II GSK 725/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Jan Bała Henryk Wach (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1555/11 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1555/11, oddalił skargę W. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie kary pieniężnej, z następującym uzasadnieniem. W dniu 10 września 2009 r. w miejscowości B. na drodze wojewódzkiej nr 306 przeprowadzono kontrolę przewozu wykonywanego przez W. D. pojazdem Mercedes-Benz nr rej. [...] o dopuszczalnej ładowności do 15300 kg, dopuszczalnej masie całkowitej do 32000 kg i dopuszczalnej masie bez ładunku do 16700 kg. Z kontroli sporządzono protokół pomiaru nacisków osi pojazdu na drogę, którego kierujący pojazdem M. K. odmówił podpisania oraz protokół kontroli podpisany bez zgłaszania uwag przez kierującego pojazdem. Kontrolowany okazał do kontroli m.in. wypis nr 63 z licencji nr [...] wydanej dla W.P.U.H. "D." - D. W. ważnej na dzień kontroli, dowód rejestracyjny pojazdu wydany dla W. D. oraz dokument WZ na przewożony ładunek wystawiony również przez przedsiębiorcę W. D. Kontrolę pojazdu wykonano przenośnymi wagami nieautomatycznymi elektronicznymi LP600 do pomiarów statycznych – kontrolowanemu okazano świadectwa legalizacji wag oraz protokół z pomiaru równości terenu. Kontrolowany nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Po wszczęciu z urzędu postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nałożył na W. D. wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą W.P.U.H. "D." – D. W. kary pieniężne: za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogach, o dopuszczalnych naciskach osi do 8 t, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, o sumie nacisków osi powyżej 16,5 t do 17,5 t – 1.740 zł; za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogach, o dopuszczalnych naciskach do 8 t, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, o sumie nacisków osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 1 t powyżej 17,5 t dodatkowo – 12.960 zł; za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t powyżej 37 t do 42 t – 1.440 zł; nakładając w sumie karę pieniężną w kwocie 16.140 zł. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego od powyższej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję w całości, w pkt 2 nałożył karę pieniężną w wysokości 14.700 zł i w pkt 3 umorzył postępowanie w zakresie naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, z tytułu którego nałożono karę pieniężną w wysokości 1.440 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1883/10, uchylił tę decyzję ze względów procesowych. Po ponownym rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 14.700 zł z tytułu przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległościach pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m. Organ odwoławczy wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP600, które w chwili kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej. W ocenie organu odwoławczego ustalenia organu I instancji dotyczące przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej nie mogą stanowić podstawy do ukarania strony za te naruszenia, bowiem wyniki pomiaru zostały uzyskane przy pomocy nieprzystosowanych do tego urządzeń. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli. GITD podkreślił, że wagi użyte w trakcie kontroli winny w dniu kontroli spełniać jedynie wymogi określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 26, poz. 152). W ocenie organu zarzuty w kwestii niespełnienia wymogów przez miejsce ważenia pojazdu są nietrafne. Miejsce przeprowadzenia ważenia w miejscowości Buk legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia, dokonanego przez uprawnionego geodetę w dniu 9 kwietnia 2009 r. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo uczynił wydając rozstrzygnięcie m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nakładając na skarżącego karę jedynie za ustalone w trakcie kontroli naruszenia z tytułu przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton. Sąd wskazał, że z certyfikatu dla wzmiankowanych wag wynika jedynie, że podłoże ma być odpowiednio płaskie i utwardzone (o pochyleniu nie większym niż 5 %). W niniejszej sprawie podłoże o odpowiednim wypoziomowaniu było wykonane z asfaltu. W ocenie Sądu niepodpisanie protokołu przez kierowcę, które potwierdził właściwą adnotacją inspektor przeprowadzający kontrolę, nie jest równoznaczne z dowodem na niezapoznanie kierowcy z właściwą dokumentacją kontroli, z założenia poprzedzającą ważenie pojazdu. Nie przesądza to jednak w żaden sposób o tym, że kierowca nie został zapoznany z treścią właściwych dokumentów. Sąd podzielił ocenę Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że rzetelność sposobu ważenia, jak i prawidłowość działania urządzeń pomiarowych w niniejszej sprawie jest niepodważalna. Czynności kontrolne były przeprowadzone zgodnie z prawem, tj. pomiarów dokonano za pomocą wag posiadających legalizację Urzędu Miar, odczytu wskazań przyrządów pomiarowych dokonano w obecności kierowcy, a miejsce dokonywania kontroli legitymowało się odpowiednim dokumentem z pomiaru pochylenia terenu, który okazano kierowcy. W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy wyliczył wysokość nałożonej kary, czego skarżący nie kwestionował. Skargą kasacyjną W. D. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), tj. przepisów art. 13g ust. 1, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: u.d.p.) oraz Lp. 6 pkt 9) lit. d) i e) załącznika do tej ustawy oraz punktu 2.4 załącznika do certyfikatu wagi typu LP600 - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, czego konsekwencją było oddalenie skargi, pomimo że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nakazuje w takim przypadku uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nienależyte odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do treści zarzutów zawartych w skardze, a także poprzez oddalenie skargi, pomimo że w sprawie zachodziły zarzucane przez skarżącego naruszenia prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej. Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego powinien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna W. D. opiera się na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Za podstawę wyroku z 21 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1555/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego z których wynika, że w dniu 10 września 2009 r. przeprowadzono kontrolę przewozu wykonywanego przez W. D. pojazdem Mecedes-Benz, z której sporządzono protokół pomiaru nacisków osi pojazdu na drogę. Stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległościach pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m. Czynności kontrolne były przeprowadzone zgodnie z prawem: pomiarów dokonano za pomocą wag, które posiadały legalizację Urzędu Miar, odczytu wskazań przyrządów pomiarowych dokonano w obecności kierowcy, miejsce w którym dokonano kontroli legitymuje się odpowiednim dokumentem z pomiaru pochylenia terenu, który również okazano kierowcy. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. kasator w pkt 2) skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez nienależyte odniesienie się do treści zarzutów zawartych w skardze, a także poprzez oddalenie skargi. Kwestionując ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej zaakceptowane następnie przez Sąd I instancji kasator powinien art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powiązać z konkretnymi przepisami prawa procesowego mającymi zastosowanie w sprawie administracyjnej. Zarzucając naruszenie prawa procesowego kasator winien wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd I instancji oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów naruszonych z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (por. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04). Powołując w uzasadnieniu rozpoznawanej skargi kasacyjnej art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. kasator wyraził pogląd, że wojewódzki sąd administracyjny naruszył te przepisy, ponieważ nie ustosunkował się do wątpliwości wymagającej wiadomości specjalnych - przystosowania wagi typu LP 600 do dokonywania pomiarów nacisku każdej osi z osobna z zakazem sumowania nacisków na osie w przypadku podwójnej osi napędowej pojazdu. Ten zarzut nie jest uzasadniony ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawidłowo przyjął, że waga typu LP 600 służy do określenia nacisków na osie pojazdów oraz że pomiarów dokonano za pomocą wag, które posiadały legalizację Urzędu Miar. Nie stanowi naruszenia prawa dokonanie pomiaru przy użyciu wagi, której typ został zatwierdzony i która w chwili pomiaru posiadała legalizację ponowną. Używanie przyrządów pomiarowych spełniających wymogi prawnej kontroli metrologicznej nie wymaga wiadomości specjalnych. Naruszenia przepisów postępowania kasator upatrywał również poprzez przyjęcie przez Sąd, że przyczyna braku podpisu kierowcy w protokole kontroli pojazdu nie jest znana, zgodnie z art. 68 § 2 k.p.a. przyczynę braku podpisu należy omówić w protokole, z naruszeniem art. 7 i 8 k.p.a. przyczyny braku podpisu nie omówiono. Tak postawiony zarzut jest bezzasadny, ponieważ kontrolujący w protokole kontroli pojazdu omówił brak podpisu kierowcy z powodu odmowy. Zgodnie z art. 145 ust. 1 lit. c) p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Nie jest również trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił także zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podniesione przez kasatora w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty sprowadzają się w istocie do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia za prawidłowe ustaleń dokonanych podczas kontroli w dniu 10 września 2009 r. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Te reguły zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, akceptując ocenę dowodów dokonaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Ze wskazanych powodów skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że skoro nie podważono ustaleń faktycznych, co do przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległościach pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, to miały zastosowanie przepisy prawa materialnego wskazane w podstawie prawnej decyzji ostatecznej. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. kasator zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 13g ust. 1, art. 40c ustawy o drogach publicznych oraz Lp. 6 pkt 9) lit. d załącznika do tej ustawy. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów lecz jedynie kontroluje, czy organ administracji prawidłowo zrozumiał treść przepisu i czy prawidłowo dokonał subsumcji. Uzasadniając tę podstawę kasacyjną, kasator dopatruje się naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji poprzez zaakceptowanie ustalenia, że waga służąca do ważenia nacisku kół lub osi pojazdu była do tego przystosowana. Powołując się na punkt 2.4 załącznika do certyfikatu wagi typu LP 600 kasator przedstawił pogląd, że wagi tego typu przystosowane są jedynie do pomiarów nacisku każdej osi z osobna zarzucając wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu błędne przyjęcie, że certyfikat dla wag typu LP 600 służących do ważenia nacisku kół lub osi pojazdu nie zabrania sumowania nacisków na osie w przypadku podwójnej osi napędowej pojazdu. Należy przypomnieć, że w omawianej kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przyjął następujące stanowisko: "Należy zgodzić się z organem, że certyfikat dla wag typu LP 600 służących do ważenia nacisku kół lub osi pojazdu nie zabrania sumowania nacisków na osie w przypadku podwójnej osi napędowej pojazdu. Zakaz o jakim mowa w pkt 2.4 załącznika do certyfikatu: "wskazania cząstkowe tj. wskazanie nacisków kół lub osi pojazdu nie powinny być wykorzystywane do wyznaczania sumarycznej masy pojazdu" oznacza tylko tyle, że nie można za pomocą tych wag dokonywać pomiarów masy całkowitej pojazdu." Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które były materialną podstawą prawną decyzji ostatecznej. Skoro pkt 2.4 załącznika do certyfikatu dla wag typu LP 600 służących do ważenia nacisku kół lub osi pojazdu nie był podstawą prawną decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2011 r., to tym samym kasator powołując się na błędną wykładnię prawa i niewłaściwe zastosowanie w istocie zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu przez organy administracji publicznej i zaakceptowanie tego stanu rzeczy przez Sąd I instancji, że pomiar nacisków osi pojazdu na drogę jest prawidłowy. Tak sformułowany zarzut wskazuje na oparcie skargi kasacyjnej na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że w aktach sprawy administracyjnej brak jest dokumentu "certyfikat" dla wag typu LP 600, jak również "załącznika" do certyfikatu, a to w sytuacji kiedy na certyfikat i załącznik do niego powołuje się Główny Inspektor Transportu Drogowego, Sąd I instancji oraz kasator, a ustawodawca posługuje się pojęciem decyzja zatwierdzenia typu. W rozpoznawanej sprawie pomiarów dokonano za pomocą wag, które posiadały legalizację ponowną potwierdzającą spełnienie wszystkich wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345). Zarzucając błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 13g ust. 1 i art. 40c ustawy o drogach publicznych kasator w ogóle nie uzasadnił, na czym polegało naruszenie tych przepisów, nie przedstawił jaka powinna być wykładnia prawidłowa. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów prawa będących podstawą prawną decyzji ostatecznej. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.