II OZ 877/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ekologicznego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1636/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi Ekologicznego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1636/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa P. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]. Na skutek zażaleń wniesionych przez Ministra Środowiska i "E." Sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 158/12, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2012 r., wskazując, że Sąd niezasadnie wstrzymał wykonanie decyzji, ponieważ wniosek skarżącego został oparty na ogólnikowych stwierdzeniach, nieuprawdopodabniających wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Nie zostały także wskazane konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Analiza zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie pozwala na uznanie, że Sąd pierwszej instancji takiej oceny dokonał. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd, by przy ponownym rozpoznaniu wniosku uwzględnił również argumenty i zarzuty podnoszone przez strony w zażaleniach oraz odpowiedziach na zażalenia. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku ponownego rozpoznania sprawy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący we wniosku zawartym w skardze, jak również w dalszym etapie postępowania nie wykazał na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania decyzji o udzieleniu pozwolenia zintegrowanego. Przytoczone w odpowiedziach na zażalenia argumenty mają charakter polemiki ze stanowiskami Ministra Środowiska oraz Spółki "E.". Sąd stwierdził, że argument skarżącego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji był motywowany wcześniej także w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie (wskazanym wyżej) poglądem Sąd może opierać się jedynie na okolicznościach wskazanych we wniosku dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji wnoszonym wraz ze skargą lub po wniesieniu skargi. To obowiązkiem wnioskodawcy jest umotywowanie wniosku. Okoliczności wskazywane w odwołaniu nie dotyczyły wstrzymania decyzji organu II instancji. Dodatkowo Sąd nie może uwzględniać argumentacji innych pism znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy z tego tylko powodu, że argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest niewystarczająca. Mając na uwadze kontekst całego postępowania Sąd wskazał, że stałe gromadzenie i składowanie odpadów w przeznaczonej do tego kwaterze składowej leży w interesie ogółu mieszkańców gmin obsługiwanych przez składowisko w Ł. Trudno na tym etapie postępowania ocenić realność zagrożenia sanitarno - epidemiologicznego, jednak niewątpliwe wstrzymanie składowania odpadów mogłoby być uciążliwe dla mieszkańców tych gmin, pozbawionych choćby czasowo dostępu do wyspecjalizowanego składowiska. Wskazują na to również argumenty organu i Spółki, potwierdzające, że zorganizowanie składowania odpadów w innym miejscu spowodowałoby znaczące trudności w tym zakresie. Dopiero sądowa kontrola decyzji Marszałka oraz Ministra Środowiska pozwoli ocenić ich legalność. To wstrzymanie wykonania obu decyzji, a nie jego brak, mogłoby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków poprzez uniemożliwienie działania składowisku odpadów wykonującemu zadania społecznie użyteczne w postaci gromadzenia odpadów, które są skutecznie realizowane przez składowisko w Ł. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Ekologiczne Stowarzyszenie [...] z siedzibą w Ł., domagając się jego uchylenia oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło: - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: nierzetelne zbadanie zgromadzonego materiału dowodowego; zaniechanie merytorycznego sprawdzenia czy skarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, a także zaniechanie sprawdzenia zgodności z prawem i legalności dokumentów przedłożonych przez inwestora wraz z wnioskiem; zaniechanie sprawdzenia faktycznych warunków eksploatacji istniejących obiektów i porównania ich z założeniami projektowymi, na podstawie których wydano decyzje; pominięcie znacznej części materiału dowodowego; - nie zastosowanie się przy wydaniu postanowienia do wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego; - wydanie postanowienia zmieniającego, mimo braku nowych okoliczności, a więc sprzecznie do postanowień art. 61 § 4 P.p.s.a. - zaniechanie sprawdzenia jak faktycznie funkcjonuje istniejący od kilku miesięcy obiekt i wydanie postanowienia dla obiektu projektowanego, więc innego niż istniejący i funkcjonujący w rzeczywistości, - pominięcie niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody po stronie mieszkańców oraz środowiska o ograniczenie się do rozpatrywania jedynie do nierzeczywistych szkód, które może ponieść komercyjna spółka, - naruszenie przepisów postępowania art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w tym również rażącego naruszenia: art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1974 r. - Prawo budowlane; § 3.1. pkt 1 i 4 oraz § 3.2. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów; § 3.4. wprowadzonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniającego ww. rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu zintegrowanym dla składowiska odpadów zlokalizowanego sprzecznie z powołanym rozporządzeniem; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 201 ust. 1 w zw. z art. 203 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu zintegrowanym, wydanej na podstawie decyzji środowiskowej obejmującej jedynie część planowanego przedsięwzięcia dla kwatery B2 będącej jedynie fragmentem instalacji do składowania odpadów, a nie samodzielną instalacją; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 1 ustawy Prawo o ochronie środowiska w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu zintegrowanym wydanej na podstawie decyzji środowiskowej obejmującej jedynie część planowanego przedsięwzięcia w sytuacji, gdy decyzja środowiskowa została przez inny sąd prawomocnie unieważniona. W odpowiedziach na zażalenie "E." Sp. z .o.o. z siedzibą w Ł., a także Minister Środowiska wnieśli o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie uprawdopodobnienia powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na zatem na wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżące Stowarzyszenie nie wykazało w przekonujący sposób, iż wykonanie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy argumentów i zarzutów podniesionych przez Stowarzyszenie oraz inne strony postępowania pod względem możliwości spełnienia w razie wykonania przedmiotowej decyzji skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., będących przesłankami wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, a wnioski jakie wyprowadził przemawiają za odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd mając na uwadze interes publiczny zasadnie wskazał, że wstrzymanie składowania odpadów mogłoby być nie tylko uciążliwe dla ogółu mieszkańców gmin obsługiwanych przez składowisko w Ł., ale również doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków poprzez uniemożliwienie działania obiektu realizującego zadania społecznie użyteczne. Podniesione w zażaleniu stwierdzenie Stowarzyszenia, iż kwatera B2 może spowodować śmierć lub utratę zdrowia mieszkańców, utratę krajobrazu, wypoczynku, miru domowego i innych, należało uznać za niewystarczające, bowiem ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, nie poparte w szczególności stosowną dokumentacją w tym zakresie, nie uprawdopodabniają wskazanych okoliczności, przez co nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Należy nadto podkreślić, że wstrzymania wykonania decyzji nie można utożsamiać z merytorycznym rozpoznaniem zarzutów skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, te bowiem będą przedmiotem oceny Sądu w dalszym postępowaniu. Argumenty Stowarzyszenia opierające się w istocie na wadliwości zaskarżonego aktu, pozostają zatem bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej zarzuty powinny bowiem skupiać się przede wszystkim na niebezpieczeństwach o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. .