II OSK 1015/12

Dnia 11 maja 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt. VII SAB/Wa 199/11 odrzucającego skargę T. K. na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 20 lutego 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) odrzucił skargę T. K. na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia podano, że skargą została objęta bezczynność organu w sprawie dotyczącej skargi wniesionej w trybie art. 227 Kpa. Powyższy tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, na którą nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ona bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła T. K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż zgodnie z art. 227 Kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, natomiast organ nie podjął żadnej czynności w tym zakresie, a zatem nie podjął żadnej czynności w zakresie skargi. W związku z tym, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, skarga powinna być rozpoznana przez Sąd I instancji, gdyż dotyczyła bezczynności organu w kwestii postępowania skargowego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, co potwierdza treść wniesionej skargi kasacyjnej, iż wniesiona do Sądu I instancji skarga dotyczyła bezczynności organu w zainicjowanym przez skarżącą postępowaniu skargowym z art. 227 Kpa. Z tego względu bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność czy skarga dotyczy sposobu załatwienia sprawy czy bezczynności w tym względzie organu. Sądy administracyjne nie są bowiem właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII Kpa, a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa. Pogląd taki jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie tego sądu. Ewentualna bezczynność organu w postępowaniu prowadzonym przez ten organ przy zastosowaniu przepisów działu VIII Kpa, jak zasadnie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, również nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 ppsa. Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawem, zaś twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 182 § 1 ppsa. O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do art. 250 ppsa, orzeknie Sąd I instancji.