VI SA/Wa 1707/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz E. S.A. z siedzibą w K. kwotę 9717 (dziewięć tysięcy siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komisja Nadzoru Finansowego (organ, KNF) decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. – dalej jako k.p.a.), art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119, z późn. zm.) oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 57 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 185, poz. 1439, dalej jako "ustawa o ofercie"), po rozpoznaniu wniosku E. S.A. z siedziba w K. (skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 250 000 zł. za naruszenie art. 57 ustawy o ofercie. Do wydania niniejszego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 6 lipca 2010 r. Zarząd spółki skarżącej podjął uchwałę w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego w ramach kapitału docelowego z wyłączeniem prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy oraz w sprawie zmiany statutu ("Uchwała Zarządu"). Niniejsza uchwała dla swojej ważności wymagała zgody Rady Nadzorczej. W tym samym dniu spółka skarżąca przekazała do wiadomości KNF raport [...] , w którym poinformowała, że na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie opóźniła przekazanie do wiadomości publicznej informacji poufnej o "czynności prawnej dokonanej przez osoby wchodzące w skład organu zarządzającego spółki skarżącej, która dla swojej ważności wymaga zatwierdzenia przez inny uprawniony organ ". Spółka skarżąca zaznaczyła, że miała ważny interes w opóźnieniu tej informacji poufnej. 7 lipca 2010 r. skarżąca złożyła do organu wniosek o zatwierdzenie prospektu emisyjnego dotyczącego planowanej oferty publicznej akcji serii K. W dniu 22 lipca 2010 r. Rada Nadzorcza spółki skarżącej podjęła uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na podwyższenie kapitału zakładowego w ramach kapitału docelowego z wyłączeniem prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy oraz zmianę statutu (Uchwała RN). Zgodnie z § 2 przedmiotowej uchwały, wchodziła ona w życie w dniu zatwierdzenia przez KNF prospektu emisyjnego spółki skarżącej, nie później jednak niż w dniu 6 września 2010 roku. Spółka skarżąca w dniu 13 września 2010 r. opublikowała raport bieżący nr [...], w którym przekazała propozycję połączenia spółki skarżącej z E. S.A. oraz poinformowała, iż w dniu 6 lipca 2010 r. Zarząd Skarżącej podjął uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego w ramach kapitału docelowego z wyłączeniem prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy w drodze emisji do 51 096 800 akcji zwykłych na okaziciela serii K o wartości nominalnej 1 00 zł każda. 7 lipca 2010 r. do Komisji został złożony prospekt emisyjny dotyczący oferty publicznej akcji serii K. Emitent podkreślił, iż Uchwała Zarządu wejdzie w życie w dniu zatwierdzenia przez KNF prospektu emisyjnego akcji serii K, a przekazanie do publicznej wiadomości informacji o przyjęciu Uchwały Zarządu zostało opóźnione w trybie art. 57 ust 1 ustawy o ofercie z uwagi na § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia. W ww. raporcie brak było informacji, odnośnie tego kiedy Uchwała Zarządu została zatwierdzona przez Radę Nadzorczą. W dniu [...] grudnia 2010 r. KNF wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne wobec spółki skarżącej w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z możliwością naruszenia przez spółkę skarżącą art. 57 ustawy o ofercie. Decyzja z dnia [...] marca 2011 r. Komisja Nadzoru Finansowego – organ I instancji – nałożył na spółkę skarżącą karę pieniężną w wysokości 250 000 zł. wobec naruszenia art. 57 ust. 3 ustawy o ofercie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania administracyjnego. Jej zdaniem organ dokonał: błędnej wykładni art. 57 ustawy o ofercie, a tym samym niewłaściwe zastosowanie art. 96 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy, błędnej wykładni § 2 ust. 1 pkt 2 oraz innych przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, oraz sposobu postępowania emitenta w związku opóźnieniem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych (Dz. U. Nr 67, poz. 476, z późn. zm. – dalej jako Rozporządzenie), błędnej wykładni oraz niezastosowanie przepisów Dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystania poufnych informacji i manipulacji na rynku (Dz. U. UE. L 03.96.16, z późn. zma, dalej jako Dyrektywa 2003/6/WE) oraz Dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej Dyrektywę 2003/6/WE w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku (DZ. U. UE. L. 03.339.70, z późn. zm. dalej jako Dyrektywa 2003/124/WE), błędnej wykładni przepisu art. 446 § 2 w zw. z art. 17 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm. - dalej jako ksh), poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez Komisję, iż Uchwała Zarządu w części dotyczącej ustalenia ceny emisyjnej oraz wydania akcji za wkłady niepieniężne wymagała zgody Rady Nadzorczej Emitenta w terminie dwóch miesięcy od dnia jej podjęcia. W uzasadnieniu wniosku spółka skarżąca wskazała na błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przez KNF przepisów ustawy o ofercie oraz przepisów Rozporządzenia. Spółka skarżąca zaznaczyła, że nie dopuściła się naruszenia art. 57 ust. 3 ustawy o ofercie, a więc organ błędnie zastosował wobec niej sankcje przewidziane w art. 96 ustawy o ofercie. Jej zdaniem treść ww. ustawy nie przesądza o tym, iż katalog sytuacji wyliczonych ma charakter zamknięty, ponieważ zawiera przykładowy katalog przypadków, w których emitent może skorzystać z prawa do opóźnienia przekazania informacji poufnych do publicznej wiadomości. Spółka skarżąca wskazała, że na podstawie Rozporządzenia możliwe jest opóźnienie przekazania informacji, gdy dana czynność jest "warunkowa" lub wymaga zatwierdzenia przez odpowiedni "organ", a taka sytuacja miała miejsce w przypadku Uchwały Zarządu, której przekazanie do publicznej wiadomości zostało opóźnione z uwagi na ochronę słusznego interesu Emitenta. Jej zdaniem uchwała zarządu wskazywała na cel podwyższenia kapitału zakładowego, jakim było przyjęcie spółki E. S.A., której akcje stanowiły przedmiot obrotu na rynku regulowanym. Ze względu na charakter planowanej transakcji, zdaniem spółki skarżącej, zasadnym było podjęcie działań zapewniających zachowanie w poufności faktu podjęcia ww. uchwały oraz jej treści. W ocenie spółki skarżącej oczywistym jest, że przekazanie przedmiotowej informacji uczestnikom rynku, przed zatwierdzeniem przez KNF prospektu, naruszałoby jej słuszny interes, jakim było zapobiegnięcie manipulacji kursem przejmowanej spółki. Wskazała również, że KNF podczas analizowania wniosku o zatwierdzenie prospektu emisyjnego, dysponowała wiedzą, że oprócz sytuacji wymienionej w § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, spółka posiadała także inny uzasadniony interes w opóźnieniu przekazania informacji poufnej. W związku z powyższym, zdaniem spółki skarżącej, organ zobowiązany był do podjęcia w danym momencie odpowiednich działań, mających na celu ujawnienie opóźnionej informacji inwestorom ze względu na interes uczestników rynku, który wymaga ochrony. Według poglądu spółki skarżącej, regulacja zawarta w art. 17 k.s.h. dotyczy czynności prawnych spółki, których elementem jest oświadczenie woli spółki skierowane do osób trzecich i nakierowane bezpośrednio na wywołanie określonych skutków w zakresie stosunku prawnego między spółką, a osobą trzecią. Zgodnie z powyższym, spółka skarżąca wskazała, iż art. 17 § 2 k.s.h. nie ma zastosowania w odniesieniu do relacji między uchwałą Zarządu, a zgodą Rady Nadzorczej na dokonane w niej ustalenia, w konsekwencji czego, w jej opinii, Rada Nadzorcza może udzielić zgody na ustalenia Zarządu także po upływie dwóch miesięcy od dnia podjęcia uchwały przez Zarząd Emitenta. Organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazał, że zarzuty przedstawione przez spółkę skarżącą we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczył również, że w przedmiotowej sprawie właściwie zostały zastosowane przepisy ustawy o ofercie oraz przepisy Rozporządzenia. Zdaniem organu, spółka skarżąca mylnie uznała, iż Rozporządzenie zawiera przykładowy katalog przypadków, w których emitent może skorzystać z prawa do opóźnienia przekazania informacji poufnych do publicznej wiadomości. Podkreślił, że art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie stanowi, iż wykonanie obowiązku publikacji informacji poufnej można opóźnić w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy o ofercie. Natomiast zawarta tam delegacja ustawowa upoważnia ministra właściwego do spraw instytucji finansowych do wydania rozporządzenia określającego rodzaje informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta. Listę informacji, których przekazanie do publicznej wiadomości może naruszyć słuszny interes emitenta jest zawarta w § 2 Rozporządzenia. W związku z powyższym organ wskazał, że instytucja "opóźnienia" ma zastosowanie jedynie w przypadku zaistnienia okoliczności określonych w § 2 ust 1 Rozporządzenia i jednocześnie tylko w tych sytuacjach, gdy słuszny interes emitentów zasługuje na ochronę prawną. Organ wskazał, że spółka skarżąca błędnie uznała, iż zawarte w art. 57 ustawy o ofercie odwołanie do Rozporządzenia, należy rozumieć jako możliwość skorzystania z instytucji opóźnienia publikacji informacji poufnych nie tylko w przypadku, gdy zachodzą przyczyny wymienione wprost w Rozporządzeniu. KNF wyraża stanowisko, że Rozporządzenie całościowo reguluje przypadki opóźnienia publikacji niektórych informacji poufnych i wyraźnie wskazuje na okoliczności, których wystąpienie pozwala na czasowe odstąpienie od stosowania zasady przyjętej przez przepisy ustawy o ofercie, jaką jest jawność działania spółek publicznych. W związku z powyższym emitenci, chcący opóźnić publikację informacji, mogą to zrobić tylko w sposób zgodny z przepisami Rozporządzenia i nie mogą dowolnie opóźniać przekazywania informacji poufnych. Organ wskazał, że słowa "mogą naruszać interes emitenta" zawarte w art. 60 ustawy o ofercie nie wskazują na możliwość samodzielnego decydowania przez emitenta o tym, czy brak opóźnienia przekazania informacji poufnej może naruszyć ich słuszny interes. Zaistnienie zdarzeń wymienionych enumeratywnie w Rozporządzeniu nie przesądza automatycznie o sytuacji, w której upublicznienie informacji poufnej zawsze narusza słuszny interes emitenta. Organ wskazał, że ustawodawca posługując się katalogiem zamkniętym sytuacji wskazujących na to, kiedy interes emitentów może zostać naruszony, pozostawił im swobodę uznania, czy dana sytuacja narusza ich interes. W art. 60 ust. 1 ustawy o ofercie ustawodawca celowo nie posłużył się sformułowaniem "informacje, które naruszają", ponieważ to do emitentów należy ocena, czy enumeratywnie wymienione w § 2 Rozporządzenia informacje poufne, mogą naruszyć ich słuszny interes, i czy w związku tym należy skorzystać z instytucji opóźnienia przekazania informacji poufnej. Wskazał także, że ustawodawca wspólnotowy w pkt 5 Preambuły Dyrektywy 2003/124/WE posłużył się klauzulą generalną nie wskazując konkretnej listy sytuacji uzasadniających posłużenie się konstrukcja opóźnienia, lecz obowiązkiem państw członkowskich jest uściślenie i doprecyzowanie tejże listy. W związku z powyższym zastosowanie katalogu otwartego przez ustawodawcę krajowego byłoby sprzeczne z obowiązkiem skonkretyzowania tychże przypadków. Podkreślił dodatkowo fakt, że ustawodawca krajowy sprecyzował w Rozporządzeniu pięć kategorii przypadków, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, przy czym dwie kategorie okoliczności zostały zaczerpnięte z treści art. 3 Dyrektywy 2003/124/WE. W związku z powyższym ww. Dyrektywa została prawidłowo implementowana, gwarantując skuteczność przepisów wspólnotowych. KNF wskazał na inwestorów, którzy mają możliwość zapoznania się z treścią Rozporządzenia i w związku z tym posiadają wiedzę odnośnie w jakich okolicznościach, przekazanie informacji poufnej może zostać przez spółki publiczne opóźnione i do interpretowania tych przypadków nie należy stosować wykładni rozszerzonej. Komisja wskazała, iż celem Dyrektywy 2003/124/WE jest ochrona interesów inwestorów. Natomiast zgodnie z pkt 1 i 4 Preambuły ww. Dyrektywy, rozsądni inwestorzy opierają swoje decyzje inwestycyjne na informacjach dla nich dostępnych w danej chwili. Zdaniem organu, ochrona interesów inwestorów wymaga nie tylko dokonanego w odpowiednim momencie publicznego ujawnienia informacji wewnętrznych przez emitentów, wymaga ona także, aby ujawnienie takie miało miejsce możliwie najszybciej i było w największym możliwym stopniu skoordynowane w czasie. W tym celu Państwa Członkowskie mogą oficjalnie wskazać mechanizmy, które mają być wykorzystywane dla takiego ujawnienia. Organ zaznaczył, że spółka skarżąca błędnie uznała, że opóźnienie przekazania informacji poufnej mogło nastąpić z uwagi na warunkowy charakter Uchwały RN. KNF wskazał na § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, który przewiduje jedynie opóźnienie informacji o umowie zawartej pod warunkiem zawieszającym, nie zaś o warunkowej uchwale organu spółki skarżącej. Wskazał także na treść ww. Uchwały z dnia 6 lipca 2010 r., z której nie wynika cel podwyższenia kapitału zakładowego, a także brak wskazania nazwy spółki przejmowanej. Organ zaznaczył także, że wskazanie przyczyn uzasadniających opóźnienie umożliwia kontrolę zasadności zastosowania instytucji opóźnienia informacji poufnej dopiero w momencie, gdy spółka upubliczni przedmiotową informację. Natomiast w chwili złożenia prawidłowego zawiadomienia o opóźnieniu publikacji informacji poufnej organ nie dokonuje kontroli zasadności zastosowania instytucji opóźnienia, a w szczególności nie sprawdza, czy słuszny interes emitenta przemawia za opóźnieniem publikacji informacji poufnej, zwłaszcza, gdy w chwili otrzymania zawiadomienia o opóźnieniu przekazania informacji poufnej, nie posiada wiedzy czego dotyczy informacja. Organ odnośnie zarzutu błędnej wykładni art. 446 § 2 w zw. z art. 17 § 2 k.s.h., wskazał że spółka skarżąca nie przytoczyła żadnej litery na jego poparcie, twierdząc jedynie, że pogląd taki jest coraz częściej prezentowany w doktrynie. W przedmiotowej sprawie organ wskazał, że zgodnie z przepisami k.s.h., Uchwała Zarządu dla swojej ważności wymagała zatwierdzenia przez Radę Nadzorczą Emitenta w terminie dwóch miesięcy od dnia jej uchwalenia. KNF stwierdziła, że skoro Uchwała RN została podjęta w dniu 22 lipca 2010 r., to w tym dniu Rada Nadzorcza wyraziła zgodę na podwyższenie kapitału zakładowego w ramach kapitału docelowego z wyłączeniem prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy. W przedmiotowej sprawie Rada Nadzorcza Spółki podjęła uchwałę w dniu 22 lipca 2010 r., a więc, zdaniem organu, Uchwała Zarządu z dnia 6 lipca 2010 r. ma moc od dnia 6 lipca 2010 r. W konsekwencji uznała, że zapis w Uchwale RN w części dotyczącej jej wejścia w życie jest sprzeczny z art. 17 § 2 k.s.h. W dniu 27 maja 2011 r., jak również w dniu 3 czerwca 2011 r. spółka skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie wszelkich dokumentów dotyczących przedmiotowego postępowania, w tym w szczególności dokumentów, które nie zostały oficjalnie włączone do akt postępowania, a które, jej zdaniem, znajdują się w posiadaniu KNF, w tym "m.in. notatek, zleceń, wyjaśnień, opinii prawnych, analiz, rekomendacji, dokumentów dotyczących przekazania akt sprawy konkretnym pracownikom", a także wniosła o przekazanie szczegółowych informacji i wyjaśnień odnośnie wszelkich innych dokumentów, które są w posiadaniu organu i dotyczą przedmiotowego postępowania, a które nie zostały włączone do akt postępowania. Spółka skarżąca podniosła, że akta postępowania administracyjnego obejmują całość materiałów postępowania będących w posiadaniu organu administracji, a odnoszących się do strony, jej pozycji procesowej i toku postępowania oraz mogących mieć wpływ na treść decyzji. Dodatkowo wskazała, że akt sprawy nie stanowią wyłącznie dokumenty arbitralnie uznane przez organ administracji, ale wszelkie dokumenty będące w posiadaniu organu, które są lub mogą być związane ze sprawą. Zdaniem spółki skarżącej, organ tworzy "akta wewnętrzne", a poprzez nie udostępnienie ich spółce skarżącej, narusza zasadę jawności akt postępowania oraz pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. W związku z powyższym, spółka skarżąca zaznaczyła, że istnienie jakichkolwiek innych dokumentów dotyczących postępowania, a nie dołączonych do akt, stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się do powyższego pisma organ wskazał, że wszelkie notatki i dokumenty wewnętrzne, wytworzone w toku postępowania administracyjnego nie podlegają włączeniu do akt postępowania i nie stanowią materiału dowodowego w rozumieniu przepisów k.p.a. Notatki i innego rodzaju dokumenty wewnętrzne, sporządzone przez pracowników organu nie stanowią ani dowodu ani materiału, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a., a który organ jest zobowiązany przedłożyć celem zapoznania się. Organ wskazał, że dokumenty te mają jedynie charakter pomocniczy na potwierdzenie czego przytoczył orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji organ stwierdził, że tego rodzaju dokumenty nie mogły zostać włączone do akt postępowania. Podkreślił także, że w toku postępowania, na podstawie art. 73 § 1 k.p.a., spółce skarżącej został zapewniony dostęp do akt sprawy, z czego skorzystała dwukrotnie. Komisja umożliwiła zatem realizację przysługujących jej uprawnień, a więc spółka skarżąca miała zapewniony dostęp do wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, na podstawie których doszło do ustalenia stanu faktycznego i prawnego w sprawie oraz ostatecznie wydania decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości decyzji KNF z dnia [...] czerwca 2011 r., jak również decyzji poprzedzającej z dnia [...] marca 2011 r. Spółka skarżąca wniosła także o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, w którym KNF streściła akta postępowania oraz przedstawił rekomendację dotyczącą rozstrzygnięcia, na okoliczność zweryfikowania, czy decyzja została podjęta na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 57 w zw. z art. 60 ustawy o ofercie w zw. z § 2 ust. 1 Rozporządzenia, poprzez dokonanie przez organ błędnej wykładni tych przepisów, polegającej na przyjęciu, że opóźnienie przekazania informacji poufnych przez emitenta dopuszczalne jest wyłącznie w przypadkach ściśle określonych w Rozporządzeniu, jak również art. 57 w zw. z art. 60 Ustawy o Ofercie w zw. z § 2 ust. 1 Rozporządzenia w związku z art. 3 w zw. z pkt. 5 preambuły Dyrektywy 2003/124/WE oraz art. 6 ust. 2 i 10 Dyrektywy 2003/6/WE, poprzez dokonanie przez KNF błędnej wykładni tych przepisów, polegającej na uznaniu, że przepisy te określają zamknięty katalogu sytuacji, w których emitent ma prawo opóźnienia przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnej (naruszenie dyrektywy proeuropejskiej wykładni prawa) oraz niezastosowanie bezpośrednio przepisów prawa unijnego, w przypadku uznania przez Sąd, że przepisy te nie zostały prawidłowo implementowane do polskiego porządku prawnego. Dodatkowo naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie spółce skarżącej zapoznania się, a następnie wypowiedzenia się, co do wszystkich zebranych w toku postępowania materiałów. W uzasadnieniu spółka skarżąca wskazała, że ustawodawca krajowy przewiduje ochronę słusznego interesu emitenta jako jedną przesłankę zastosowania prawa opóźnienia, a więc zdaniem spółki w każdej sytuacji, gdy istnieje obawa naruszenia takiego interesu, emitentowi przysługuje prawo podmiotowe do wystąpienia do KNF z pismem zgłaszającym opóźnienie publikacji danej informacji. Prawo to może być ograniczone wyłącznie w przypadku wystąpienia jednej z dwóch przesłanek negatywnych, tj.: (i) niezapewnienia poufności tej informacji lub (ii) możliwości wprowadzenia w błąd opinii publicznej wskutek takiego opóźnienia. Dodatkowo wskazała na zawarte w art. 57 ustawy o ofercie odwołanie do art. i 60 (pośrednio do Rozporządzenia), nie dotyczy samej możliwości skorzystania z prawa do opóźnienia ujawnienia informacji, ale określa jedynie dalsze czynności, z jakimi liczyć się musi emitent, który z tego prawa korzysta. Art. 57 ustawy o ofercie stanowi, że emitent powinien liczyć się z możliwością ponoszenia odpowiedzialności za dokonane opóźnienie, a także powinien przedsięwziąć środki wskazane w Rozporządzeniu. Zdaniem spółki skarżącej w taki właśnie sposób należy rozumieć posłużenie się przez ustawodawcę sformułowania "w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 1". Według poglądu spółki skarżącej sformułowania tego nie należy rozumieć jako możliwości skorzystania z opóźnienia publikacji poufnych informacji jedynie w przypadku, gdy zachodzą przyczyny wprost wskazane w Rozporządzeniu. Powyższe, zdaniem spółki skarżącej, wynika bezpośrednio z brzmienia art. 60 ustawy o ofercie, który określa zakres Rozporządzenia i zgodnie z którym lista rodzajów informacji stanowi tylko wskazanie tych spośród informacji, które "mogą naruszać słuszny interes emitenta". Zdaniem spółki ustawodawca dostrzega problem kwalifikacji danej informacji jako podlegającej bądź niepodlegającej opóźnieniu w ujawnieniu, gdyż nie stwierdza on jednoznacznie, że wskazane w Rozporządzeniu stany faktyczne każdorazowo uprawniają spółkę do wstrzymania się z publikacją danej informacji. Zakreślenie przesłanki skorzystania z tego prawa możliwe jest tylko przez posłużenie się klauzulą generalną. Sama treść ustawy o ofercie nie przesądza o charakterze zamkniętym katalogu sytuacji wyliczonych w Rozporządzeniu. Ustawodawca w treści Rozporządzenia nie posłużył się wprawdzie terminem "w szczególności", co przesądzałoby ostatecznie o tym, że katalog zawarty w Rozporządzeniu ma charakter otwarty, lecz zdaniem spółki skarżącej nie oznacza to, że taka interpretacja przepisów Rozporządzenia nie jest dopuszczalna. Spółka skarżąca wskazał, że jeśli wykładnia treści Rozporządzenia budzi wątpliwości w świetle brzmienia ustawy, to jej zdaniem wątpliwości rozstrzygnąć poprzez odwołanie się do wykładni funkcjonalnej. W świetle tej wykładni według spółki skarżącej zasadnym jest twierdzenie, że regulację Rozporządzenia należy traktować jako pewien przykładowy katalog przypadków, w których emitent może skorzystać z prawa do opóźnienia przekazania informacji poufnych do publicznej wiadomości. Liczba stanów faktycznych, wymuszających konieczność ochrony słusznych interesów remitenta, jest niemożliwa do przewidzenia in abstracto i bardzo różnorodna. Z tego też względu, zdaniem spółki skarżącej, ustawodawca nie ma możliwości przewidzenia wszystkich takich stanów w precyzyjny sposób. Według stanowiska spółki skarżącej art. 60 ustawy o ofercie nie stanowi podstaw do ograniczenia katalogu stanów faktycznych, które pozwalają na wykorzystanie uprawnień z art. 57 ww. ustawy. W związku z powyższym przepisy Rozporządzenia według spółki skarżącej należy traktować jako kierunkowe wskazanie obszarów, z którymi może wiązać się opóźnienie informacji poufnych, wobec czego wyliczenie wskazane w ww. Rozporządzeniu nie pretenduje do wyczerpania wszystkich stanów faktycznych, których może pojawić się konieczność sięgnięcia po konstrukcję z art. 57 ustawy o ofercie w celu ochrony istotnych interesów emitenta. Spółka skarżąca wskazała, że decyzję o skorzystaniu z opóźnienia wykonania obowiązku informacyjnego w ramach podania do publicznej wiadomości informacji o podjęciu uchwały zarządu, jako mogącej naruszyć słuszny interes spółki skarżącej. Na potwierdzenie czego spółka skarżąca dodała, że jej zdaniem przekazanie informacji o podjęciu ww. uchwały przed zatwierdzeniem przez KNF prospektu, doprowadziłoby do prób manipulacji kursem spółki przejmowanej, a także mogłoby doprowadzić do błędnej oceny emisji przez inwestorów. Wskazała, że ustawodawca wspólnotowy w art. 6 ust. 2 Dyrektywie 2003/6/WE posłużył się klauzulami generalnymi, a więc jedyną pozytywną przesłanką skorzystania z przedmiotowego uprawnienia jest obawa naruszenia prawnie uzasadnionych interesów emitenta. Natomiast wprost art. 3 ww. Dyrektywy wynika, że wyliczenie okoliczności, które dają podstawę do opóźnienia ujawnienia informacji poufnej mają charakter przykładowy. Zdaniem spółki skarżącej, uznanie ww. katalogu za zamknięty jest sprzeczny z art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2003/6/WE, ponieważ uniemożliwia opóźnienie publikacji informacji poufnej, której okoliczności nie mieszczą się w tym katalogu. W związku z tym art. 3 ust. 1 tejże Dyrektywy stanowi jedynie wskazówki prawodawcy wspólnotowego odnośnie sytuacji i zdarzeń, które należy brać pod uwagę przy wykładni art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2003/6/WE. Spółka skarżąca wskazała na orzecznictwo wspólnotowe, w którym utrwalony jest pogląd, że jeśli przepis dyrektywy przyznający prawa jednostkom nie został transponowany do krajowego systemu prawnego, wynikający dla państwa członkowskiego obowiązek osiągnięcia przewidzianego w dyrektywie skutku jest wiążący dla wszystkich organów tego państwa, w tym – w sprawach podlegających ich jurysdykcji. Natomiast w przypadku, gdy stosowanie prawa krajowego zgodnie z wymogami dyrektywy nie jest możliwe powinno w pełni zostać zastosowane prawo wspólnotowe, które zagwarantuje ochronę praw przyznanych przez dyrektywę jednostkom, odmawiając w razie potrzeby stosowania jakiegokolwiek przepisu krajowego, który mógłby doprowadzić do rezultatu sprzecznego z dyrektywą. Spółka skarżąca zaznaczyła, że organ odmówił możliwości zapoznania się z zebranym w toku postępowania materiałem co w rezultacie skutkowało brakiem możliwości odniesienia się do ustaleń organu. Od pracownika organu dowiedziała się, że decyzja została podjęta na podstawie streszczenia akt oraz stosownej rekomendacji. Dodała również, że dwukrotnie w trakcie trwania postępowania administracyjnego zwracała się z żądaniem o przedstawienie ww. streszczenia oraz rekomendacji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoją dotychczasową argumentację wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komisja Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 250 000 zł. za naruszenie art. 57 ustawy o ofercie. Zgodnie z art. 57 Ustawy o Ofercie, w przypadku, gdy wykonanie obowiązku informacyjnego polegającego na publikacji informacji poufnych mogłoby naruszyć słuszny interes emitenta papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, może on w zakresie odnoszącym się do tych informacji - na własną odpowiedzialność oraz w sposób zgodny z przepisami Rozporządzenia (wydanego na podstawie art. 60 Ustawy o Ofercie) - opóźnić na czas określony wykonanie tego obowiązku, przekazując Komisji informację o opóźnieniu wraz z podaniem przyczyn uzasadniających opóźnienie i wskazaniem terminu, w którym informacja będzie przekazana. Ustawa o Ofercie stanowi, że opóźnienie może nastąpić wyłącznie pod warunkiem, że emitent zapewni zachowanie poufności tych informacji do chwili wykonania obowiązku oraz nie spowoduje to wprowadzenia w błąd opinii publicznej. Tak więc, w każdej sytuacji, gdy istnieje obawa naruszenia słusznego interesu emitenta papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym takiego interesu, przysługuje mu prawo podmiotowe do wystąpienia do Komisji z pismem i zgłaszającym opóźnienie publikacji danej informacji. Prawo to może być ograniczone wyłącznie w przypadku wystąpienia jednej z dwóch przesłanek negatywnych, tj.: (i) niezapewnienia poufności tej informacji lub (ii) możliwości wprowadzenia w błąd opinii publicznej wskutek takiego opóźnienia. Zawarte w art. 57 Ustawy o Ofercie odwołanie do art. 60 Ustawy o Ofercie, nie dotyczy samej możliwości skorzystania z prawa do opóźnienia ujawnienia informacji, ale określa jedynie dalsze czynności, z jakimi liczyć się musi emitent, który z tego prawa korzysta. Nadto emitent powinien liczyć się z możliwością ponoszenia odpowiedzialności za dokonane opóźnienie i powinien także przedsięwziąć środki wskazane w Rozporządzeniu. Art. 60 Ustawy o Ofercie, określa zakres Rozporządzenia, i zgodnie z którym lista rodzajów informacji stanowi, zdaniem sądu, wskazanie tych spośród informacji, które "mogą naruszać słuszny interes emitenta". Wskazane w Rozporządzeniu stany faktyczne każdorazowo uprawniają spółkę do wstrzymania się z publikacją danej informacji. Zakreślenie przesłanki do skorzystania z tego prawa możliwe jest tylko przez posłużenie się klauzulą generalną. Sama treść Ustawy o Ofercie nie przesądza zatem, że katalog sytuacji wyliczonych w Rozporządzeniu ma charakter zamknięty. Ustawodawca w treści Rozporządzenia nie posłużył się terminem "w szczególności", co przesądzałoby ostatecznie o tym, że katalog zawarty w Rozporządzeniu ma charakter otwarty. Liczba stanów faktycznych, wymuszających konieczność ochrony słusznych interesów remitenta, jest niemożliwa do przewidzenia in abstracto i bardzo różnorodna. Z tego też względu należy stwierdzić, że ustawodawca nie ma możliwości przewidzenia (wskazania w Rozporządzeniu) wszystkich takich stanów w precyzyjny sposób. Przepisy Rozporządzenia należy potraktować jako kierunkowe wskazanie obszarów, z którymi może wiązać się opóźnienie informacji poufnych. W tym celu Rozporządzenie precyzuje przykładowe rodzaje informacji, które mogą uzasadniać skorzystanie z tego prawa. W konsekwencji, wyliczenie wskazane w Rozporządzeniu nie pretenduje do wyczerpania wszystkich stanów faktycznych, w których może pojawić się konieczność sięgnięcia po konstrukcję z art. 57 Ustawy o Ofercie w celu ochrony istotnych interesów emitenta. Na podstawie Rozporządzenia można generalnie twierdzić, że ustawodawca przewiduje możliwość opóźnienia przekazania informacji, gdy dana czynność jest "warunkowa" lub wymaga zatwierdzenia przez odpowiedni "organ". Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przypadku Uchwały Zarządu, której przekazanie do publicznej wiadomości zostało opóźnione z uwagi na ochronę słusznego interesu Spółki. Uchwała Zarządu wskazywała bowiem na cel podwyższenia kapitału zakładowego, jakim było przejęcie innej spółki, której akcje stanowiły przedmiot obrotu na rynku regulowanym (E. S.A. z siedzibą w L.). Ze względu na charakter planowanej transakcji, będącej tzw. "wrogim przejęciem", zasadnym było więc podjęcie przez Spółkę działań zapewniających zachowanie w poufności informacji dotyczących zarówno treści uchwały, jak też samego faktu jej podjęcia. Informacja o planowanym przejęciu spółki notowanej na rynku regulowanym (zawarta w przedmiotowej uchwale) powinna zostać przekazana do publicznej wiadomości w momencie, w którym zminimalizowane byłoby ryzyko manipulacji ceną akcji zarówno przejmowanej spółki jak i samej Spółki. Oczywistym jest, że przedmiotowe ryzyko byłoby najmniejsze, gdyby przekazanie informacji nastąpiło w chwili publikacji prospektu, tj. ogłaszania oferty publicznej na zamianę akcji przejmowanej spółki, już po zatwierdzeniu prospektu przez KNF. Przekazanie informacji na długo przed zatwierdzeniem przez KNF prospektu, doprowadziłoby do prawdopodobieństwa prób manipulacji kursem spółki przejmowanej, a także nie dałoby podstawy do prawidłowej oceny (zasadności oraz warunków) emisji, czego inwestorzy mogliby dokonać wyłącznie na podstawie treści opublikowanego prospektu. Z tego też względu należy stwierdzić, że Spółka miała uzasadniony i istotny interes w opóźnianiu przekazania informacji w przedmiocie podjęcia Uchwały Zarządu do czasu zatwierdzenia przez KNF prospektu. Przekazanie przedmiotowej informacji uczestnikom rynku, przed zatwierdzeniem przez Komisję prospektu, naruszałoby słuszny interes Spółki, jakim było chociażby zapobiegnięcie manipulacji kursem przejmowanej spółki. Spółka przekazując Komisji 6 lipca 2010 r. informację o opóźnieniu informacji poufnej wskazała § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, gdyż Uchwała Zarządu dla swojej ważności wymagała zgody Rady Nadzorczej Spółki. Przesłanki, jakimi kierowała się Spółka opóźniając przekazanie do publicznej wiadomości informacji o podjęciu Uchwały Zarządu w dniu 6 lipca 2010 r., nie odpadły w dniu 22 lipca 2010 r., kiedy podjęta została warunkowa (zatwierdzająca) Uchwała RN. Należy zauważyć, że Komisja nie miała jakichkolwiek zastrzeżeń odnośnie do faktu, że Spółka, mając w tym uzasadniony interes, opóźniała przekazanie informacji o podjęciu Uchwały Zarządu do czasu podjęcia Uchwały RN. Zastrzeżenia Komisji dotyczą okresu po dacie 22 lipca 2010 r., kiedy Spółka - w celu ochrony swoich ważnych interesów oraz interesów innych uczestników rynku kapitałowego - zmuszona była do dalszego opóźniania sensytywnej informacji poufnej. Stan ten trwał do czasu zatwierdzenia prospektu przez Komisję. Interes Spółki w opóźnianiu przekazania przedmiotowej informacji poufnej istniał więc zarówno przed, jak i po podjęciu Uchwały RN, a w konsekwencji istniały podstawy prawne do opóźniania przez Spółkę publikacji tej informacji poufnej. Spółka, która celowo opóźnia przekazanie do publicznej wiadomości informacji, z tego powodu, że ich przekazanie naruszałoby jej słuszny interes, nie powinna przekazać informacji do wiadomości publicznej, bowiem sytuacja leżąca u podstaw jej decyzji nie uległa zmianie (upublicznienie informacji nadal narusza słuszny interes spółki). Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że Spółka miała słuszny interes w opóźnieniu przekazania do publicznej wiadomości informacji dotyczącej podjęcia Uchwały Zarządu. Treść art. 3 Dyrektywy 2003/124/WE przemawia za uznaniem katalogu zawartego w Rozporządzeniu za wyliczenie enumeratywne, ale nie wyczerpujące. Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw. Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. (Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim"). Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego jest konsekwencją przyjęcia bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego (normy prawa wspólnotowego od dnia ich wejścia w życie, stają się automatycznie częścią porządku prawnego obowiązującego w państwach członkowskich, obok prawa krajowego, bez potrzeby ich inkorporacji) polega na tym, że organy krajowe zobowiązane są do działania na podstawie norm prawa WE, które może stanowić podstawę podejmowanych przez nie decyzji. Dotyczy wszystkich wiążących norm prawa wspólnotowego, bez względu na to, w jakim akcie się znajdują. Odnosi się wiec zarówno do traktatów, jak i do źródeł prawa pochodnego, takich jak rozporządzenia, decyzje i dyrektywy. Zasada bezpośredniej skuteczności oznacza, że normy wspólnotowe tworzą prawa i obowiązki wprost dla obywateli i mogą oni się na nie powoływać w postępowaniu przed organami wewnętrznymi . Zasada bezpośredniego skutku jest ściśle związana z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego. O ile doktryna bezpośredniego skutku zmierza do zagwarantowania, że z przepisów wspólnotowych wynikają przysługujące jednostce prawa, o tyle doktryna pierwszeństwa ma na celu zapewnienie, że bezpośrednio skuteczne prawa mają pierwszeństwo przed jakimkolwiek przepisem prawa krajowego lub krajową praktyką. Doktryna bezpośredniego skutku została stworzona przez ETS na bazie postanowień Traktatu. Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym sprowadza się do dyrektywy skierowanej do organów wyznaczonych do stosowania prawa (sądów i organów administracyjnych) nakazującej im w przypadku konfliktu niestosowanie przepisów sprzecznych z bezpośrednio stosowalnymi normami wspólnotowymi, niezależnie od tego jaki jest charakter i status prawny tych przepisów. Z uwagi na zasadę interpretacji prawa wewnętrznego w sposób umożliwiający sprawne funkcjonowanie gospodarki w ramach integracji europejskiej, oczekuje się od organów publicznych narodowych (w szerokim pojęciu znaczenia pojęcia organów publicznych) tego interpretacji prawa wewnętrznego zgodnej z prawem europejskim (por. ETS Marleasing, C-106/89, 13 listopad 1991 r., Zb. Orz. s. I-4135). Jest to obowiązek wynikający z art. 5 TUWE; dotyczy on wszystkich państw UE. Od 1 maja 2004 r. Polska uczestniczy w strukturach Unii Europejskiej, i obowiązkiem wszystkich organów jest interpretacja prawa (w zakresie podlegającym dostosowaniu) uwzględniająca europejskie standardy (por. orzeczenia TK z: 27 września 1997 r., K. 15/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 37, 28 marca 2000 r., K. 27/99, OTK ZU nr 2/2000, poz. 62 oraz z 24 października 2000 r., K 12/00, OTK ZU nr 7/2000, poz. 255). Jak się powszechnie przyjmuje interpretacja stanowi zarówno uznany instrument implementacji prawa europejskiego w ogólności, jak i środek dostosowawczy prawa dla państw przygotowujących się do akcesji (por. S. Biernat, Wykładnia prawa krajowego zgodnie z prawem Wspólnot Europejskich, w: Implementacja prawa integracji europejskiej w krajowych porządkach prawnych, red. C. Mik, Toruń 1998, s. 123 i nast.). Dlatego też od organów stosujących prawo oczekuje się zgodnej z prawem europejskim interpretacji prawa wewnętrznego (co wynika z art. 5 Traktatu Rzymskiego). Powoduje to, że nawet normy wspólnotowe, które same w sobie nie nadają się do bezpośredniego stosowania stanowią punkt odniesienia i obowiązkowe kryterium osiągnięcia zgodnej interpretacji (orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 10 kwietnia 1984 r., 14/83 – Van Colson and Kamann, Zb. Orz. 1891). Ponadto uznaje się powinność wykorzystania prawa europejskiego jako wzorca przy interpretacji prawa wewnętrznego (orzeczenie ETS z 13 listopada 1991 r., C-106/89 – Marleasing, Zb. Orz. I 4135). Z chwilą przystąpienia do Unii Europejskiej Polska ma obowiązek stosowania się do zasad interpretacji wynikających z dorobku wspólnotowego (acquis communautaire). Zgodnie z obowiązującą Konstytucją (art. 241 ust. 1), umowy międzynarodowe, ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską na podstawie obowiązujących w czasie ich ratyfikacji przepisów konstytucyjnych i ogłoszone w Dzienniku Ustaw, uznaje się za umowy ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie i stosuje się do nich przepisy art. 91 Konstytucji, jeżeli z treści umowy międzynarodowej wynika, że dotyczą one kategorii spraw wymienionych w art. 89 ust. 1 Konstytucji. Art. 9 Konstytucji stanowi, że Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego, a jej art. 91 ust. 2 przesądza, że umowa międzynarodowa, ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Od 1 maja 2004 r., tj. w chwili przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. W pierwszym rzędzie musi być wzięty pod uwagę fakt, że istotna część tworzonego i obowiązującego od tej chwili prawa będzie determinowana regulacjami wspólnotowymi – także w zakresie ustaw krajowych (ponieważ stanowić będą one w znaczącej mierze implementację uregulowań europejskich). Do tej jakościowo zmienionej sytuacji prerogatywy konstytucyjnych organów tworzących władzę ustawodawczą powinny być odpowiednio dostosowane. Prawo Unii Europejskiej staje się wraz z postępującym procesem integracji coraz bardziej znaczącym – pod względem ilościowym i jakościowym – segmentem prawa obowiązującego w każdym państwie członkowskim. Zasada interpretacji prawa wewnętrznego w sposób przyjazny prawu europejskiemu – także w działaniach Trybunału Konstytucyjnego – oparta jest na art. 91 ust. 1 Konstytucji, przy czym "ratyfikowaną umową międzynarodową" jest – do dnia 1 maja 2004 r. Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.). Państwa członkowskie zachowują prawo do oceny, czy prawodawcze organy wspólnotowe (unijne), wydając określony akt (przepis prawa), działały w ramach kompetencji przekazanych i czy wykonywały swe uprawnienia zgodnie z zasadami subsydiarności i proporcjonalności. Przekroczenie tych ram powoduje, że wydane poza nimi akty (przepisy) nie są objęte zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego (por. W. Czapliński, Członkostwo w Unii Europejskiej a suwerenność państwowa, [w:] Konstytucja dla rozszerzającej się Europy, red. E. Popławska, Warszawa 2000, s. 131 i n.; S. Biernat, Prawo Unii Europejskiej a prawo państw członkowskich, [w:] Prawo Unii Europejskiej. Zagadnienia systemowe, red. J. Barcz, Warszawa 2002, s. 236). Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego w stosunku do prawa krajowego jest silnie eksponowana przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Taki stan rzeczy jest uzasadniany celami integracji europejskiej oraz potrzebami tworzenia wspólnej europejskiej przestrzeni prawnej. Zasada ta stanowi niewątpliwie wyraz dążeń do zagwarantowania jednolitego stosowania i egzekucji prawa europejskiego. Nie ona jednak – na zasadzie wyłączności – determinuje ostateczne decyzje podejmowane przez suwerenne państwa członkowskie w warunkach hipotetycznej kolizji pomiędzy wspólnotowym porządkiem prawnym a regulacją konstytucyjną. W polskim systemie prawnym decyzje tego typu winny być podejmowane zawsze z uwzględnieniem treści art. 8 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z art. 8 ust. 1 Konstytucji pozostaje ona najwyższym prawem Rzeczypospolitej. Postanowienia rozdziału III Konstytucji, określając zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego, obejmują jego ramami ratyfikowane umowy międzynarodowe (art. 87 ust. 1 Konstytucji). Zgodnie z postanowieniem art. 91 ust. 2 Konstytucji, umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Prezydenta RP za uprzednią zgodą Sejmu i Senatu wyrażoną w ustawie, mają pierwszeństwo przed ustawą, jeśli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Założeniem struktury systemu źródeł prawa, ukształtowanego suwerennie przez polskiego ustrojodawcę w rozdz. III Konstytucji, jest więc pierwszeństwo stosowania unormowań wskazanej tu kategorii umów międzynarodowych przed ustawami, o ile postanowienia tychże ustaw nie mogą być (ze względu na swą treść) współstosowane z postanowieniami umów międzynarodowych. Art. 8 ust. 1 Konstytucji jednoznacznie gwarantuje postanowieniom Konstytucji status "najwyższego prawa Rzeczypospolitej Polskiej". Regulacji tej towarzyszy nakaz respektowania i przychylności wobec właściwie ukształtowanych oraz obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej unormowań prawa międzynarodowego. Świadomą decyzją ustrojodawca wprowadził do zasad naczelnych Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, i to w bezpośrednim sąsiedztwie art. 8 ust. 1, wskazanego przez wnioskodawców jako wzorzec kontroli konstytucyjności – zasadę wyrażoną w art. 9. Zgodnie z tym unormowaniem "Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego". W wyroku ETS w sprawie Simmenthal , uznano kompetencje sądów krajowych do stwierdzenia niezgodności normy wewnętrznej z prawem WE. ETS uznał, iż uprawnienie do badanie zgodności aktów prawnych z prawem wspólnotowym wynika z TWE. Sąd powszechny ma więc pełne prawo do niezastosowania przepisów naruszających prawo WE, gdyż czekanie na orzeczenie innego organu naruszałoby efektywność i skuteczność tegoż prawa i byłoby niezgodne z jego podstawami i charakterem. Należy więc uznać, że zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym sprowadza się do dyrektywy skierowanej do organów wyznaczonych do stosowania prawa (sądów i organów administracyjnych) nakazującej im w przypadku konfliktu niestosowanie przepisów sprzecznych z bezpośrednio stosowalnymi normami wspólnotowymi, niezależnie od tego jaki jest charakter i status prawny tych przepisów. Treść art. 3 Dyrektywy 2003/124/WE przemawia za uznaniem katalogu zawartego w Rozporządzeniu za wyliczenie przykładowe. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że ustawodawca dosyć arbitralnie uznał, że mogą wystąpić sytuacje (bliżej nieokreślone), w których ewidentnie słuszny interes emitenta nie zasługuje na ochronę prawną. Taka interpretacja byłaby trudna do pogodzenia z konstytucyjną zasadą państwa prawa. Zgodnie z art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2003/6/WE emitent ma prawo opóźnić publikację informacji poufnej, aby nie naruszyć swych prawnie uzasadnionych interesów, pod warunkiem, że takie zaniechanie prawdopodobnie nie wprowadzi w błąd oraz że emitent może zapewnić poufność tych informacji. Postanowienia Dyrektywy nie zawierają żadnego ograniczenia co do potrzeby czy konieczności bliższego określania rodzajów informacji, które mogą podlegać opóźnionemu ujawnieniu. Ustawodawca wspólnotowy, uwzględniając charakter regulowanej kwestii słusznie posłużył się klauzulami generalnymi, wskazując, że jedyną pozytywną przesłanką skorzystania przez emitenta z przedmiotowego uprawnienia jest obawa naruszenia jego prawnie uzasadnionych interesów. Z tego też powodu nie można podzielić argumentów organu, że przepis Dyrektywy należy rozpatrywać łącznie z pkt. 5 preambuły Dyrektywy, który nakazuje państwom członkowskim dokładne określenie sytuacji uzasadniających opóźnienie informacji poufnych. Zdaniem Komisji, polski ustawodawca ustalił katalog tych okoliczności w Rozporządzeniu i katalog ten ma charakter zamknięty ale tylko w tym Rozporządzeniu. Wskazane natomiast w art. 3 Dyrektywy 2003/124AVE wyliczenie możliwych okoliczności, które dają podstawę do opóźnienia ujawnienia informacji poufnej ma jedynie, co wynika wprost z samej treści tego artykułu, charakter przykładowy. Okoliczności te zostały wskazane przez polskiego ustawodawcę w omówionym wyżej Rozporządzeniu, które do listy zaproponowanej w Dyrektywie 2003/124/WE dodaje ponadto trzy nowe rodzaje informacji, przy czym ustawodawca polski nie posłużył się słowem " w szczególności", tak jak to uczynił ustawodawca europejski. Wskazanie zamkniętego (wyczerpującego) katalogu sytuacji, kiedy zasadnym byłoby opóźnienie publikacji informacji poufnej (w świetle celu Dyrektywy), jest po prostu niemożliwe. Z konstrukcji i treść art. 60 Ustawy o Ofercie, nie sposób wywieść, że celem ustawodawcy było delegowanie do kompetencji ministra ustalenie zamkniętego katalogu przypadków podlegających instytucji opóźnienia publikacji. Zgodnie z art. 92 Konstytucji, rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Artykuł 60 Ustawy o Ofercie nie daje podstawy do ograniczania katalogu stanów faktycznych, które pozwalają na wykorzystanie uprawnienia z art. 57 Ustawy o Ofercie. Gdyby intencją ustawodawcy było enumeratywne wskazanie wyjątków od wyrażonej w art. 56 Ustawy o Ofercie zasad, posłużyłby się on konstrukcją stosowaną w Ustawie o Ofercie, przykładowo w art. 90 ust. 1, lc czy 91 a ust. 1, gdzie przewidując odstępstwa od generalnie przyjętej w ustawie zasady, jednocześnie wylicza się taksatywnie sytuacje zastosowania danego wyjątku. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w art. 57 Ustawy o Ofercie, dlatego delegację ustawową z art. 60 ust. 1 należy rozumieć jako upoważniającą ministra do określenia jedynie przykładowych rodzajów informacji poufnych. Biorąc pod uwagę powyższe, przepisy Rozporządzenia należy potraktować jako kierunkowe wskazanie obszarów, z którymi może wiązać się opóźnienie informacji poufnych. W tym celu Rozporządzenie precyzuje przykładowe rodzaje informacji, które mogą uzasadniać skorzystanie z tego prawa. W konsekwencji, wyliczenie wskazane w Rozporządzeniu nie pretenduje do wyczerpania wszystkich stanów faktycznych, w których może pojawić się konieczność sięgnięcia po konstrukcję z art. 57 Ustawy o Ofercie w celu ochrony istotnych interesów emitenta. Przekazanie informacji na długo przed zatwierdzeniem przez KNF prospektu, doprowadziłoby z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością do prób manipulacji kursem spółki przejmowanej, a także nie dałoby podstawy do prawidłowej oceny (zasadności oraz warunków) emisji, czego inwestorzy mogliby dokonać wyłącznie na podstawie treści opublikowanego prospektu. Przekazanie przedmiotowej informacji uczestnikom rynku, przed zatwierdzeniem przez Komisję prospektu, naruszałoby słuszny interes Spółki, jakim było zapobiegnięcie manipulacji kursem przejmowanej spółki. Spółka, która celowo opóźnia przekazanie do publicznej wiadomości informacji, z tego powodu, że ich przekazanie naruszałoby jej słuszny interes, nie powinna mimo wszystko przekazać tej informacji do wiadomości publicznej, pomimo tego, że sytuacja leżąca u podstaw jej decyzji uległa zmianie (upublicznienie informacji nadal narusza słuszny interes spółki). Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 Konstytucji oraz art. 4 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych jest uprawniony do odmowy zastosowania w sprawie aktu rangi podustawowej (Rozporządzenia) w przypadku, gdy w opinii Sądu jest on sprzeczny z przepisami rangi ustawowej. Sąd nie jest więc zobowiązany do zastosowania przepisów z Rozporządzenia. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko sądu co do mocy powszechnie obowiązującej przepisów europejskich w tym zasadę interpretacji prawa wewnętrznego w sposób umożliwiający sprawne funkcjonowanie gospodarki w ramach tej integracji. Jeżeli nie będzie to możliwe w ramach obowiązującego porządku prawnego to należy dokonać właściwej implementacji Dyrektywy 2003/124/WE. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.