II GSK 944/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant Dorota Gaj - Mizerska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. T. od wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Ol 718/11 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję, 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. na rzecz A. T. 657 (słownie: sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zwraca A. T. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem różnicy pomiędzy kosztami pobranymi, a kosztami należnymi w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 718/11, oddalił skargę A. T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi na rok 2010. Relacjonując przebieg postępowania, Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. przyznał A. T. płatność rolnośrodowiskową na 2010 r. w łącznej wysokości 35.989,47 zł, w tym z tytułu realizacji pakietu 4 – Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 (wariant 4.1), pakietu 2 – Rolnictwo ekologiczne (wariant 2.1, 2.3 i 2.9) oraz pakietu 7 – Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie (wariant 7.2.2.). Tą samą decyzją organ odmówił jednocześnie przyznania producentowi rolnemu płatności rolnośrodowiskowej z tytułu pakietu 2 wariant 2.5 – Uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności). Organ podał, że A. T. w 2010 r. skorzystał z możliwości przejścia z programu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt PROW 2004 – 2006 na program rolnośrodowiskowy PROW 2007 – 2013. Możliwość taką przewidywał przepis § 43 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz § 43a pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Programu rolnośrodowiskowego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z dnia 26 lutego 2009. W związku z tym, że przechodząc na PROW 2007 – 2013, strona nie wykazała do objęcia płatnościami rolnośrodowiskowymi tej samej powierzchni gruntów rolnych, do których podjęła zobowiązanie w ramach PROW 2004 – 2006, na wezwanie organu dokonała ona dobrowolnego zwrotu płatności rolnośrodowiskowej za część, na której w 2010 r. nie prowadziła produkcji ekologicznej. Producent rolny wraz z wnioskiem na 2010 r. złożył oświadczenie o kontynuowaniu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na przejętej przez niego działce o nr ewidencyjnym [...] (oznaczonej we wniosku jako działki E, F i O), którą w latach 2008 – 2009 do płatności rolnośrodowiskowej deklarował jego brat – G. T., jako dzierżawca tej działki od strony. W ocenie organu, zgodnie z § 23 i § 25 rozporządzenia, nie jest możliwe przejęcie zobowiązań rolnośrodowiskowych przez właściciela działki od dzierżawcy w związku z rozwiązaniem umowy dzierżawy. Organ wskazał na wyniki kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie producenta rolnego w których w odniesieniu do zadeklarowanych we wniosku działek rolnych B i O stwierdzono powierzchnię większą od deklarowanej, zaś w przypadku działek rolnych C, H, K i N powierzchnia stwierdzona była mniejsza od deklarowanej. Łączna powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku kontroli na miejscu wyniosła 66,19 ha, podczas, gdy powierzchnia deklarowana we wniosku wynosiła 64,05 ha. Wskazując na różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku do objęcia płatnościami, a powierzchnią stwierdzoną w toku kontroli na miejscu, organ obniżył płatność o sankcję w wysokości 1% kwoty tej płatności stosownie do art. 55 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L nr 316 z dnia 02.12.2009 r., s. 1 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu w kwestii nieskutecznego przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego w odniesieniu do działki nr [...], wyjaśniając, że w dniu [...] października 2008 r. nabyła od brata prawo własności działek nr [...] i [...]. W związku z tym, że brat zamierzał realizować program rolnośrodowiskowy na działce nr [...] przez pełne dwa lata, tj. do dnia [...] lutego 2010 r. w tym samym dniu zawarto umowę dzierżawy tej działki. W dniu [...] kwietnia 2010 r. strona złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej wraz z oświadczeniem o przejęciu z dniem [...] marca 2010 r. zobowiązania realizowanego na tej działce. Wszystkie wymogi wynikające z § 23 i § 25 ww. rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. zostały zatem, zdaniem strony, zachowane. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O. wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do kwestii spełnienia przez wnioskodawcę wymogów przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego realizowanego na działce nr [...], organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż przejęcie to było nieskuteczne. Zgodnie z § 25 ww. rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r., za skuteczne należy uznać jedynie takie przejęcie zobowiązań rolnośrodowiskowych, które w pełni odpowiada warunkom określonym w tym przepisie, a więc następuje w związku z przeniesieniem posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy.W przedmiotowej sprawie przekazanie posiadania nie nastąpiło w wyniku umowy, ale na skutek jej rozwiązania i powrotu gruntów objętych zobowiązaniem do ich właściciela. A. T. złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., w której wyraził swoje niezadowolenie z decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o nieskutecznym przejęciu zobowiązania rolnośrodowiskowego realizowanego przez jego brata na działkach nr [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), oddalił skargę. Sąd podał, że zasady i warunki przyznawania płatności rolnośrodowiskowych w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 regulują zarówno przepisy unijne jak i przepisy krajowe. Wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych złożony przez skarżącego w dniu [...] kwietnia 2010 r. był zarazem wnioskiem o przejście z PROW 2004-2006 na PROW 2007-2013. Sąd I instancji podkreślił, że organy nie kwestionowały spełnienia przez skarżącego wymogów prawa krajowego, uznając, że wnioskodawca skutecznie dokonał przejścia do PROW 2007-2013, gdyż w toku postępowania administracyjnego dopełnił czynności pozwalających uznać, iż spełnione zostały warunki, o których mowa w § 43a rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. Sąd I instancji podniósł następnie, że przeniesienie prawa do płatności rolnośrodowiskowej na innego producenta reguluje § 25 ww. rozporządzenia, dlatego też w przypadku zmiany producenta rolnego niezbędne staje się ustalenie, czy w konkretnym przypadku zaistniały przesłanki ujęte w tym przepisie. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że okoliczność faktyczna jaką jest "zwrócenie" gruntów właścicielowi po zakończeniu okresu, na jaki została zawarta umowa dzierżawy tych gruntów, nie mogła być uznana za wynik zawarcia umowy przenoszącej posiadanie części gruntów. Z treści umowy dzierżawy wynika, że umowa dzierżawy zawarta była na czas określony, tj. do dnia [...] lutego 2010 r. Tymczasem uzyskanie dopłat przy sukcesji płatności uzależnione jest od posiadania określonych gruntów w wyniku umowy, której skutkiem jest wydanie gruntów "do posiadania" przez beneficjenta. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie wystąpiła sytuacja, gdy beneficjent przeniósł posiadanie swego gospodarstwa na inna osobę, ponieważ wydając skarżącemu przedmiot dzierżawy przekazywał grunty w posiadanie ich właściciela. Skarżący stał się w ten sposób nowym posiadaczem gruntów, ale jedynie w sensie faktycznym a nie w rozumieniu § 25 rozporządzenia. Jakkolwiek w wyniku zwrócenia właścicielowi przedmiotu dzierżawy przejął on posiadanie nad nimi, ale przeniesienie posiadania nie było efektem zawarcia umowy przeniesienia własności, dzierżawy lub innej. Umowy tej nie może zastąpić faktyczne przejęcie działek przez skarżącego. Sąd I instancji zauważył dodatkowo, że w skardze zakwestionowano zaskarżoną decyzję w zakresie, jaki odnosi się do przejęcia działek [...] i [...], podczas gdy przejęcie zobowiązań rolno środowiskowych dotyczyło jedynie działki [...]. Brak było zaś podstaw do zakwestionowania przyznania płatności jedynie do części gruntów znajdujących się na działce [...], skarżący zresztą nie sformułował w tym zakresie konkretnych zarzutów. Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożył A. T., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na nieuzasadnionym jego treścią i celem przyjęciu, iż "przeniesienie posiadania" gospodarstwa rolnego lub jego części "w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy" nie dotyczy sytuacji, w której w wyniku wygaśnięcia umowy dzierżawy posiadanie powraca od dotychczasowego dzierżawcy do właściciela gruntów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że wbrew oczywistej treści przepisu § 25 ust. 1 rozporządzenia, Sąd I instancji wiąże skuteczność przeniesienia posiadania gruntu z zawarciem umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy. Tymczasem, zdaniem skarżącego, wskazany przepis uzależnia skuteczność przeniesienia posiadania jedynie od tego, by nastąpiło ono w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy. Pominięcie sformułowania "zawarcia umowy" nie było zapewne błędem lub przeoczeniem autora normy, natomiast powoduje, że każde przeniesienie posiadania, które nastąpiło w wyniku umowy dzierżawy jest skuteczne w rozumieniu tego przepisu. W ocenie skarżącego, zwrotne przeniesienie posiadania od dzierżawcy na rzecz właściciela następuje "w wyniku umowy dzierżawy". Niewątpliwie dzierżawca musi w takim przypadku przenieść posiadanie w związku z umową dzierżawy - a więc w jej "wyniku". Dodatkowo skarżący wskazał, że nie do przyjęcia jest teza, w myśl której autor normy miał zamiar wyeliminować możliwość przejęcia zobowiązań rolnośrodowiskowych przez właściciela od dzierżawcy. Jego zdaniem, żaden logiczny argument nie przemawia za takim rozwiązaniem. Skarżący zwrócił uwagę, że autor normy wyraźnie wiąże pojęcie "przeniesienia posiadania" z przekazaniem faktycznego władania, co znalazło wyraz w treści przepisu § 25 ust. 1 in fine ("jeżeli objął w posiadanie"). Właściciel gruntu będący jednocześnie jego posiadaczem, na pewno ten warunek spełnia. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. Przedmiotowa skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na naruszeniu § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Programu rolnośrodowiskowego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z dnia 26 lutego 2009 r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu. Powołany przepis przewiduje, że w razie przeniesienia w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy posiadania gospodarstwa rolnego lub części tego gospodarstwa, lub stada zwierząt ras lokalnych beneficjenta, nowemu posiadaczowi tego gospodarstwa lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych może być przyznana płatność rolnośrodowiskowa, jeżeli objął w posiadanie użytki rolne lub stado zwierząt ras lokalnych, objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym beneficjenta, i są spełnione warunki określone w art. 25 ust. 2 ustawy. Wskazany przepis w ust. 2 stanowi, że nowy posiadacz gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych beneficjenta składa wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego lub części tego gospodarstwa, lub stada zwierząt ras lokalnych beneficjenta. Do trybu przyznawania płatności rolnośrodowiskowej nowemu posiadaczowi gospodarstwa rolnego lub części tego gospodarstwa, lub stada zwierząt ras lokalnych beneficjenta przepisy § 23 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio (art. 25 ust. 3 rozporządzenia). Rozstrzygnięcie zasadności podniesionego zarzutu skargi kasacyjnej sprowadza się do udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy przejście posiadania części gospodarstwa rolnego z dzierżawcy na, będącego jego wydzierżawiającym, właściciela wskutek upływu terminu, na jaki została umowa zawarta wypełnia pojęcie "przeniesienia posiadania części gospodarstwa rolnego w wyniku umowy dzierżawy" w rozumieniu przepisu art. 25 § 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. Kodeks cywilny w art. 693 § 1 wskazuje, że przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest, w braku odmiennej umowy, zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy (art. 705 k.c.). W świetle takiego pojęcia umowy dzierżawy wydzierżawiający w jej wyniku przekazuje dzierżawcy posiadanie przedmiotu dzierżawy, po to by umożliwić mu jego używanie i pobieranie pożytków. Po upływie okresu obowiązywania umowy obowiązkiem dzierżawcy jest przeniesienie z powrotem na wydzierżawiającego posiadania przedmiotu umowy. Tak więc stwierdzić należy, że wynikiem zawarcia umowy dzierżawy jest między innymi z jednej strony obowiązek wydzierżawiającego przeniesienia posiadania przedmiotu dzierżawy na dzierżawcę, z drugiej strony obowiązkiem dzierżawcy jest przeniesienie posiadania przedmiotu dzierżawy wydzierżawiającemu po upływie okresu obowiązywania umowy. Tak rozumiejąc wzajemne obowiązki stron umowy dzierżawy uznać należy, że wzajemne przeniesienie posiadania przedmiotu dzierżawy przed i po zakończeniu jej trwania są obowiązkami stron wynikającymi z zawartej umowy dzierżawy. Sytuacja taka ma oczywiście zastosowanie również wówczas, kiedy przedmiotem umowy dzierżawy jest działka rolna. W takim przypadku przyjąć należy, że przeniesienie przez dzierżawcę, po upływie okresu obowiązywania umowy dzierżawy, na właściciela działki rolnej jej posiadania mieści się w pojęciu "przeniesienia w wyniku umowy dzierżawy posiadania części gospodarstwa rolnego" zawartym w § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. Podkreślić również w tym miejscu należy, że powoływane przez organy przepisy § 23 i § 25 rozporządzenia, jako kryterium wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w miejsce wnioskodawcy, czy przyznania posiadaczowi części gospodarstwa rolnego płatności rolnośrodowiskowej wskazuje posiadanie. W takiej sytuacji, paradoksalnie, stanowisko prezentowane przez organy powodowałoby, że w sytuacjach określonych w § 23 i 25 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. w lepszej sytuacji prawnej znajdowałby się dzierżawca, niż właściciel działki rolnej. Mając na uwadze takie stanowisko, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przepisów § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. jest uzasadniony, co skutkować musi uchyleniem zaskarżonego wyroku. Przepis art. 188 p.p.s.a. daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość uchylenia zaskarżonego orzeczenia i rozpoznania skargi w przypadku stwierdzenia, że Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego. Sąd orzeka wówczas na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Jak wynika z ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. o zasadności wydania przez organy administracji w stosunku do A. T. decyzji w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości w części dotyczącej działki nr [...] była okoliczność, że zdaniem zarówno Sąd I instancji, jak i organów przeniesienie posiadania działki rolnej po upływie okresu obowiązywania umowy dzierżawy z dzierżawcy na właściciela nie mieści się w pojęciu "przeniesienia posiadania części gospodarstwa rolnego" w rozumieniu przepisu § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że takie stanowisko stanowiło naruszenie prawa materialnego wskutek błędnej wykładni wskazanego przepisu mógł on, uchylając zaskarżony wyrok, rozpoznać skargę. NSA stwierdził jednocześnie, że Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę A. T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O. na decyzję z dnia [...] września 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że środek zaskarżenia jest uzasadniony z uwagi na naruszenie przez organ przepisu prawa materialnego w postaci § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. w sposób opisany wyżej, co skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji. W związku z uchyleniem decyzji obowiązkiem organu będzie rozpatrzeć na nowo wniosek A. T. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej uwzględniając przy tym stanowisko Sądu odnośnie wykładni przepisu § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny po myśli przepisu art. 188 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje oparcie w przepisie art. 200 w zw. z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargo – 200 zł, opłata kancelaryjna od uzasadnienia 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej 100 zł, koszty zastępstwa przez pełnomocnika 257 zł, łącznie 657 zł. W związku ze stwierdzeniem nadpłaty wpisu wynikającej z faktu, że wpis w przedmiotowej sprawie ma charakter stały (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 221. Poz. 2193 z późn. zm.) i wynosi 200 zł, a nie jak przyjął Sąd I instancji stosunkowy (§ 1 pkt 2 powołanego wcześniej rozporządzenia) Naczelny Sąd Administracyjny nakazał zwrócić nadpłaconą część wpisu.