I SA/Gl 1130/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach wezwał pełnomocnika skarżącej Spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez: 1) złożenie dokumentu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi z jednoczesnym wykazaniem, iż może być pełnomocnikiem skarżącej zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.; 2) złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) zgodnie z art. 29 P.p.s.a. Wezwanie Sądu (pismo z dnia 15 grudnia 2011 r.) sporządzone w oparciu o przywołane na wstępie zarządzenie doręczono stronie skarżącej w dniu 21 grudnia 2011 r. W zakreślonym siedmiodniowym terminie pełnomocnik Spółki zwrócił się do Sądu o przesunięcie terminu do złożenia wymaganych dokumentów do 29 lutego 2012 r. (patrz pismo procesowe z dnia 28 grudnia 2011 r.). Motywując wniosek odnotował, że obecnie stan jego zdrowia nie pozwala mu na dostarczenie wymaganych dokumentów. Aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim, a nadto ma utrudniony kontakt z zarządem Spółki. Podkreślił przy tym, że od 11 sierpnia 2011 r. podejmuje czynności związane z uregulowaniem spraw dotyczących reprezentacji Spółki w KRS. Do pisma dołączono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności pełnomocnika oraz druk ZUS ZLA wskazujący na jego niezdolność do pracy w okresie od 21 do 30 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Brak pełnomocnictwa jest brakiem formalnym skargi, który może być uzupełniony w wyniku wezwania przewodniczącego wydziału, działającego w oparciu o art. 49 § 1 P.p.s.a. W związku z powyższym, pismem z dnia 15 grudnia 2011 r., wezwano pełnomocnika do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa procesowego, z pouczeniem, iż nieuzupełnienie tego braku skargi w zakreślonym terminie spowoduje jej odrzucenie. Jak już wyżej ustalono termin do usunięcia braku skargi upłynął bezskutecznie w dniu 28 grudnia 2011 r., co skutkuje odrzuceniem pisma inicjującego to postępowanie sądowe po myśli art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Trzeba w tym miejscu podnieść, że immanentnym elementem rzeczonego pełnomocnictwa winien być dokument wykazujący reprezentację skarżącej Spółki. Wszak zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku, gdy strona jest osobą prawną pismo musi być podpisane przez osoby pełniące funkcje organów, zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 P.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ lub inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie dokumentem. Trzeba nadto w tym miejscu wyjaśnić, że termin siedmiodniowy wskazany w art. 49 § 1 P.p.s.a., jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Z tych też powodów, wniosek z dnia 28 grudnia 2011 r. o przesunięcie rzeczonego terminu nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W wyniku dostrzeżonych w tej sprawie braków skargi, które nie zostały usunięte pomimo wezwania Sądu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.