I OZ 172/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 1350/11 oddalające wniosek E. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 25 października 2011 r. Nr GN-III.7581.175.2011.PP w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 1350/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 25 października 2011 r. nr GN-III.7581.175.2011.PP w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Sąd pierwszej instancji wskazał, że E. N. w wymienionej skardze, wniosła o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody strona odwołała się do argumentacji zawartej w motywach skargi i podniesionych w niej zarzutów, wyjaśniając, że skarga zmierza do uniemożliwienia realizacji planowanej inwestycji w proponowanym kształcie, a wykonanie kwestionowanej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej i innym uczestnikom postępowania szkody oraz spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków. Nadto podkreśliła, że z uwagi na istnienie innych dogodnych sposobów realizacji celu publicznego oraz zmieniające się okoliczności wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest pilny i uzasadniony. W ocenie Sądu pierwszej instancji strona skarżąca poza powtórzeniem ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), nie podała żadnych konkretnych okoliczności, czy też zdarzeń świadczących o tym, że wykonanie spornej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy też spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że skarżąca na uzasadnienie swojego wniosku odwołała się także do argumentów i zarzutów podniesionych w skardze, których zasadność Sąd będzie rozpoznawał dopiero na rozprawie. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie względnie jego zmianę przez wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez Starostę Łódzkiego Wschodniego z dnia 01 sierpnia 2011 r. w sprawie znak BGiGN.6821.W12.5985.11, a także o przyznanie skarżącej zwrotu kosztów opłaty od zażalenia według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm. , dalej jako "u.g.n."). W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w związku ze złożeniem skargi za pośrednictwem organu II instancji postanowieniem z dnia 08 grudnia 2011 r. w sprawie GN-III.7581.175.2011.PP Wojewoda Łódzki wstrzymał z urzędu wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Wskazała, że podstawą prawną wstrzymania decyzji był art. 9 u.g.n., którego Sąd administracyjny w ogóle nie wziął pod uwagę. W tych okolicznościach niezrozumiałe jest dla skarżącej dalsze rozstrzyganie przez Sąd w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w sytuacji kiedy dokonał tego z urzędu organ administracji jeszcze przed przesłaniem skargi do sądu administracyjnego, jak również wówczas, gdy nie jest już aktualny wniosek strony w tym zakresie. Nadto skarżąca wskazała, że w jej ocenie uwzględniając treść art. 61 p.p.s.a. jeżeli już Sąd negatywnie rozstrzyga o wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, wydając postanowienie powinien odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a nie oddalić wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, iż zgodnie z zasadą skargowości obowiązującą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w wyniku wniesienia skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt. Na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Organ, który wydał zaskarżoną decyzję może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jej wykonanie w całości lub w części (art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), jednak po przekazaniu skargi sądowi, to sąd może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Jak wynika z tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej analizy przepisów kwestią fakultatywną dla organu pozostaje rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze. Jeśli organ nie podejmie postanowienia lub jeśli będzie ono odmowne, to sąd administracyjny orzeka w tym zakresie. Jeśli jednak organ wstrzymałby wykonanie zaskarżonej decyzji, to postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie stałoby się bezprzedmiotowe. Po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, kompetencje do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma jedynie sąd na podstawie przesłanek zawartych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co wyraźnie wynika z art. 3 § 1 tej ustawy. Sąd ten również ma możliwość w razie zmiany okoliczności uchylić lub zmienić w każdym czasie rozstrzygnięcie organu, jak i własne w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca przed złożeniem zażalenia nie powoływała się na to, że organ wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi miał więc podstawy do uznania, że do momentu przekazania sprawy Sądowi takie postanowienie przez organ nie zostało wydane. Niezasadny jest więc podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia przepisu art. 9 u.g.n. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena wyrażona przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którą strona skarżąca nie uprawdopodobniła ryzyka uzasadniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest prawidłowa. Strona nie przedstawiła ani żadnych konkretnych okoliczności, ani wyraźnego związku pomiędzy tymi okolicznościami a grożącymi stronie negatywnymi skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, ani żadnych dokumentów na poparcie swych tez. Skarżąca ograniczyła się jedynie do odesłania do zarzutów skargi, co uniemożliwiło Sądowi merytoryczną ocenę przedmiotowego wniosku. Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że zarzuty podnoszone w skardze będą dopiero przedmiotem oceny Sądu i nie mogą stanowić podstaw do wstrzymania wykonania decyzji. Na powyższą ocenę nie mają wpływu podniesione przez skarżącą w zażaleniu nowe, również bardzo ogólnie zasygnalizowane okoliczności. W aktach sprawy nie ma bowiem postanowienia Wojewody Łódzkiego z dnia 08 grudnia 2011 r. GN-III.7581.175.2011.PP o wstrzymaniu z urzędu zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.