VII SA/Wa 1764/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych skargę oddala. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. - po rozpatrzeniu odwołania G.S. - utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Dolnośląskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na nastepujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna Dolnośląskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa odmówiła nadania G. S. uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Z uzasadnienia decyzji wynika, że przyczyną odmowy było wadliwe udokumentowanie praktyki zawodowej przy sporządzaniu projektów oraz odbycie praktyki na budowie pod kierunkiem osoby nieposiadającej uprawnień budowlanych bez ograniczeń. G. S. złożył odwołanie od w/w decyzji. W wyniku rozpoznania odwołania organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W uzasadnieniu tego stanowiska organ wskazał, że warunki uzyskania uprawnień budowlanych zostały określone w art. 14 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Do 1 stycznia 2006r. warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń było posiadanie m.in. odpowiedniego wykształcenia wyższego a więc zarówno wyższego zawodowego jak i magisterskiego. W dniu 1 stycznia 2006r. weszła w życie nowela do prawa budowlanego, która nadała nowe brzmienie art. 14 ust. 3 podwyższając wymogi uzyskania uprawnień budowlanych. Zmiana art. 14 ust. 3 polegała głównie na tym, że osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń powinny posiadać wykształcenie wyższe magisterskie a osoby ubiegające się o uprawnienia w ograniczonym zakresie wykształcenie wyższe zawodowe. W ustawie zmieniającej znalazły się przepisy przejściowe. Jednym z nich jest art. 5 tej ustawy, który stanowi, że "W stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki stosuje się przepisy dotychczasowe. Przez przepisy dotychczasowe w rozumieniu art. 5 należy rozumieć także przepis art. 16 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2006 r., w tym także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 96, poz. 817). Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zostało natomiast wydane na podstawie art. 16 ust. 1 i 1a ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym po 28 lipca 2005 r. Warunkiem skorzystania z przepisów dotychczasowych jest - w myśl art. 5 - po pierwsze uzyskanie przed 1 stycznia 2006 r. wykształcenia wymaganego na podstawie przepisów dotychczasowych a więc na podstawie art. 14 ust. 3 w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, po drugie - rozpoczęcie przed tą datą praktyki zawodowej. W/w warunki muszą zostać spełnione łącznie. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, organ zauważył, że strona uzyskała w dniu 9 lipca 2002 r. tytuł inżyniera na kierunku elektrotechnika, praktykę rozpoczęła w 2003 r. Do wniosku strony mają, zatem zastosowanie przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy — Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2006 r., osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń powinna odbyć roczną praktykę na budowie i dwuletnią przy sporządzaniu projektów. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Jeśli chodzi o praktykę na budowie, to wnioskodawca wykazał w książce praktyki zawodowej następujące okresy: 3 luty — 7 marca 2003 r. oraz 29 wrzesień — 24 października 2008 r. łącznie praktyka na budowie obejmuje jedynie 2 miesiące. Organ wskazał, że powyższe daty zostały wskazane zarówno w zbiorczym zestawieniu praktyki na budowie jak i w części opisującej szczegółowy przebieg praktyki. Jeśli byśmy nawet przyjęli, że daty te zostały błędnie wpisane do książki praktyki zawodowej, to i tak praktyki tej organ nie mógłby zaliczyć. Praktykę tę strona odbyła pod kierownictwem J. P., który nie posiada uprawnień budowlanych bez ograniczeń. Organ wyjaśnił, że nakaz odbycia praktyki zawodowej pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń obowiązuje od dnia 3 lipca 2005 r. Wówczas to weszły w życie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 r. Nr 96, poz. 817), które w § 4 wprowadziły przedmiotowy nakaz. Powyższe rozwiązanie zastało powielone w § 3 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Z akt sprawy wynika, że J. P. uzyskał uprawnienia budowlane na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego, 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Z przedłożonej decyzji wynika, że J. P. jest uprawniony do kierowania nadzorowania i kontrolowania technicznego budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania elementów konstrukcyjnych instalacji i oceniania i badania stanu technicznego w zakresie instalacji elektrycznej wyłącznie o powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych. Następnie organ przeprowadził analizę zakresu uprawni9eń posiadanych przez J. P. i wskazał, że w poprzednim stanie prawnym przepisy nie przewidywały uprawnień budowlanych, których zakres był ograniczony podmiotowo lub przedmiotowo. Chodzi tu przede wszystkich o uprawnienia nadawane na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. obejmujące jedynie "budownictwo osób fizycznych, adaptacje typowych i powtarzalnych projektów, powszechnie znane rozwiązania konstrukcyjne i schematy techniczne". Wydawanie takich uprawnień przewidywał m.in. § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia, zgodnie, z którym osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno - budowlanej zgodnej z posiadanym wykształceniem technicznym wyłącznie: 1) w specjalności architektonicznej - w budownictwie osób fizycznych, 2) w innych specjalnościach techniczno-budowlanych - w zakresie obiektów budowlanych, budowli i instalacji o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych. Do tej kategorii uprawnień budowlanych należy zaliczyć także te określone w § 6 ust.1 w/w rozporządzenia, w myśl którego osoby z wyższym wykształceniem technicznym, posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót, są uprawnione również do sporządzania projektów w budownictwie osób fizycznych w zakresie objętym specjalnością techniczno-budowlaną, w której mogą kierować budową lub robotami. Powyższe w ocenie organu wskazuje, że w/w przepisy wprowadzały zarówno ograniczenia o charakterze podmiotowym np. budownictwo osób fizycznych, jak również przedmiotowym, nie nazywając ich uprawnieniami budowlanymi w ograniczonym zakresie, tak jak to obecnie czyni art. 14 ust. 3 ustawy — Prawo budowlane. Stosownie do powyższego uprawnienia budowlane J. P. ograniczone są jedynie do powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych i nie obejmują sieci elektroenergetycznych. Uprawnienia te nie obejmują zatem całego zakresu specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. W tej sytuacji J. P. nie może kierować praktyką zawodową strony w rozumieniu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Z tych samych względów organ odwoławczy nie mógł zaliczyć praktyki przy sporządzaniu projektów odbytej pod kierunkiem J. Z., gdyż jego uprawnienia obejmują jedynie sporządzanie projektów instalacji elektrycznych, nie upoważniają zaś do sporządzania projektów sieci elektroenergetycznych. Powyższe uchybienia stanowią samodzielną przesłankę odmowy nadania uprawnień budowlanych a dołączone do odwołania oświadczenia J. P. i J. Z. są bezprzedmiotowe. Ponadto zgodnie z § 5 ust.1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osoba odbywająca praktykę zawodową dokumentuje przebieg praktyki w książce praktyki zawodowe. W myśl ust. 3 tego § w książce tej wpisuje się: 1) wyszczególnienie robót budowlanych obiektów budowlanych, przy projektowaniu których bezpośrednio uczestniczyła lub pełniła funkcję techniczną na budowie osoba odbywająca praktykę zawodową, z określeniem rodzaju, przeznaczenia, konstrukcji oraz do wnioskowanej specjalności uprawnień budowlanych, inne charakterystyczne parametry techniczne lub użytkowe, a także lokalizację i nazwę inwestora; 2) określenie czynności wykonywanych w każdym tygodniu odbywanej praktyki, potwierdzonych i zaopiniowanych co najmniej raz w miesiącu przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, pod kierownictwem której odbywana jest praktyka. W przedłożonej książce praktyki zawodowej wnioskodawca nie określił czynności wykonywanych w trakcie praktyki w wymiarze tygodniowym. Z całą pewnością w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania przepis § 8 ust. 5 rozporządzenia zgodnie, z którym w przypadku stwierdzenia braków w dokumentach dołączonych do wniosków izba wzywa, w drodze postanowienia, osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień budowlanych do uzupełnienia braków w terminie 30 dni. Powyższy przepis regulujący kwestie uzupełnienia braków formalnych przez stronę, jest odpowiednikiem art. 64 § 2 Kpa. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy organ na etapie wstępnego badania wniosku stwierdzi braki formalne w dokumentach załączonych do wniosku. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Strona złożyła bowiem kompletną książkę praktyk. Poświadczenie w tej książce praktyki zawodowej przez osobę niespełniającą wymagań przewidzianych w przepisach w/w rozporządzenia nie może być uznane za brak formalny, gdyż jest to wada materialna, która nie może być usunięta w powyższym trybie. Użyty w § 8 ust. 5 zwrot "braków w dokumentach dołączonych do wniosku" oznacza tylko tyle, że strona nie dołączyła do wniosku dokumentu wymienionego w ust. 1 § 8 w/w rozporządzenia. Dopuszczenie możliwości uzupełniania braków w książce praktyki zawodowej byłoby w istocie rzeczy zanegowaniem istoty i sensu przepisu § 5 rozporządzenia. Wykładnia tego przepisu z całą pewnością nie może opierać się jedynie na jego literalnym brzmieniu, gdyż dokonując jego interpretacji, należy mieć przede wszystkim na uwadze cele, jakim ma on służyć. Prawidłowa interpretacja tego przepisu powinna, zatem uwzględniać celowościowe i systemowe metody wykładni. Mając to na uwadze, organ wskazał, że tryb nadawania uprawnień budowlanych został tak skonstruowany, aby prawo do samodzielnego wykonywania funkcji technicznej przysługiwało tylko tym osobom, które z racji swego przygotowania zawodowego dają gwarancje ich prawidłowego wykonywania. Nadanie uprawnień budowlanych określonej osobie jest, więc jednocześnie gwarancją i świadectwem, że osoba ta posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe i może ponosić pełną odpowiedzialność za wykonywaną pracę. Książka praktyk jest zaś dokumentem, na podstawie którego oceniane są umiejętności praktyczne i doświadczenie zawodowe tej osoby. Aby zapewnić rzetelne i prawidłowe dokumentowanie tej praktyki ustawodawca przewidział, iż praktyka powinna być uzupełniana na bieżąco. W taki właśnie sposób należy rozumieć §5 ust. 3 i 4 rozporządzenia. Obowiązek bieżącego prowadzenia książki praktyki przejawia się w nakazie sporządzania w ściśle określonych terminach opinii o praktyce oraz o nakazie cotygodniowego określenia charakteru czynności podejmowana przez osobę odbywająca praktykę. Przepis §5 ust. 3 i 4 nie może więc być interpretowany w ten sposób, iż książka praktyk może być uzupełniona w dowolnym momencie np. pod koniec praktyki lub nawet po jej zakończeniu. Organ zauważył także, iż co do zasady książki praktyki zawodowej zostały wprowadzone do obiegu prawnego w celu wyeliminowania trybu dokumentowania praktyki zawodowej w drodze zaświadczeń, które były wydawane dopiero po odbyciu całej praktyki. G. S. złożył skargę na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego oraz art. 75 kpa polegające na pominięciu i niedopuszczeniu jako dowodów w sprawie zapisów w tzw. książce praktyk, art. 77 i 78 kpa poprzez niezebranie całości materiału dowodowego, wniósł o dopuszczenie dowodu w postaci złożonego oświadczenia, art. 107 kpa polegające na braku analizy całości materiału dowodowego w sprawie i niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz wyjaśnienie przyczyn, dla których niektórym dowodom odmówiono mocy dowodowej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że podziela stanowisko organu co do tego, że mają w stosunku do niego zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2006 r. a nie w obecnym brzmieniu, natomiast nie zgodził się z argumentacją organu co do niezaliczenia mu praktyki przy sporządzaniu projektów odbytej pod kierunkiem J. Z. oraz nieprowadzenia na bieżąco książki praktyki, nie zaliczenia rocznej praktyki na budowie. Skarżący przeprowadził analizę przepisów rozporządzeń w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z 1975r., a następnie z 1988r. i wskazał, że przepis §2 tego ostatniego rozporządzenia nie ma zastosowania do J. Z. bowiem uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie zostały mu nadane przez uprawniony organ państwowy (a nie zakład pracy). W konsekwencji zgodnie z zapisami rozporządzenia z 1988r. J Z. automatycznie nabył uprawnienia do sporządzenia projektów urządzeń elektroenergetycznych. Skarżący wskazał dalej, że w sposób bezprawny organ nie zaliczył mu pełnego okresu praktyki na budowie tj. praktyki zawodowej w Zakładzie Energetycznym w L. S A. po zakończeniu 3-go roku dziennych studiów w okresie [...].10.2010r. do [...].01.2002r. tj. 4 miesiące oraz w organach nadzoru budowlanego w okresie [...].05.2003r. do [...].12.2003r. oraz od [...].01.2004r. do [...] .03.2004r. tj. ponad 11 miesięcy. Skarżący powołał się przy tym na nowelę z dnia 19.07.2002r. do rozporządzenia z dnia 30.12.1994r. poprzez dodanie w §6 ust. 5a, który wskazuje, że do praktyki zawodowej zalicza się także prace w organach nadzoru budowlanego związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk lub samodzielnego rozwiązywania zagadnień architektonicznych i technicznych stanowiącej nie więcej niż połowę okresu praktyki wymaganej przy uzyskiwaniu uprawnień. Skarżący złożył stosowne zaświadczenie co do odbytej praktyki w tym zakresie wskazując, że organ powinien mu zaliczyć z tego tytułu co najmniej 6 miesięcy odbycia praktyki zawodowej. Wskazał także, że ograniczenie J.P. uprawnień jest nieuzasadnione i wskazuje na nierówne traktowanie osób, które w różnych latach uzyskiwały uprawnienia do sprawowania określonych funkcji technicznych. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. W odpowiedzi na skargę organ wnióśł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałyby jej uchyleniem. Stosownie do dyspozycji art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z treścią art. 145§1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: P.p.s.a) sąd uchyla decyzje jedynie w sytuacji gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wstąpiły. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o treść art. 14 ustawy - Prawo budowlane, przy czym - jak trafnie wskazał organ a co nie jest kwestionowane przez skarżącego - w okolicznościach niniejszej sprawy winien mieć zastosowanie w/w przepis w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie noweli do Prawa budowlanego z dnia 28.07.2005r. Przepisy przejściowe wskazywały wszak, że stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro skarżący uzyskał dyplom ukończenia szkoły wyższej - uzyskał wyższe wykształcenie zawodowe dnia 9.07.2002r. i rozpoczął również - przed 1 stycznia 2006r. praktykę zawodową to bez wątpienia te właśnie przepisy będą miały do niego zastosowanie. Zgodnie z brzmieniem art. 14 ust. 3 omaw. przepisu w brzmieniu sprzed 1.01.2006r. uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalnościach, o których mowa w ust. 1, wymagało do projektowania bez ograniczeń (o takie ubiega się skarżący) a) posiadania wyższego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności, b) odbycia dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów, c) odbycia rocznej praktyki na budowie; Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Sąd podzielił stanowisko organu, co do tego, że skarżący nie odbył wymaganej w/w przepisem praktyki zawodowej. Zgodnie z brzmieniem ust. 6 § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 1995r. nr 8, poz. 38), który będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie osoba nadzorująca praktykę projektową powinna, z zastrzeżeniem § 5 ust. 3, posiadać uprawnienia budowlane bez ograniczeń w danej specjalności. Nie ulega wątpliwości, że nie można do czasu odbywania praktyki zaliczyć okresu jej odbywania pod nadzorem osoby, która nie posiada uprawnień bez ograniczeń. Wbrew zarzutom skargi trafnie organ ocenił, że J. P. nie można traktować jako osobę, która posiada uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Wprawdzie ze znajdującego się w aktach sprawy stwierdzenia przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie z dnia 2 kwietnia 1976r. wynika, że uprawnienia te zostały w/w przyznane w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. nr 8, poz. 46), które nie posługiwały się pojęciem uprawnień "bez ograniczeń" lub "w ograniczonym zakresie" jednakże analiza czynności, do których upoważniony jest J. P. wskazuje, że trafna jest ocena organu co do tego, że uprawnienia te nie mają charakteru uprawnień bez ograniczeń. Za prawidłowością takiej oceny przemawia choćby wskazanie o możliwości sporządzania projektów "o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych" jak i kierowania i nadzorowania (...) budowy i robót w zakresie instalacji elektrycznych "o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych". Gdyby organ chciał ażeby J. P. obowiązki te wykonywał w nieograniczonym zakresie nie wprowadzałby do opisu w/w określenia. W konsekwencji zdaniem Sądu należało podzielić argumentację organu co do w/w kwestii. Powyższe skutkuje tym, że nie można zaliczyć skarżącemu do okresu niezbędnej praktyki na budowie okresu jej odbywania pod nadzorem J. P. tj. od [...].10.2007r. do [...].11.2007r. od [...].06.2008r. do [...].07.2008r. od [...].02.2003r. do [...] marca 2003r. i od [...].03.2008r. do [...].10.2008r. Natomiast przedwcześnie organ uznał, że skarżący nie mógł wykonywać praktyki zawodowej pod nadzorem J. Z. Analiza uprawnień budowlanych w/w - wydana również (jak w przypadku J. P.) w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. wskazuje, że posiada on przygotowanie zawodowe do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta i kierownika budowy w specjalności instalacji elektrycznych. Szczegółowy opis uprawnień również odnosi się jedynie do instalacji elektrycznych). Nie może jednak ujść uwadze, że zgodnie z treścią §13 ust. 1 pkt. 4d wojewoda stwierdza posiadanie przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta, kierownika budowy i robót oraz funkcji, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 3 i 4, w specjalnościach instalacyjno - inżynieryjnych w zakresie sieci i instalacji elektrycznych - obejmującej instalacje elektryczne, napowietrzne i kablowe linie energetyczne, stacje i urządzenia elektroenergetyczne. Powyższe wskazywałoby, że udzielenie upoważnienia do pełnienia samodzielnych funkcji w zakresie instalacji elektrycznej skutkuje posiadaniem takich uprawnień również w zakresie elektroenergetycznym. Skoro - jak wynika z wniosku skarżący ubiega się o uzyskanie uprawnień do projektowania w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych to uprawnienia J. Z. są zbieżne z tymi, o które wnioskuje skarżący. Nie można również zarzucić, iż praktyka w tym zakresie została odbyta pod nadzorem osoby, która nie posiada uprawnień budowlanych w pełnym (nieogranicznym) zakresie. Analiza stwierdzenia przygotowania zawodowego J. Z. nie pozwala na przyjęcie takiej tezy. Powyższe uchybienia pozostają jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skoro brak jest podstaw do zaliczenia okresu praktyk odbywanych pod nadzorem J. P. (o czym wyżej) to nawet w przypadku zaliczenia okresu praktyk w PINB w L. i Zakładach Energetycznych L. nie można uznać, iż skarżący spełnił warunek odbycia rocznej praktyki na budowie. Niezależnie od powyższego rację ma także organ co do tego, że złożona książka praktyk zawodowych nie spełnia wymogów, o których mowa w §7 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994r., zgodnie z którym osoba odbywająca praktykę dokumentuje przebieg praktyki zawodowej w zeszycie formatu A4 z ponumerowanymi stronami, zwanym dalej "książką praktyki zawodowej", (ust.1). W książce praktyki zawodowej należy: 1) wymienić obiekty budowlane, przy których projektowaniu lub realizacji brała udział osoba odbywająca praktykę zawodową, określając rodzaj, przeznaczenie, lokalizację i konstrukcję obiektu oraz odpowiednio do specjalności uzyskiwanych uprawnień inne charakterystyczne dane techniczne, 2) określić cotygodniowo charakter czynności pełnionych w czasie odbywania praktyki zawodowej z potwierdzeniem i zaopiniowaniem co najmniej raz na 3 miesiące przez osobę kierującą praktyką (ust.3). Takich cotygodniowych wpisów brak w książce praktyk złożonej przez skarżącego. Sąd w pełni podzielił również stanowisko organu, co do tego, że w tym zakresie książka nie może być uzupełniona w późniejszym okresie gdyż wypaczyłoby to sens zmian wprowadzonych przez ustawodawcę, który w miejsce dotychczasowych zaświadczeń potwierdzających jedynie odbycie praktyki wprowadził obowiązek dokumentowania praktyki na bieżąco. W tej sytuacji nie można zarzucić skutecznie organowi, że nie wezwał skarżącego do uzupełnienia książki we wskazanych zakresie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Dostrzeżone przez Sąd naruszenie przepisów prawa materialnego pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie stwierdził też naruszenia przepisów prawa, które miałyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W konsekwencji skargę należało oddalić. Wobec powyższego w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.