II SA/Wa 2010/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Adam Lipiński WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant Asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym - oddala skargę - Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w sprawie przyznania st. chor. M. D. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] na czas zajmowania stanowiska służbowego podoficer-specjalista w Jednostce Wojskowej [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej – Prezes WAM) podniósł, iż Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM [...] decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] przyznał st. chor. M. D. prawo zamieszkiwana w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] na czas zajmowania stanowiska służbowego - starszy instruktor w Dowództwie [...] batalionu dowodzenia OW [...], o powierzchni użytkowej podstawowej 39,32 m2 zabezpieczającej posiadane wówczas uprawnienia strony do 3 norm (21-30 m2 - 3 osobowy stan rodzinny). Następnie st. chor. M. D., rozkazem personalnym Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z [...] listopada 2007 r. nr [...] został zwolniony z ww. stanowiska służbowego i wyznaczony na kolejne stanowisko służbowe podoficer - specjalista w Jednostce Wojskowej Nr [...]. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] - w związku z wyznaczeniem strony na kolejne stanowisko służbowe - wnioskiem z dnia 13 lutego 2008 r. wniósł o wydanie st. chor. M. D. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas pełnienia obowiązków służbowych na nowym stanowisku w Jednostce Wojskowej Nr [...]. Z treści wniosku oraz załączonej do niego kserokopii wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] października 2007 r. rozwiązującego małżeństwo Państwa D. przez rozwód, wynikało, że strona posiadała wówczas uprawnienia do 1 normy powierzchni użytkowej podstawowej (7-10 m2 – 10 m2). W celu realizacji wniosku Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM [...] w dniu 11 kwietnia 2008 r. zawiadomił st. chor. M. D. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym i zgodnie z zasadą określoną w art. 10 k.p.a. poinformował o możliwości zgłoszenia wniosków, uwag i zastrzeżeń w terminie 7 dni od daty otrzymania tego zawiadomienia. Jednocześnie stronie został wskazany lokal mieszkalny położony [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej podstawowej, tj. 19,02 m2 odpowiadającej uprawnieniom strony. St. chor. M. D., odnosząc się do ww. zawiadomienia, pismem z dnia 12 maja 2008 r., zwrócił się do organu I instancji z prośbą o odstąpienie od wydania decyzji o prawie zamieszkiwania we wskazanym lokalu mieszkalnym i wydanie decyzji — mimo niespełnienia wymogów w zajmowanym lokalu mieszkalnym. Strona argumentowała niniejsze koniecznością właściwej opieki nad dzieckiem (co mogło zagwarantować tylko obecnie zajmowane mieszkanie) oraz zamiarem założenia "nowej" rodziny. Następnie Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] zawiadomił Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM [...] o zmianie uprawnień st. chor. M. D. do powierzchni użytkowej podstawowej z uwagi na zawarcie związku małżeńskiego. W wyniku realizacji uprawnienia strony do 2 norm powierzchni użytkowej podstawowej, organ I instancji pismem z dnia 25 lutego Nr [...] wskazał st. chor. M. D. lokal mieszkalny do wyboru z czterech. Strona odmówiła zajęcia stanowiska w ww. sprawie z uwagi na złożenie do Prezesa WAM zażalenia na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM [...] w zakresie niewydawania decyzji o prawie zamieszkiwania w zajmowanym dotychczas lokalu mieszkalnym [...] przy ul. [...]. Prezes WAM postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] uznał zażalenie za nieuzasadnione. Propozycję przydziału lokalu organ I instancji ponowił pismami z dnia 25 marca 2010 r. nr [...] i z dnia 8 kwietnia 2010 r. nr [...]. W odpowiedzi strona odmówiła zajęcia stanowiska, argumentując niniejsze toczącym się postępowaniem na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM [...] i kwestionując zarazem ilość norm uwzględnianych przez organ przy ustalaniu przysługującej stronie powierzchni użytkowej podstawowej. Organ I instancji, będąc zobowiązany do zakończenia decyzją toczącego się postępowania, decyzją z dnia [...] maja 2010 r. przyznał st. chor. M. D. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] na czas zajmowania stanowiska służbowego podoficer - specjalista w Jednostce Wojskowej Nr [...]. Przy ustalaniu należnej powierzchni użytkowej podstawowej należnego lokalu mieszkalnego uwzględniono M. D. oraz jego żonę H. D. (2 normy). Od tej decyzji strona wniosła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem strony, organ I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W ocenie st. chor. M. D., posiada on uprawnienia do 3 norm, ponieważ z obecną żoną nie posiada dzieci, a jedyne dziecko, które posiada to syn M. z pierwszego związku małżeńskiego, nad którym opiekę powierzono byłej żonie zgodnie z wyrokiem Sądu. Zdaniem strony w przedmiotowej regulacji ustawodawca nie określa precyzyjnie, że norma rozwojowa nie należy się osobie, która zawarła ponownie związek małżeński, a posiadane dzieci to te, które wspólnie zamieszkują w lokalu. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Prezes WAM utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Argumentując rozstrzygnięcie z dnia [...] czerwca 2010 r., organ II wskazał, iż zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wydanie zaskarżonej decyzji przez uprawniony organ było realizacją przysługującego żołnierzowi prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe. W przypadku zmiany przysługujących żołnierzowi zawodowemu uprawnień do powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego, wynikającej z sytuacji rodzinnej (zawarcie związku małżeńskiego), dowódca jednostki wojskowej jest zobowiązany do poinformowania właściwego dyrektora oddziału regionalnego o zaszłej zmianie. Na tej podstawie organ wydaje nową decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, z uwzględnieniem nowego stanu faktycznego. Przydzielony st. chor. M. D. lokal spełnia warunki wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu (...)" który stanowi, że przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej (czyli powierzchni pokoi) uwzględnia się zajmowane przez żołnierza stanowisko służbowe oraz stan rodzinny - członkami rodziny żołnierza służby stałej, których uwzględnia się przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej lokalu natomiast są małżonek oraz wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka. Bezsporne, że strona z obecną żoną nie posiada dzieci, a jedyne dziecko, które posiada to syn M. z pierwszego związku małżeńskiego, nad którym opiekę powierzono byłej żonie - syn M. nie zamieszkuje wspólnie ze st. chor. M. D. Dlatego też, biorąc pod uwagę stan rodzinny strony organ I instancji prawidłowo ustalił ilość przysługujących stronie norm. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż z przepisu art. 26 ust. 3 ww. ustawy wynika dla organu obowiązek przyznania żołnierzowi służby stałej, który zawarł związek małżeński, dodatkowej powierzchni użytkowej podstawowej w wysokości jednej normy, jeżeli on i małżonek nie posiadają dzieci. Z konstrukcji cytowanego przepisu wynika, że przyznanie dodatkowej powierzchni użytkowej podstawowej jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, w której zarówno jeden małżonek, jak i drugi małżonek nie posiadają dzieci. Natomiast st. chor. M. D. podkreślił, że cyt.: "jedyne dziecko jakie posiada to syn M. z pierwszego związku małżeńskiego." Należało więc uznać, iż nie została spełniona przesłanka wynikająca z treści art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu (...) pozwalająca na przyznanie stronie dodatkowej normy z tytułu nieposiadania dzieci. Odnosząc się do pozostałych argumentów strony podniesionych w odwołaniu, organ podkreślił, że gdyby miało ww. żołnierzowi przysługiwać uprawnienie do dodatkowej normy powierzchni użytkowej podstawowej w okolicznościach podanych przez stronę, to ustawodawca wprost dałby wyraz takiej swojej intencji. Prezes WAM dodał, iz powierzchnia użytkowa podstawowa wskazanego st. chor. M. D. lokalu mieszkalnego wynosi 28,69 m2 i jest większa od przysługującej o 8,69 m2 Biorąc pod uwagę fakt, że stronie przysługują 2 normy powierzchni użytkowej podstawowej, tj. od 14-20 m2 to bezsporne jest, iż powierzchnia użytkowa podstawowa przydzielonego lokalu mieszkalnego odpowiada 3 normom, tj. 21-30 m2. Zdaniem organu odwoławczego, w powyższym stanie formalno-prawnym uznać należało za właściwe stanowisko Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM [...] zawarte w zaskarżonej decyzji przyznającej st. chor. M. D. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...]. Prowadząc postępowanie, organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, jak również przepisy postępowania administracyjnego. Decyzja Prezesa WAM z dnia [...] czerwca 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM [...] z dnia [...] maja 2010 r. oraz zasądzenie od Prezesa WAM na rzecz strony kosztów postępowania skargowego, skarżący zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a ponadto dokonanie wykładni zawężającej prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez nieuprawnione uznanie, iż fakt zawarcia przez skarżącego nowego związku małżeńskiego, z którego nie posiada dzieci, a posiada syna M. z pierwszego związku małżeńskiego, nad którym posiada władzę rodzicielską i prawo do kontaktów z synem wraz z prawem przebywania i zamieszkiwania syna u skarżącego, tj. w miejscu jego zamieszkiwania - pozbawia skarżącego prawa do trzech norm i zajmowania dotychczasowego mieszkania. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 8 w zw. z art. 6, art. 7, art. 9 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający zasady określone tymi przepisami. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny prawa rodzinnego, jak i utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa rodzinnego, prawo do kontaktów z małoletnim jest prawem przebywania i zamieszkiwania małoletniego w miejscu zamieszkania jego przedstawiciela ustawowego, jeśli ten nie został pozbawiony całkowicie praw rodzicielskich na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. Oznacza to, iż małoletni syn skarżącego M. z pierwszego związku małżeńskiego, ma prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez skarżącego. Organ II instancji, jak i organ I instancji błędnie zatem ustalili, iż z uwagi na orzeczenie rozwodowe i powierzenie sprawowania opieki nad dzieckiem byłej żonie, pozbawia małoletniego syna M. prawa przebywania i zamieszkiwania u ojca. Organy orzekające w sprawie, nie przeprowadziły postępowania w przedmiotowym zakresie. Tymczasem małoletni syn skarżącego M., zamieszkuje wraz ze skarżącym w zajmowanym lokalu mieszkalnym przy ul. [...], zajmuje jeden pokój, tak jak przed rozwodem. Zatem oba organy decyzyjne błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy, a przez to wydały błędne decyzje, ograniczając prawo do dwóch, a nie trzech norm. Ponadto wykładnia literalna art. 26 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy określa, iż członkami rodziny żołnierza zawodowego są dzieci wspólnie z nim zamieszkałe. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła. Małoletni syn skarżącego M., zamieszkuje z nim wspólnie około 185 dni w roku. Dlatego też organ I instancji, a w konsekwencji organ II instancji, nie miały podstaw do zmiany skarżącemu przydzielonej kwatery przy ul. [...] na inną, wskazaną w decyzji organu I instancji. Oba organy nie wzięły pod uwagę faktu, iż skarżący zawarł nowy związek małżeński, jest osobą młodą, a założona przez niego rodzina, jest rodziną rozwojową, z której w niedalekiej przyszłości, poczęte zostaną dzieci. To da skarżącemu prawo do większej normy i większego lokalu niż obecnie zajmowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, by organy podejmujące w badanej sprawie rozstrzygnięcia dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm. – wg. brzmienia obowiązującego w dniu wydania zaskarzonej decyzji), żołnierzowi służby stałej od dnia wyznaczenia go na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przysługuje prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Agencji, w tym również znajdującym się w zasobie innych podmiotów określonych w pkt 1-3. Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 1 zdanie pierwsze powołanej ustawy, dyrektor oddziału regionalnego Agencji właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza służby stałej wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na tym stanowisku w lokalu mieszkalnym, w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej, bądź wydaje decyzję, o której mowa w ust. 6. Stosownie do postanowień art. 26 ust. 1 tej ustawy, przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej uwzględnia się zajmowane przez żołnierza służby stałej stanowisko służbowe oraz stan rodzinny. Norma powierzchni użytkowej podstawowej przysługującej żołnierzowi z jednego tytułu wynosi 7-10 m2. Członkami rodziny żołnierza służby stałej, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej, są: 1) małżonek; 2) wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego (ust. 2 ww. art.). Żołnierzowi służby stałej, który zawarł związek małżeński, przyznaje się dodatkową powierzchnię użytkową podstawową w wysokości jednej normy, jeżeli on i małżonek nie posiadają dzieci (ust. 3 ww. art.). Dyrektor oddziału regionalnego Agencji może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej podstawowej do 10 m2 większej niż wynikająca z przysługujących norm, o ile lokal nie jest niezbędny na zakwaterowanie żołnierza służby stałej o większej liczbie przysługujących norm. Prezes Agencji, na wniosek dyrektora oddziału regionalnego Agencji, może wyrazić zgodę na wydanie decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym większym o ponad 10 m2 powierzchni użytkowej podstawowej niż wynikający z przysługujących norm, o ile lokal nie jest niezbędny na zakwaterowanie żołnierza służby stałej o większej ilości przysługujących norm (ust. 6 ww. art.). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż w związku z wyznaczeniem st. chor. M. D. rozkazem personalnym Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2007 r. na kolejne stanowisko służbowe podoficera specjalisty w Jednostce Wojskowej Nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM [...], realizując postanowienia art. 24 ust. 1 powołanej ustawy, był obowiązany na wniosek dowódcy ww. jednostki wojskowej wydać skarżącemu decyzje o przydziale lokalu mieszkalnego o odpowiedniej powierzchni normatywnej. Natomiast kwestia sporna dotyczy przysługującej skarżącemu ilości norm powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. W toku postępowania ustalono, iż skarżący ponownie zawarł związek małżeński, z którego nie ma dzieci. Z poprzedniego związku skarżący ma jedno dziecko – małoletniego syna M. Sąd Okręgowy [...] (prawomocny wyrok z dnia [...] października 2007 r. sygn. akt [...]), orzekając o rozwiązaniu związku małżeńskiego M. D. i K. D. z domu P., wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem M. D. powierzył matce, ograniczając władzę rodzicielską powoda – M. D. do ogólnego wglądu w wychowanie i wykształcenie małoletniego, współdecydowanie o istotnych sprawach dziecka takich jak leczenie, zmiana miejsca zamieszkania. Następnie Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. sygn. akt [...] ustalił M. D. kontakty z małoletnim M. D. w miejscu zamieszkania wnioskodawcy w drugi i czarty piętek, sobotę i niedzielę każdego miesiąca w godz. 17.00 w piątek do 17.00 w niedzielę, w okresie 2 tygodni letnich wakacji szkolnych i 1 tygodnia ferii zimowych w czasie uprzednio ustalonym z uczestniczką postępowania K. D. oraz naprzemiennie w okresie Świat Bożego Narodzenia i Wielkanocnych od godz. 18.00 dnia poprzedzającego święta do godz. 18.00 następnego dnia po zakończeniu świąt. W ocenie Sądu, organy WAM orzekające w sprawie zasadnie uznały, iż skarżący jest obecnie uprawniony tylko do dwóch norm powierzchni użytkowej. Nie jest on adresatem normy prawnej określonej w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, albowiem skarżący posiada dziecko z pierwszego małżeństwa. Nie jest on także uprawniony do otrzymania dodatkowej normy powierzchni użytkowej, z tego względu, że jego małoletnim syn M. nie posiada statusu wspólnie zamieszkałego dziecka własnego żołnierza, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. W świetle art. 1a pkt 5 powołanej ustawy przez pojęcie "zamieszkiwania" należy rozumieć przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego na podstawie tytułu prawnego lub prawa zamieszkiwania. W rozumieniu ww. ustawy, chodzi tu o zamieszkiwanie z żołnierzem uprawnionym do lokalu mieszkalnego na stałe, co wiąże się z trwałym zabezpieczeniem potrzeb mieszkaniowych takiej osoby. Podstawowe potrzeby mieszkaniowa, co wynika z ww. wyroku o rozwodzie, zapewnia małoletniemu M. D. jego matka jako sprawująca nad nim pełną władzę rodzicielską. Skarżący natomiast ma ustalone kontakty z synem w miejscu zamieszkania. Kontakty skarżącego z synem posiadają charakter czasowy, a to z kolei nie uprawnia na gruncie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP do stwierdzenia, że M. D. zamieszkuje wraz z ojcem. Realizacja przyznanego sądownie uprawnienia wykonywanie przez skarżącego ograniczonej władzy rodzicielskiej, w tym kontaktów z synem w miejscu zamieszkania, może stanowić uzasadnienie do przydziału lokalu o zwiększonej powierzchni, niż wynika to z przysługujących norm (art. 26 ust. 6 ustawy), a nie zaś przyznania dodatkowej normy. Powyższe jest podyktowane koniecznością racjonalnego wykorzystywania lokali mieszkalnych z zasobów WAM po to, aby jak największej liczbie żołnierzy zapewnić odpowiednie (zgodnie z przysługującymi normatywami) warunki mieszkaniowe. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż skarżący jest modą osobą, założył rodzinę "rozwojową" i niebawem pojawią się w tej rodzinie dzieci, a organ WAM te okoliczności powinien uwzględniać przy przydzielaniu decyzją lokalu mieszkalnego, należy stwierdzić, iż zdarzenia przyszłe, a co za tym idzie niepewne, nie mogą stanowić podstawy do przyznania lokalu o większej ilości norm, niż żołnierzowi przysługuje na mocy obowiązujących przepisów prawa. Skoro orzekające w sprawie organy WAM prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, jak też prowadziły postępowanie z poszanowaniem reguł określonych przepisami k.p.a., to skarga nie mogła zostać uwzględniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.