I GSK 593/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 565/11 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz S. W. 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 565/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), oddalił skargę S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], określająca S. W. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów podatkowych. Organy te stwierdziły, że 12 lutego 2008 r. S. W. dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Land Rover Defender. Organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe w celu ustalenia, czy w związku z tą czynnością powstało zobowiązanie w podatku akcyzowym, co sprowadzało się do ustalenia, czy przedmiotowy pojazd jest pojazdem klasyfikowanym w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7 września 1987 r., s. 1 ze zm.; polska wersja językowa: Dz. Urz. UE Wydanie Specjalne – Rozdział 2, Tom 2, str. 382), do której klasyfikuje się pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, czy też samochodem ciężarowym klasyfikowanym w pozycji CN 8704 (pojazdy samochodowe do transportu towarowego). W toku postępowania organ podatkowy ustalił, że w dniu 15 lutego 2008 r. przedmiotowy pojazd został poddany badaniu technicznemu przez uprawnionego diagnostę, który w stosownym zaświadczeniu wskazał, że auto posiada 7 miejsc siedzących. Z kolei przeprowadzone w dniu 10 marca 2011 r. oględziny wykazały, że: 1) jest to trzydrzwiowy samochód z dwoma miejscami siedzącymi (włącznie z kierowcą) usytuowanymi w jednym rzędzie i wyposażonymi w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa, 2) pojazd posiada jednolitą podsufitkę na całej długości oraz pojedynczą, zintegrowaną przestrzeń do przewozu zarówno osób, jak i towarów, 3) na całej długości pojazd jest oszklony, a dodatkowo nad pierwszym rzędem siedzeń znajduje się oświetlenie, 4) w części za siedzeniami podłoga wykonana została z blachy i nie posiada wyodrębnionych siedzeń, brak jest również widocznych śladów ich mocowania, gdyż do wysokości okien boczne ścianki są wykończone, wykonane z blachy, 5) bezpośrednio za siedzeniami przednimi znajduje się przegroda wykonana z blachy sięgająca do wysokości połowy siedzeń i linii okna, a na niej od strony siedzeń znajdują się przymocowane: podnośnik, klucze i gaśnica, 6) na bocznych szybach w części tylnej znajduje się kratka, 7) nad siedzeniami po obu stronach widoczne są uchwyty, służące do stabilizowania ładunku. Obecny właściciel pojazdu wyjaśnił, że od momentu zakupu samochodu nie dokonywał żadnych zmian, przeróbek konstrukcyjnych, które mogłyby mieć wpływ na zmianę przeznaczenia pojazdu. Organ uzyskał również informację od generalnego importera samochodów marki Land Rover ([...] Sp. z o.o.), że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako pojazd commercial wyposażony w przedni rząd siedzeń (dwa miejsca siedzące), przeznaczony do homologowania jako pojazd ciężarowy. Zdaniem organów podatkowych, zasadniczym przeznaczeniem przedmiotowego pojazdu jest przewóz osób i dlatego należało go zakwalifikować jako samochód osobowy do pozycji 8703. Organ wskazał, że na sporządzonej dokumentacji fotograficznej widoczne jest wykończenie tapicerskie tylnych drzwi, zamontowana rączka mogąca ułatwiać wsiadanie i wysiadanie. Boki przestrzeni bagażowej mają kształt ławek, nieskładnych i jednolitych z podłogą. Ich obecność w części bagażowej utrudnia przewóz towarów, przez zwężenie dolnej części przestrzeni bagażowej. Po dokonaniu lekkiej modernizacji ławki bardziej służą do przewozu osób niż powodują ułatwienie przewozu towarów. W konsekwencji organy podatkowe uznały, że tak zaklasyfikowany pojazd stanowi wyrób akcyzowy i wobec tego określono S. W. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Na zmianę tego stanowiska nie wpłynęły podnoszone przez stronę argumenty, że w niemieckim dowodzie rejestracyjnym samochodu wskazano, iż jest to pojazd ciężarowy. Organy podatkowe uznały bowiem, że wpis w karcie pojazdu bądź w dowodzie rejestracyjnym nie przesądza o klasyfikacji pojazdu na gruncie Nomenklatury Scalonej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, zaś organy podatkowe dokonały właściwej klasyfikacji taryfowej spornego pojazdu oraz prawidłowo określiły wysokość podatku akcyzowego. Sąd nie uznał za trafne zarzutów skarżącego, że sporny pojazd należało zaklasyfikowany do pozycji CN 8704 – jako samochód ciężarowy, niepodlegający w związku z tym opodatkowaniu akcyzą. Sąd podzielił natomiast stanowisko organów podatkowych, że pojazd ten jest wyrobem akcyzowym wymienionym w pozycji 59 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), którego wewnątrzwspólnotowe nabycie powoduje - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy - powstanie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy i wszechstronnie go oceniły, nie naruszając przy tym art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Sąd wskazał, że wprawdzie w trakcie oględzin dokonanych 10 marca 2011 r. stwierdzono, iż przedmiotowy pojazd posiada 2 miejsca siedzące (włącznie z miejscem dla kierowcy) usytuowane w jednym rzędzie, jednak istotne było to, jak wyglądał pojazd w chwili nabycia wewnatrzwspólnotowego i pierwszej rejestracji w Polsce. Z przeprowadzonych przez uprawnionego diagnostę w dniu 15 lutego 2008 r. badań pojazdu wynikało natomiast, że przedmiotowy pojazd jest wyposażony w 7 miejsc siedzących, zaś skarżący nie kwestionował wówczas tej okoliczności. Sąd wskazał jednocześnie, że przeprowadzając badanie techniczne i badanie wnętrza auta uprawniony diagnosta musiał opierać się na treści § 8 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), z którego wynika, że siedzenia powinny być przymocowane do nadwozia. Skoro diagnosta stwierdził obecność 7 miejsc siedzących, to spełniały one wymóg trwałego przymocowania do nadwozia. Wprawdzie podczas oględzin auta przeprowadzonych po 3 latach nie stwierdzono śladów kotwiczenia/mocowania siedzeń, jednakże - zdaniem Sądu - w tych okolicznościach niewiarygodne jest twierdzenie, że auto nie zostało przebudowane. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nabyty przez skarżącego samochód osobowo-towarowy Land Rover Defender był przewidziany zasadniczo do przewozu osób. Natomiast bez znaczenia dla obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego był wpis w niemieckim dowodzie rejestracyjnym, że przedmiotowe auto jest samochodem ciężarowym, bowiem dowód rejestracyjny jest dokumentem dopuszczającym pojazd do ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym i nie przekłada się bezpośrednio na stwierdzenie odpowiedniej klasyfikacji CN. Konkludując Sąd pierwszej instancji uznał, że nabyty przez skarżącego pojazd należało zakwalifikować jako samochód osobowy, przy czym przesądzające cechy takiej klasyfikacji to 7 miejsc siedzących (okoliczność stwierdzona przez polskiego diagnostę, która skutecznie zakwestionowała wskazywaną przez skarżącego okoliczność, że pojazd miał 2 miejsca siedzące) oraz obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył S. W. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, 2. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a.") przez uznanie innego stanu faktycznego niż ustalony przez organy administracji publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że organ prowadzący postępowanie odwoławcze nie zachował zasad określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.; i sam Sąd inaczej niż ten organ zinterpretował stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym, 4. art. 151 w związki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 80 k.p.a. przez przyjęcie błędnej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi, 5. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 107 § 3 k.p.a. przez przyjęcie, że uzasadnienie faktyczne decyzji było błędne, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi, 6. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenia dla jej rozstrzygnięcia, w szczególności zupełnie dowolne ustalenie innego stanu faktycznego niż przyjęty w postępowaniu administracyjnym; II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1. niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej powoływanej jako "ustawa o podatku akcyzowym z 2008 r."), 2. niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 3 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r. poprzez dokonanie z pominięciem organów administracyjnych klasyfikacji wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną stwierdził w szczególności, że Sąd pierwszej instancji w zasadzie stworzył nowy stan faktyczny, sprzeczny z ustalonym w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe przyjęły, że na terenie Niemiec samochód miał 2 pełnoprawne miejsca siedzące i był to stan niezmienny aż do momentu oględzin 10 marca 2011 r., a tym samym przyjął, że w samochodzie nie miały miejsca żadne przeróbki. Natomiast Sąd pierwszej instancji - opierając się na domniemaniach - określił, że miała miejsce przeróbka samochodu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie środka odwoławczego skarżącego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, organ wskazał m.in., że postępowanie podatkowe było prowadzone na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej a nie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej (radca prawny) wniósł ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Skarga kasacyjna może zostać oparta na podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., to jest: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że w ramach wspomnianych podstaw autor skargi kasacyjnej powinien wskazać przepisy, które znajdowały zastosowanie w sprawie lub powinny zostać zastosowane, a zostały pominięte przez wojewódzki sąd administracyjny lub organy administracji. Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor rozpoznawanej obecnie skargi kasacyjnej zakreślił zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 2 pkt 1 i art. 3 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, mimo że większość jej zarzutów jest nietrafna. Nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organy podatkowe art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Jak wspomniano na wstępie rozważań, skuteczne mogą być tylko takie zarzuty skargi kasacyjnej, które wskazują przepisy, jakie mogły znaleźć zastosowanie w sprawie. Niniejsza sprawa dotyczy określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, a zatem postępowanie podatkowe toczyło się na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej a nie na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Skoro przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdowały zastosowania w sprawie, to organy podatkowe nie mogły ich naruszyć, zaś Sąd pierwszej instancji nie mógł uwzględnić skargi z powodu naruszenia tych przepisów. Analogiczne argumenty można odnieść do wskazanych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 2 pkt 1 i art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, gdyż przepisy wspomnianej ustawy nie mogły zostać zastosowane w sprawie. Niniejsza sprawa dotyczy bowiem określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, które nastąpiło w dniu 12 lutego 2008 r. Natomiast wskazana przez autora skargi kasacyjnej ustawa o podatku akcyzowym z 2008 r. została uchwalona 6 grudnia 2008 r. i weszła w życie 1 marca 2009 r., zaś z jej art. 154 ust. 1 wyraźnie wynika, że jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., które miało polegać na dowolnym ustaleniu przez Sąd pierwszej instancji innego stanu faktycznego niż przyjęty w postępowaniu administracyjnym. Wskazany przepis stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenie tego przepisu może nastąpić w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie, albo rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (A. Kabat, Komentarz do art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013). Analiza zaskarżonego wyroku nie wskazuje, by Sąd pierwszej instancji rozpoznał inną sprawę niż ta, w której wydano zaskarżone rozstrzygnięcia organów podatkowych. O wykroczeniu poza granice danej sprawy nie może świadczyć podnoszone przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną przyjęcie przez Sąd innego stanu faktycznego niż ustalony w postępowaniu podatkowym. Tego rodzaju uchybienie nie może być bowiem kwestionowane zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Trafny jest natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz wskazany kierunek wykładni tego przepisu i konsekwencje jego obowiązywania z treścią uzasadniania zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie to nie spełnia określonych przywołanym przepisem warunków uznania go za prawidłowe. Kontroli instancyjnej nie poddaje się bowiem stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie podstawy faktycznej wyroku. Z przytoczonego przez Sąd stanowiska organów podatkowych (str. 2 - 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) wynika, że ustaliły one, iż podczas badania technicznego przeprowadzonego w dniu 15 lutego 2008 r. uprawniony diagnosta stwierdził w pojeździe 7 miejsc siedzących oraz że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 10 marca 2011 r. stwierdzono w pojeździe 2 miejsca siedzące (włącznie z kierowcą) usytuowane w jednym rzędzie oraz boki przestrzeni bagażowej w kształcie ławek (nieskładanych i jednolitych z podłogą). Ze stanowiska tego nie wynika, by organy podatkowe - uznając, że pojazd w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego miał 7 miejsc siedzących - zakwestionowały oświadczenie właściciela pojazdu (z czasu, kiedy prowadzone było przedmiotowe postępowanie podatkowe), że w samochodzie nie dokonano żadnych przeróbek konstrukcyjnych, które mogłyby mieć wpływ na zmianę przeznaczenia pojazdu. Na stronie 6 uzasadnienia wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że "wbrew twierdzeniom skarżącego organy celne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy". Jednocześnie na kolejnej stronie uzasadnienia Sąd - odnosząc się do przeprowadzonych badań technicznych pojazdu - uznał, że skoro uprawniony diagnosta "stwierdził obecność 7 miejsc siedzących, to spełniały one wymóg dla określenia miejsc siedzących wynikający z w/w rozporządzenia, a więc trwałego przymocowania do nadwozia. Po 3 latach przeprowadzając oględziny auta nie stwierdzono śladów kotwiczenia, mocowania siedzeń. W tych okolicznościach niewiarygodne jest twierdzenie, że auto nie zostało przebudowane". Wskazana niejasność odnośnie do przyjętej przez Sąd pierwszej instancji podstawy faktycznej wyrokowania nie pozwala na dokonanie skutecznej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Stwierdzone naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Istotą sporu między stronami jest bowiem w niniejszej sprawie kwalifikacja przedmiotowego pojazdu jako samochodu osobowego, o jakim mowa w art. 80 i pozycji 59 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, zaś dla oceny tej zasadnicze znaczenie ma stan pojazdu (decydujący o jego przeznaczeniu) w momencie dokonywania czynności podlegającej opodatkowaniu (w tej sprawie - w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego). Brak jednoznacznego stanowiska Sądu pierwszej instancji w tym zakresie musiał skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd pierwszej instancji jednoznacznie oceni, czy organy podatkowe w sposób wystarczający i prawidłowy ustaliły stan faktyczny, a jeśli tak - to czy następnie prawidłowo zastosowały w sprawie odpowiednie i właściwie zrozumiane przepisy prawa materialnego. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 209 w związku z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zasądzając od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego 650 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (100 zł), równowartość uiszczonej opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku (100 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego, który sporządził skargę kasacyjną, brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnymi i prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (450 zł). PG