I SA/Kr 1680/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa "J" Sp. z o.o. w J. i W.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 lipca 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2006r. postanawia odrzucić skargę. W piśmie nadanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 31 sierpnia 2011r. została sformułowana skarga Przedsiębiorstwa "J" Sp. z o.o. w J. oraz skarga W.G. na skierowaną do Spółki decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dnia 15 lipca 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2006r. W skardze wyjaśniono, że W.G. posiada interes prawny we wniesieniu skargi, albowiem jest wspólnikiem Spółki i wydana w stosunku do niego decyzja dotyczy bezpośrednio jego majątku, a ponadto jako jedyny członek zarządu Spółki może ponosić subsydiarną odpowiedzialność w związku z wykonaniem decyzji. Zarządzeniem z dnia 11 października 2011r. skarżąca Spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, a także złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi, tj. oryginału odpisu z KRS - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca opisane powyżej wezwanie była dwukrotnie awizowana pod adresem Spółki wskazanym skardze w dniach 14 i 21 października 2011r., a wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Zarządzeniem z dnia 11 października 2011r. skarżący W.G. został wezwany do podpisania skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca to wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 31 października 2011r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, do przesyłki nadanej w dniu 4 listopada 2011r., W.G. załączył podpisany egzemplarz skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a") osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei z art. 29 p.p.s.a. wynika obowiązek wykazania uprawnienia do działania w imieniu opisanych powyżej osób prawnych lub jednostek za pomocą dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z reguły powinien być to dokument urzędowy (odpis z właściwego rejestru sądowego) lub prywatny (statut, umowa spółki) (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 178). Dostrzegając w niniejszej sprawie szereg braków formalnych skargi, w tym brak dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie do występowania w imieniu skarżącej spółki, działając na zasadzie art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd wystosował odpowiednie wezwanie do usunięcia tych braków, które zostało doręczone Spółce, przy przyjęciu fikcji doręczenia (art. 73 § 4 p.p.s.a.) w dniu 28 października 2011r. Powyższe wezwanie pozostało jednak bez odpowiedzi. Do Sądu wpłynęła natomiast odpowiedź na wezwanie skierowane bezpośrednio do skarżącego W.G., który zgodnie z jego treścią ograniczył się do podpisania skierowanej do Sądu skargi. Reasumując, skarga Przedsiębiorstwa "J" Sp. z o.o. w J., wobec nie uzupełnienia braków formalnych, do usunięcia których strona została wezwana, podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a Ustosunkowując się do natomiast do skargi złożonej przez W.G., należy w pierwszym rzędzie podkreślić, że stroną postępowania administracyjnego było w niniejszej sprawie wyłącznie Przedsiębiorstwo "J" sp. z o.o. w J., gdyż ten podmiot był podatnikiem podatku od towarów i usług i w konsekwencji adresatem decyzji. Tym samym nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że W.G., jako wspólnik i były członek zarządu tej spółki ma interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji. Fakt, że kształt tej decyzji może być dla niego istotny z uwagi na posiadane w spółce udziały i pełnioną funkcję można określić mianem interesu faktycznego, natomiast nie można tego utożsamiać z interesem prawnym wymaganym dla dopuszczalności złożenia skargi o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na rzecz innych osób mogą działać tylko prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i niektóre organizacje społeczne (wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996r., sygn. akt II SA 74/96). Z przyczyn wyjaśnionych powyżej, skarżący W.G. nie posiada interesu prawnego do złożenia skargi na decyzję wydaną wobec spółki. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym powyżej wyroku stwierdzając, że podmiot mający udział w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest uprawniony do wniesienia skargi na odmowę wydania spółce koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych ze względu na brak własnego interesu prawnego. Ponadto opisany powyżej brak legitymacji skargowej należy uznać za ewidentny, gdyż skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku takiej legitymacji (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2007r., sygn. akt II FSK 1337/06). Taki brak skutkuje z kolei niedopuszczalnością drogi sądowoadministracyjnej, która może mieć miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. (por. wyrok NSA z 8 marca 2005r., sygn. akt OSK 1229/04, postanowienie NSA z 13 czerwca 2007r., sygn. akt II FSK 1337/06). Niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej skutkuje z kolei odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd uznał, że W.G. nie wykazał własnego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji i jego skargę należało także odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.