I OSK 973/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 450/11 odrzucającego skargę J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 450/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż J. S. pismem z dnia 19 października 2011 r. złożył, za pośrednictwem Wójta Gminy K., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi J. S. podniósł, że 30 września 2011 r. zwrócił się, za pośrednictwem poczty elektronicznej, do Wójta Gminy K. z wnioskiem o pilne przesłanie pocztą elektroniczną lub alternatywnie na płytach CD pełnego zapisu dźwiękowego dokumentującego obrady sesji XI Rady Gminy K. z dnia 29 września 2011 r., wykonanego w ramach działań statutowych. Jednocześnie J. S. wystąpił o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 155 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o odrzucenie, bowiem na adres poczty elektronicznej urzędu nie wpłynął powołany w skardze wniosek. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż jak wynika z oświadczenia organu, w niniejszej sprawie, Wójt Gminy K. nie otrzymał wniosku z dnia 30 września 2011 r. i nie mógł zapoznać się z jego treścią. Wniosek taki nie wpłynął bowiem do podmiotu, którego bezczynność zaskarżono w niniejszej sprawie. Nie został też przedstawiony Wójtowi Gminy K. w innej formie. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że w przedstawionym stanie faktycznym skarga na bezczynność Wójta Gminy K. jest niedopuszczalna. Brak jest bowiem możliwości badania przez sąd administracyjny – w sytuacji stwierdzenia, że dany podmiot nie otrzymał wniosku (ani pisemnego ani ustnego) – czy pozostaje on w bezczynności w zakresie jego rozpatrzenia. Tylko bowiem skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowić może podstawę merytorycznego badania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania tego wniosku. Ocena przez sąd administracyjny tego, czy na Wójcie Gminy K. ciążył obowiązek rozpoznania wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianych prawem formach, byłaby możliwa, a zatem dopuszczalna, tylko wówczas, gdyby wniosek taki został w organie faktycznie złożony. Samo wysłanie wniosku przez skarżącego, czego Sąd nie kwestionuje, nie przesądza o dopuszczalności skargi na bezczynność organu. Wniosek musi bowiem dotrzeć do organu, aby można było uznać, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało wszczęte. Sąd nie może domniemywać istnienia przedmiotu sprawy administracyjnej. W konsekwencji wobec niezłożenia w organie wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w zakresie jego rozpatrzenia, Sąd pierwszej instancji uznał za niedopuszczalną. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia w zakresie dotyczącym pkt 1 rozstrzygnięcia tj. odrzucenia skargi, wniósł J. S. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu i odrzucenie skargo w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie zaszła okoliczność wskazana w art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Na podstawie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 106 §3 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu zawierającego wydruk korespondencji elektronicznej z dnia 30.09.2011 r., g. 11:00, na okoliczność skierowanie przez skarżącego do Wójta Gminy K. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie raz przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż zaskarżone postanowienie pozostaje w sprzeczności z osnową dokumentu zawierającego wydruk korespondencji elektronicznej z dnia 30.09.2011 r. g. 11:00. Zdaniem skarżącego organ bezpodstawnie twierdzi, że przedmiotowego wniosku nie otrzymał. Wykazaniu prawdziwości twierdzenia skarżącego służy wniosek dowodowy złożony wraz ze skargą kasacyjną. W konsekwencji, zdaniem skarżącego Sąd bezpodstawnie przyjął, iż skarżący nie złożył w organie wniosku z dnia 30 września 2011 r. i oparł się na bezpodstawnym oświadczeniu organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji, iż oddalił jego skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej przyjmując, iż organ nie otrzymał wniosku o udzielenie informacji publicznej pomimo, iż dysponuje on wydrukiem elektronicznym korespondencji skierowanej do organu z wnioskiem o udzielenie tej informacji. W związku z powyższym należy wskazać, iż warunkiem powstania po stronie organu obowiązku rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, złożonego w trybie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest skuteczne doręczenie tego wniosku organowi. Tylko w przypadku złożenia wniosku do organu, Sąd ma możliwość czy organ ten pozostaje w bezczynności. W innym przypadku, skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest niedopuszczalna, bowiem sąd nie może domniemywać istnienia przedmiotu sprawy administracyjnej. Sąd administracyjny nie więc ma możliwości zbadania czy organ faktycznie pozostaje w bezczynności w sytuacji, w której organ wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne nie otrzymał. Samo nadanie wniosku o udostępnienie żądanych informacji publicznych drogą elektroniczną nie przesądza jeszcze o dopuszczalności skargi na bezczynność organu. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 30.09.2011 r., nadanego drogą elektroniczną, w którym zwrócił się o przesłanie żądanych informacji publicznych. Tymczasem organ w odpowiedzi na skargę podniósł, iż na jego adres poczty elektronicznej nie wpłynął przedmiotowy wniosek, stąd nie ma możliwości ustosunkowania się do niego. W związku z powyższym należy podnieść, iż Sąd pierwszej instancji opierając się na oświadczeniu organu nie mógł dokonać oceny czy organ ten faktycznie pozostał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku, tym bardziej, iż wniosku tego brak w aktach administracyjnych sprawy. Przedłożona przez skarżącego kserokopia wydruku ze skrzynki elektronicznej, zawierająca przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi jedynie dowód jego wysłania i nie może zostać uznana za dowód doręczenia tego wniosku organowi. W konsekwencji wobec faktu niezłożenia w organie wniosku o udostępnienie żądanych informacji publicznej, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarga na bezczynność tego organu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 §1 p.p.s.a.