.-P. SA. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. KNF nałożyła na skarżącą karę pieniężną w wysokości 300 000 zł wobec stwierdzenia, że spółka B. SA dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 i art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ ustalił, że spółka zależna emitenta (B. SA) – R. SA, powzięła wiedzę o odstąpieniu przez spółkę B.-P. SA od realizacji zapisów listu intencyjnego w dniu 5 października 2009 r., a emitent opublikował ją dopiero 10 października 2009 r. Komisja stwierdziła, że wobec faktu, iż definicja informacji poufnych obejmuje także informacje o zdarzeniach spodziewanych, oczekiwanie emitenta na doręczenie oświadczenia o odstąpieniu od realizacji zapisów listu intencyjnego sporządzonego w formie pisemnej nie usprawiedliwia niewykonania przez niego obowiązku informacyjnego o fakcie otrzymania przez R. SA oświadczenia o odstąpieniu przez B.-P. SA od listu intencyjnego w formie elektronicznej 5 października 2009 r. Informacja o niedojściu do skutku zapisów listu intencyjnego (informacja poufna) powinna była zostać skierowana do publicznej wiadomości niezwłocznie po jej uzyskaniu przez emitenta, nie później niż w ciągu 24 godzin od tego momentu. Organ uznał, iż stwierdzone naruszenie ma charakter rażący, gdyż waga informacji nieprzekazanej do publicznej wiadomości jest znaczna, tym samym prawo do informacji inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej zostało w istotny sposób naruszone, a okoliczności sprawy wskazują, że spółka mogła wykonać prawidłowo obowiązki informacyjne. O wysokości kary zdecydował fakt, iż naruszenie dotyczyło informacji o istotnej wadze dla inwestorów, jak również okoliczność, że emitent świadomie opóźnił publikację informacji. Wymierzając karę, Komisja uwzględniła sytuację finansową emitenta, który zgodnie ze sprawozdaniem finansowym za III kwartał 2010 r., opublikowanym 15 listopada 2010 r., odnotował stratę netto w wysokości 27 738 tys. zł, przy przychodach ze sprzedaży w wysokości 329 810 tys. zł. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, KNF zaskarżoną decyzja z [...] maja 2011 r. utrzymała w mocy decyzję KNF z [..] grudnia 2010 r. Organ podkreślił, iż o rażącym charakterze naruszenia przesądza działanie emitenta, który świadomie opóźnił publikację raportu [...] do 10 października 2009 r., w kontekście daty pierwszego dnia notowań akcji nowej emisji 9 października 2009 r. Zwłoka w publikacji zabezpieczać miała korzystne warunki sprzedaży akcji nowej emisji przez członków organów emitenta. Gdyby bowiem przedmiotowa informacja poufna, o wyraźnym wydźwięku negatywnym, niwecząca plany ekspansji emitenta, została przekazana przed dniem 9 października 2009 r., mogłoby dojść do istotnego obniżenia kursu akcji emitenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu skarżącej, iż uzasadnienie zawarte w decyzjach nie pochodzi od organu (KNF), gdyż uchwały podjęte przez ten organ nie zawierają uzasadnienia, co w rezultacie prowadziło skarżącą do wniosku, że Przewodniczący Komisji w sposób nieuprawniony w tym zakresie zastąpił organ. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. Nr 157, poz. 1119 ze zm.; dalej: ustawa o nadzorze) Komisja w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. Uchwały w imieniu Komisji podpisuje Przewodniczący Komisji lub Zastępca Przewodniczącego (ust. 3). Sąd wskazał, że w toku postępowania administracyjnego organ załączył do akt uchwałę nr [...] podjętą [...] grudnia 2010 r., zawartą w protokóle nr [...] posiedzenia KNF oraz decyzję z tego samego dnia (oba dokumenty podpisane przez Przewodniczącego Komisji), a także uchwałę nr [...] z [...] maja 2011 r. zawartą w protokole nr [...] posiedzenia KNF oraz decyzję z tego samego dnia (oba dokumenty również podpisane przez Przewodniczącego Komisji). Jak wynika z protokołów posiedzenia Komisji, obie uchwały zostały podjęte jednomyślnie przy obecności (co wynika z listy obecności) czterech członków Komisji, w tym Przewodniczącego, a więc zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 ustawy o nadzorze. Z obu protokołów posiedzenia Komisji wynika, że Komisja zapoznała się ze stanem faktycznym sprawy i ze stanowiskiem skarżącej Spółki. Sąd wskazał, że szczegółową organizację i tryb pracy Komisji określa regulamin Komisji uchwalony przez Komisję (art. 11 ust. 4 ustawy o nadzorze). W oparciu o wymieniony przepis, KNF uchwałą nr 3/2008 z 7 stycznia 2008 r. uchwaliła regulamin KNF wprowadzając jego zmianę uchwałą nr 2/2011 z 11 stycznia 2011 r., dotyczącą § 15 ust. 1, 2 i 7. Powołując się na uregulowania § 14 i 15 regulaminu Sąd stwierdził, że z przepisów tych nie wynika obowiązek Komisji uzasadnienia uchwały. Natomiast protokół z zawartą w nim uchwałą Komisji również nie musi zawierać uzasadnienia. Jednocześnie Sąd wskazał, że z obu protokołów posiedzenia Komisji jednoznacznie wynika, że Komisja zapoznała się ze stanem sprawy będącej przedmiotem obrad i podjętych uchwał i w tych samych dniach, w których Komisja podjęła obie uchwały, zostały wydane decyzje. Uznając wymieniony zarzut skarżącej za niezasadny Sąd stwierdził, iż treść rozstrzygnięcia zawartego w podjętych przez Komisję uchwałach została jednoznacznie przez Komisję zaakceptowana, a następnie po nadaniu jej formy decyzji administracyjnej, podpisana przez Przewodniczącego Komisji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Sąd wskazał, że spółka B.-P. pismem przesłanym do Prezesa Zarządu R. SA z 5 października 2009 r. oświadczyła, że "... zamierzenia objęte... listem intencyjnym uważam za nieaktualne, a negocjacje w sprawie stworzenia Grupy Kapitałowej za zakończone bez osiągnięcia porozumienia Stron. Niezależnie od powyższego, podkreślam gotowość kontynuowania i dalszego rozwoju naszej jak dotąd bardzo udanej współpracy w ramach wzajemnych kontaktów handlowych". W ocenie Sądu, cytowanego oświadczenia spółki B.-P. nie sposób odczytać inaczej, jak ustalił to organ administracji, tj. jako stwierdzenia o nieaktualności dalszego działania stron w ramach listu intencyjnego z 29 lipca 2009 r. Ostatni akapit powyższego oświadczenia spółki B.-P. odnosi się do możliwości kontynuowania współpracy handlowej o dotychczasowym charakterze i w niczym nie zmienia stanowiska Spółki w przedmiocie nieaktualności listu intencyjnego. Kwestia odnosząca się do poufności zamierzeń wynikających z listu intencyjnego została w tym dokumencie wprost zadekretowana. Stąd stwierdzenie skarżącej o braku poufności, zdaniem Sądu, nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu, w warunkach przepisu art. 154 ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. Nr 183, poz. 1538 ze zm.; dalej: ustawa o obrocie) oświadczenie spółki B.-P. o nieaktualności listu intencyjnego z 29 lipca 2009 r. powinno być znane inwestorom, jako że miało wpływ na notowania akcji na rynku. W związku z tym po stronie skarżącej wystąpił obowiązek określony przepisem art. 56 ustawy o ofercie. Zdaniem Sądu już pierwsze pismo B.-P. SA otrzymane 6 października 2009 r. przez skarżącą od R. SA stanowiło wystarczającą podstawę do poddania się rygorom ww. przepisu. Sąd wskazał, że z ustaleń organu administracji (zgodnych ze stanowiskiem skarżącej) jednoznacznie wynika, że skarżąca powzięła wiadomość o nieaktualności listu intencyjnego 6 października 2009 r. i tę datę, od której należało liczyć obowiązek informacyjny, KNF kilkakrotnie akcentowała w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu w sprawie jest poza sporem, że skarżąca Spółka naruszyła termin przekazania informacji o nieaktualności listu intencyjnego, publikując informację dopiero 10 października 2009 r., a więc daleko później od jej otrzymania (6 października 2009 r.) oraz z naruszeniem warunku z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. B. SA w G. złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa): 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa) w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez oddalenie skargi mimo niezastosowania przez organ administracji powołanych wyżej przepisów postępowania i niedostatecznego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, a w konsekwencji poczynienie nieprawidłowych ustaleń, co do daty powzięcia przez skarżącą informacji poufnej, w tym wypadku wysłanego e-mailem przez Prezesa Zarządu B.-P. SA do Prezesa Zarządu R. SA - spółki zależnej skarżącej - pisma wskazującego, że zamierzenia objęte listem intencyjnym uważa się za nieaktualne, choć Sąd uznał za tę datę dopiero dzień 6 października 2009 r., podczas gdy KNF w swych ustaleniach i rozstrzygnięciach wskazywała dzień 5 października 2009 r.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 107 § 1 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez oddalenie skargi mimo niezastosowania przez organ administracji powołanych wyżej przepisów postępowania i niezawarcie w zaskarżonej decyzji KNF uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz uzupełnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji KNF z [...] grudnia 2010 r. o uzasadnienie przez osobę niebędącą organem, a więc do tego nieuprawnioną; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsaw zw. w zw. z art. 11 ust. 1, 3 i 4 ustawy o nadzorze poprzez oddalenie skargi mimo niezastosowania przez organ administracji powołanych wyżej przepisów postępowania i zamieszczenie w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji KNF z [...] grudnia 2010 r. istotnego składnika decyzji - jej uzasadnienia, które nie pochodzi od organu uprawnionego do jej wydania; 4) art. 141 § 4 ppsa poprzez jego niezastosowanie i brak należytego i kompletnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w szczególności powodu, dla którego Sąd oddalił skargę, choć dokonał odmiennych od KNF ustaleń faktycznych, co do daty powzięcia przez skarżącą informacji poufnej; - naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 ppsa): 5) art. 96 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w zw. z art. 154 ustawy o obrocie poprzez błędną wykładnię ww. przepisów polegającą na uznaniu, że Spółka nie dochowała obowiązku publikacyjnego, gdyż po otrzymaniu informacji o tym, że zamierzenia objęte listem intencyjnym uważa się za nieaktualne, zamiast natychmiast ją upublicznić, niezwłocznie uprzednio podjęła możliwe działania w celu jej weryfikacji, gdyż miała uzasadnione podstawy do traktowania ww. informacji, jako elementu "gry negocjacyjnej" partnera, a nie jego definitywnego stanowiska w tej materii, podczas gdy obowiązkowi publikacji podlega nie każda informacja, a jedynie informacja wiarygodna i prawdziwa; 6) art. 96 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w zw. z art. 154 ustawy o obrocie poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów w wyniku uznania, że dla nałożenia kary pieniężnej w określonej wysokości za niedopełnienie obowiązku publikacji informacji poufnej bez znaczenia pozostaje długość opóźnienia w upublicznieniu powziętej informacji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną KNF wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 ppsa zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi w środku prawnym podstawami i granicami zaskarżenia. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 ppsa, które w sprawie nie występują. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie tak przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania ściśle wiążą się z zarzutami naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione łączne odniesienie się do tych zarzutów. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie emitent, którego papiery wartościowe są przedmiotem ubiegania się o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym lub są dopuszczone do obrotu na tym rynku, jest obowiązany do równoczesnego przekazania Komisji i spółce prowadzącej ten rynek regulowany, a po upływie 20 minut od chwili przekazania tym podmiotom, także do publicznej wiadomości informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie. Informacje te emitent obowiązany jest, z zastrzeżeniem art. 57 ust. 1, przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godzin. Przepis powyższy reguluje obowiązek upublicznienia informacji poufnych. Oczywistym jest, że celem tak ukształtowanego przez ustawodawcę obowiązku jest uwzględnienie, iż informacje poufne są niezbędne, aby inwestorzy mogli podejmować racjonalne decyzje inwestycyjne oraz aby kursy akcji jak najbardziej odzwierciedlały sytuację gospodarczą i finansową ich emitenta. Innymi słowy, uzasadnieniem dla upublicznienia informacji poufnych jest prawidłowe funkcjonowanie mechanizmu cenowego rynku kapitałowego, dzięki czemu kursy akcji na rynku są jak najbardziej zbliżone do ich realnej wartości (por. T. Sójka, Komentarz do art. 56 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych; Lex 2010). Informacja poufna zdefiniowana została w przepisie art. 154 ustawy o obrocie, zgodnie z którym jest nią określona w sposób precyzyjny informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku takich instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Jednocześnie w tym przepisie ustawodawca dookreślił kryterium precyzyjności cechujące informację poufną. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem informacja jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Istotną cechą informacji poufnej jest jej cenotwórczy charakter. W świetle art. 154 ust. 1 pkt 2 ustawy o obrocie oznacza to, że informacja mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora. Ocena, czy dane działanie przyniesie pomyślne rezultaty nie ma tu znaczenia. Wystarczy, że dostęp do tych informacji mógłby dać podstawę do podejmowania decyzji, co do instrumentów finansowych emitenta, a literalnie ujmując mającą wpływ na cenę tych instrumentów lub instrumentów z nimi powiązanych. Istotne jest to, że ocenę co do cenotwórczego charakteru danej informacji przeprowadzić należy przed jej przekazaniem do publicznej wiadomości. Ocenę taką winien przeprowadzić dysponent tej informacji, niejako informacji "podejrzanej" o to, że może stanowić informację cenotwórczą. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1256/11, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) Wobec takich regulacji istotnym dla rozpoznawanej sprawy jest rozstrzygnięcie, czy informacja o odstąpieniu od zamierzeń objętych listem intencyjnym była informacją poufną w rozumieniu art. 154 ustawy o ofercie, a w konsekwencji, czy stanowiła obowiązek informacyjny w rozumieniu art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o obrocie. Dla dokonania powyższej oceny istotne w sprawie znaczenie miały poczynione ustalenia faktyczne dotyczące zobowiązań, jakie przyjęła na siebie skarżąca. W zakresie oceny tych ustaleń należy w całości podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organ administracji. Brak jest podstaw do twierdzenia, iż jakiekolwiek ustalenia w sprawie były wynikiem wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Strona skarżąca w istocie ich nie kwestionuje, a jedynie odmiennie akcentuje kwestię znaczenia wiadomości o nieaktualności listu intencyjnego. W sprawie istotne było ustalenie, kiedy powstała informacja poufna (5 października 2009 r.), a w związku z tym, kiedy powstał obowiązek jej przekazania (również 5 października 2009 r.), stosownie do art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej oraz kiedy emitent faktycznie obowiązek wykonał (10 października 2009 r.). Dodatkowo, organ administracji ustalił, że faktyczna data, w której emitent zapoznał się z treścią informacji poufnej, która została przekazana przez jego spółkę zależną to dzień 6 października 2009 r. Data ta nie miała jednak znaczenia dla oceny zachowania emitenta, który nie wykonał obowiązku przekazania informacji poufnej w terminie nie dłuższym niż 24 godziny od powstania tego obowiązku, a zatem od dotarcia informacji o odstąpieniu od listu intencyjnego, którą należało uznać za informację poufną, do spółki zależnej od emitenta (5 października 2009 r.). Podkreślić należy, że racjonalny inwestor bierze pod uwagę informacje o zdarzeniach przyszłych i niepewnych, dokonując swoistego bilansu ryzyka niezaistnienia tego zdarzenia i potencjalnego zysku z tej transakcji, w konkretnej sytuacji decydując się na świadome opóźnienie publikacji informacji (10 października 2009 r.) i poprzedzenie jej nową emisją akcji (9 października 2009 r.). Z tych zatem przyczyn za bezzasadne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 154 ustawy o obrocie w sposób sformułowany w skardze kasacyjnej. W konsekwencji nie jest również trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Skoro skarżąca uchybiła obciążającemu ją obowiązkowi informacyjnemu, to zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w oparciu o powołany przepis. Nakładanie kar administracyjnych nie jest powiązane z oceną elementów składających się na winę w naruszeniu obowiązku i nie jest rzeczą organu nadzoru finansowego orzekającego o karze administracyjnej badanie, czy zachodziły faktyczne trudności w wykonaniu obowiązku informacyjnego - na które zresztą skarżąca się nie powoływała - w zakresie informacji poufnych dotyczących bezpośrednio emitenta. Nie są trafne zarzuty związane z wytkniętymi uchybieniami procesowymi dotyczącymi decyzji KNF (pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, Komisja Nadzoru Finansowego w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. W ust. 2 tego artykułu znajduje się zapis, że Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej czterech osób wchodzących w jej skład, w tym Przewodniczącego Komisji lub jego Zastępcy; w razie równej liczby głosów rozstrzyga głos Przewodniczącego Komisji. Natomiast z ust. 3 omawianego przepisu wynika upoważnienie, że uchwały w imieniu Komisji podpisuje Przewodniczący Komisji, lub upoważniony do kierowania pracami Komisji Zastępca Przewodniczącego. Z przedstawionej regulacji prawnej jednoznacznie wynika, że uchwały i decyzje administracyjne nie stanowią odrębnych aktów podejmowanych przez Komisję. Uchwała Komisji jest jednocześnie decyzją administracyjną. Na posiedzeniu Komisji podejmowana jest uchwała, która zawiera podstawę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast dokument decyzji wraz z uzasadnieniem, odpowiadający formą art. 107 § 1 kpa, doręczany jest później stronie. Decyzje Komisji wydawane kolegialnie podpisuje jednoosobowo Przewodniczący Komisji (upoważniony Zastępca). Taki sposób procedowania został przewidziany w ustawie, gdyż ust. 4 art. 11 stanowi, iż szczegółową organizację i tryb pracy Komisji określa regulamin uchwalony przez tę Komisję. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej została podjęta na posiedzeniu Komisji [...] grudnia 2010 r., natomiast po sporządzeniu jej w sposób odpowiadający wymaganiom art. 107 § 1 kpa i podpisaniu przez Przewodniczącego Komisji została doręczona stronie, wchodząc tym samym do obiegu prawnego. Decyzja ta zawierała wszystkie obligatoryjne składniki treści decyzji wymienione w art. 107 § 1 kpa. Również decyzja z [...] maja 2011 r., wydana w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 kpa, spełniała wymagania określone w tym artykule. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie ze wskazaną regulacją, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Przepis ten można zatem naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny wydając zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, gdy brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Konstruując zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa strona w rezultacie usiłuje podważyć prawidłowość ustaleń faktycznych w sprawie. Tymczasem podkreślenia wymaga, że art. 141 § 4 ppsa nie stanowi wystarczającej podstawy kasacyjnej w zakresie kwestionowania ustaleń dokonanych w sprawie przez organy, a uznanych za prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji. Innymi słowy, w drodze zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa można kwestionować "techniczną kompletność" uzasadnienia, ale nie prawidłowość merytoryczną (w tym m.in. to, czy słusznie WSA uznał, że zebrany materiał dowodowy pozwala na ustalenie stanu faktycznego sprawy). Stąd dla stwierdzenia niezasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa wystarczające jest to, że strona nie podnosi, aby z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynikało stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie przyjętego stanu faktycznego. To, że według strony ten stan faktyczny nie był ustalony prawidłowo, dla oceny zasadności wskazanego zarzutu pozostaje bez znaczenia. Prawidłowa wykładnia i zastosowanie ww. przepisów prawa materialnego, dokonana przez organ i Sąd pierwszej instancji pozwoliła na ocenę, że w sprawie zbadano i oceniono wszystkie istotne - w granicach przesłanek wynikających z prawa materialnego - okoliczności sprawy i nie naruszono przepisów postępowania w sposób wskazany w petitum skargi kasacyjnej. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).