V SA/Wa 1457/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ministra Sprawiedliwości na uchwałę Krajowej Izby Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] w przedmiocie opinii w sprawie zastrzeżeń zamawiającego do wyników kontroli w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 24 czerwca 2011 r. Minister Sprawiedliwości (zwany dalej: skarżącym) wniósł skargę na uchwałę opisaną w komparycji postanowienia. W odpowiedzi na skargę Krajowa Izba Odwoławcza wniosła o jej odrzucenie wskazując, że czynność której dotyczy skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotowa uchwała została wydana na podstawie art. 167 ust. 3 ustawy z 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r., Nr 113, poz. 759 ze zm.; dalej: p.z.p.), który stanowi, że Krajowa Izba Odwoławcza w składzie trzyosobowym wyraża, w formie uchwały, opinię w sprawie zastrzeżeń do wyników kontroli w terminie 15 dni od dnia ich otrzymania, która jest wiążąca dla Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych (art. 167 ust. 4). Art. 165 pkt 1 p.z.p. upoważnia Prezesa Urzędu do wszczęcia z urzędu lub na wniosek kontroli doraźnej w przypadku przypuszczenia, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia doszło do naruszenia przepisów ustawy, które mogło mieć wpływ na jego wynik. Od wyniku kontroli doraźnej przysługuje zamawiającemu prawo zgłoszenia do Prezesa Urzędu zastrzeżeń w terminie 7 dni od otrzymania informacji o wyniku kontroli doraźnej (art. 167 ust. 1). W przypadku nieuwzględnienia zastrzeżeń Prezes Urzędu przekazuje je do zaopiniowania przez Krajową Izbę Odwoławczą (art. 167 ust. 1), która jak wskazano na wstępie wydaje w formie uchwały opinię w sprawie tychże zastrzeżeń (art. 167 ust. 3), która dla Prezesa Urzędu jest wiążąca (art. 167 ust. 5). Skarżący w skardze zarzucając naruszenie wskazanych w niej przepisów postępowania zmierza do wykazania, że wydana przez Krajową Izbę Odwoławczą w formie uchwały opinia w sprawie zastrzeżeń do wyniku kontroli doraźnej jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z art. 166 ust. 1 i 2 p.z.p. wynika, że zakończeniem kontroli doraźnej w przypadku wniesienia zastrzeżeń do informacji, o których mowa w art. 167 ust. 1, jest doręczenie zamawiającemu informacji o ostatecznym rozpatrzeniu zastrzeżeń. Oznacza to, że wydanie opinii w trybie art. 167 ust. 3 p.z.p. jest fazą postępowania poprzedzającą zakończenie kontroli, od której p.z.p. nie przewiduje środków odwoławczych, jak również nie odsyła do stosowania przepisów k.p.a. Jedynie art. 202 ust. 1 p.z.p. stanowi podstawę do wydawania decyzji administracyjnych przez Prezesa Urzędu w sprawach dotyczących odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy (dział VII p.z.p.). Wynik ostatecznego rozpatrzenia zastrzeżeń może spowodować skutki, o których mowa w art. 168 p.z.p., w postaci czynności Prezesa Urzędu polegające na: 1) zawiadomieniu właściwego rzecznika dyscypliny finansów publicznych o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych lub wystąpieniu z wnioskiem o ukaranie za naruszenie dyscypliny finansów publicznych do właściwej komisji orzekającej; 2) nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w dziale VII; 3) wystąpieniu do sądu o unieważnienie umowy w całości lub części. Opinia KIO w sprawie zastrzeżeń zamawiającego do wyniku kontroli doraźnej stanowi wyłącznie ocenę ich zasadności. Wprawdzie w myśl art. 167 ust. 4 p.z.p. jest ona wiążąca dla Prezesa Urzędu, jednak nie stanowi określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kategorii aktów bądź czynności, których zaskarżenie podlega właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Adresat omawianej opinii może bronić swojego interesu w innym postępowaniu, w którym opinia ta mogłaby zostać wykorzystana jako materiał dowodowy podlegający ocenie, a więc w postępowaniu, o którym mowa w art. 168 p.z.p. W ramach tych postępowań skarżący może podważać ustalenia dokonane w toku kontroli doraźnej i opinię KIO dotyczącą zastrzeżeń do jej wyniku oraz legalności przeprowadzenia. Sąd zwraca także uwagę, iż pogląd o braku kognicji sądów administracyjnych w zakresie skarżonej opinii znalazł wyraz w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 13 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1189/11, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego na mocy art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.