II OSK 1816/12

Dnia 17 grudnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1903/11 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1903/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, uchylił zaskarżoną decyzję, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] maja 2011 r. Jak wynika z uzasadnienia wyroku [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., decyzją z dnia [...] maja 2011 r. cofnął K. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych wydane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w K. z [...] marca 1973 r. Pismem z dnia 15 maja 2011 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ wskazał, że w myśl art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w przypadku strony okolicznościami takimi była przynależność do sekcji strzeleckiej oraz czynne uprawianie strzelectwa sportowego znajdujące wyraz w uczestnictwie w treningach i zawodach strzeleckich. Podniósł, że pozwolenie na broń palną sportową zostało wydane K. S. w celu uprawiania strzelectwa sportowego, co czynił w ramach sekcji strzeleckiej LOK. Organ odwoławczy podał, że w toku prowadzonych czynności organ I instancji wystąpił do Klubu Sportowego "Ś." w S. o udzielnie informacji czy strona nadal pozostaje jego członkiem oraz czynnie uprawia strzelectwo sportowe, wystąpiono również o przesłanie wyciągu z rejestru pobytów K. S. na strzelnicy w okresie 2008-2010 r. Z uzyskanej odpowiedzi wynikało, że K.S. pozostaje członkiem Klubu, nie bierze jednak udziału w organizowanych przez niego zawodach strzeleckich (dot. 2009-2010) oraz nie figuruje w książce pobytu na strzelnicy w okresie od 2008 r. do 2010 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że sama przynależność do klubu sportowego nie jest warunkiem koniecznym udziału w rywalizacji sportowej, a tym samym przesłanką niezbędną do zachowania pozwolenia. W związku z powyższym Komendant Główny Policji uznał, że w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma przede wszystkim okoliczność, czy strona uprawia strzelectwo sportowe, bo właśnie ta okoliczność w przeszłości zdecydowała o wydaniu jej pozwolenia na broń palną sportową. Organ II instancji podniósł, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, by K. S. uprawiał obecnie w jakiejkolwiek formie – rekreacyjnie lub zawodowo sport strzelecki. Z akt sprawy wynika, że jedynym powodem, dla którego chce on zachować pozwolenie na broń sportową jest chęć obniżenia kosztów treningu niezbędnego do utrzymania jego sprawności strzeleckiej z broni myśliwskiej, że nie jest on zainteresowany współzawodnictwem sportowym w żadnej formie, w tym również rekreacyjnej, przewidzianej dla grupy powszechnej. Komendant uznał, że strona nie uprawia sportu strzeleckiego od 2004 r. i nie uczestniczy ani w zawodach organizowanych przez kluby sportowe, ani w zawodach PZŁ. Posiadanej broni bocznego zapłonu nie wykorzystuje więc do celu sportowego, do którego w 1973 r. wydano mu pozwolenie, używa jej natomiast do utrzymania formy strzeleckiej jako myśliwy, przy czym faktycznym powodem, dla którego korzysta z tej broni, a nie z broni myśliwskiej, jest relatywnie niższy koszt amunicji. Tym samym, w ocenie organu II instancji, brak jest podstaw do zachowania ww. pozwolenia na broń do celów sportowych, bowiem faktycznie celów takich nie realizuje. Pismem z 25 lipca 2011 r. K. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r., wnosząc o jej zmianę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że odnosząc się do najdalej idącego zarzutu, sformułowanego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 30 marca 2012 r., tutejszy Sąd nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, z treści przepisu art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) nie sposób skutecznie wywieść, iż do oceny istnienia okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia na broń, które to pozwolenie zostało wydane pod rządami ustawy wcześniejszej niż wyżej wskazana, nie można stosować przesłanek wskazanych w nowej ustawie z 1999 r. Powyższy przepis wywołuje bowiem jedynie taki skutek, iż posiadacz pozwolenia na broń, które uzyskał pod rządami poprzedniej ustawy, z chwilą wejścia w życie ustawy z 1999 r. nie musi starać się ponownie o nowe pozwolenie na tą samą broń. Taka wykładnia art. 52 ustawy o broni i amunicji z 1999 r. wynika wprost z treści przedmiotowego przepisu. W sytuacji zaś, gdy wykładnia gramatyczna przepisu nie budzi wątpliwości, brak jest podstaw do tego, aby dokonywać jej wykładni systemowych, czy celowościowych. Nadto, za poprawnością wyżej zaprezentowanej wykładni przemawia również to, że omawiany przepis został umiejscowiony przez ustawodawcę w przepisach przejściowych. Z zasad legislacji oraz systematyki aktów prawnych wynika zaś w sposób niebudzący wątpliwości, iż przepisy przejściowe regulują jedynie wzajemne relacje dwóch norm prawnych – starej i nowej – na styku tych unormowań. Brak zaś jest podstaw ku temu, aby przepisy przejściowe interpretować w sposób rozszerzający, wywodząc, iż winny wywierać również skutek na ocenę szeroko pojętej zasadności pozostawienia danej osobie pozwolenia na broń. W świetle powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, badanie okoliczności dotyczących spełniania przez stronę wymogów prawnych umożliwiających jej posiadanie pozwolenia na broń, winno następować w oparciu o przepisy materialne obowiązujące w dacie wydawania decyzji. Organ zasadnie więc prowadził postępowanie pod kątem istnienia przesłanek z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525). Przechodząc do meritum niniejszej sprawy Sąd wskazał, że jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy uzasadnienie skarżonej decyzji, spełniało wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Pierwsza część zdania zacytowanej normy prawnej wskazuje więc na to, iż ustalenie stanu faktycznego winno nastąpić w sposób stanowczy. Organ, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i po dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego, winien przedstawić w uzasadnieniu decyzji, stan faktyczny, jaki wyłonił się w wyniku dokonania powyższych czynności. Konkludując, ustalenie stanu faktycznego nie może mieć charakteru hipotetycznego. Skoro bowiem ustawodawca w art. 107 § 3 kpa posłużył się sformułowaniem "fakty, które organ uznał za udowodnione", to nie może budzić wątpliwości, iż intencją prawodawcy było nałożenie na organ obowiązku ustalenia konkretnych faktów, a nie jedynie założeń, czy przypuszczeń. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia ww. kryteriów. Nie zawiera bowiem przedstawienia ustalonego stanu faktycznego w zakresie objętym istotą sprawy. Organ badając problematykę uprawiania przez stronę sportu strzeleckiego przytoczył w uzasadnieniu decyzji sprzeczne ustalenia. Wskazał, iż z analizy książki pobytu na strzelnicy za lata 2004-2010 wynika, iż skarżący nie uczestniczył w treningach na strzelnicy. Podał również, że według oświadczenia kierownika strzelnicy skarżący odbył w 2010 r. cztery treningi na strzelnicy. Samo jednakże przytoczenie efektów prowadzonego postępowania dowodowego nie jest równoznaczne z ustaleniem stanu faktycznego. Organ nie wskazał ostatecznie, którą wersję zdarzeń uznał za prawdziwą i z jakich motywów. Wobec zaś braku ustalenia w sposób stanowczy stanu faktycznego, rozważania merytoryczne organu jawią się jako przedwczesne. Nie jest bowiem wiadomym, czy zaistniały zdarzenia umożliwiające zastosowanie w sprawie konkretnych przepisów prawa materialnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że skarżący nadal uprawia strzelectwo sportowe w taki sposób, że korzysta on z broni sportowej w celach, w jakich mu ją przyznano; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przedstawienie przez sąd administracyjny stanu faktycznego ustalonego przez organy Policji, w postaci uznania, iż organy Policji przytoczyły w uzasadnieniu decyzji sprzeczne ustalenia, tj. nie ustaliły ostatecznie, czy skarżący m.in. uczestniczył w treningach na strzelnicy w latach 2004-2010; 3. naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w postaci art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez sąd administracyjny, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji nie miało charakteru "stanowczego", lecz hipotetyczny, tj. nie było oparte na udowodnionych faktach i dowodach, a jedynie przypuszczeniach, bądź założeniach organu. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie stosownych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących w tym zakresie norm. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. S. wniósł o jej oddalenie oraz przyznanie na jego rzecz kosztów udzielonej i nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej o charakterze procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji odnoszące się do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Jak niewadliwie wskazał w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji, analiza książki pobytu na strzelnicy za lata 2004 – 2010 prowadzi do wniosku, że skarżący nie uczestniczył w treningach na strzelnicy. Jednocześnie organ przytoczył zeznania świadka – kierownika strzelnic, że skarżący odbył w 2010 roku cztery treningi strzeleckie. O ile dopuszczalne i często spotykane są rozbieżności w zakresie prowadzonych przez organy administracji publicznej ustaleń o tyle wydając decyzję organ jest zobligowany uzasadnić jaki stan faktyczny został przez niego przyjęty to znaczy jakim dowodom dał wiarę a jakie były dla niego niemiarodajne czy niewiarygodne i dlaczego. Samo przytoczenie efektów prowadzonego postępowania, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie nie jest równoznaczne z ustaleniem stanu faktycznego, co trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i tym samym narusza zasadę wyrażoną w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną w ramach opisu okoliczności ustalonych w ramach postępowania organ wskazał m.in., że skarżący w latach 2004-2009 nie odbył też żadnego treningu z broni sportowej; treningi takie zostały odnotowane dopiero w 2010 r. – 4. Zatem także w tym zakresie organ nie ustalił w sposób prawidłowy – jednoznaczny stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego podnieść należy, że również ten zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Jak bowiem wynika jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wobec braku ustalenia w sposób stanowczy stanu faktycznego, rozważania merytoryczne organu jawią się jako przedwczesne. Nie jest bowiem wiadomym, czy zaistniały zdarzenia umożliwiające zastosowanie w sprawie konkretnych przepisów prawa materialnego. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć wskazanych przepisów prawa materialnego skoro wobec błędów proceduralnych nie stosował przepisów o charakterze materialnym wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.