II SA/Bk 763/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi PGE Dystrybucja S.A. w L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej poprzez zezwolenie na wejście na teren w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii elektroenergetycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz strony skarżącej PGE Dystrybucja S.A. w L. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Zaskarżoną decyzją Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta B. U podstaw rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Prezydent Miasta B., działając jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na podstawie art 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102. póz. 651 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą" odmówił udzielenia zezwolenia na przeprowadzenie prac na nieruchomości gruntowej położonej w B. przy ul. S., oznaczonej numerem geodezyjnym 1752/21, o pow. 0,5300 ha oraz 1777/2 o pow. 0,5035 ha, w obr. 2, stanowiącej współwłasność Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" i 95 osób fizycznych. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ustawy. Stwierdzono również, iż na podstawie art. 27 ust. 2 Ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, póz. 1116) zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony oznaczający administrowanie nieruchomością wspólną w zakresie jedynie wykonywania czynności tzw. zwykłego zarządu rzeczą wspólną, a tym samym każdy ze współwłaścicieli powinien wypowiedzieć się w zakresie zezwolenia na wejście inwestora na posiadane nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł pełnomocnik PGE Dystrybucja S.A. J. Dz. zarzucając mylną interpretacje art. 124 ustawy przez organ I instancji oraz wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i zezwolenie na wejście na w/w działki w celu przeprowadzenia inwestycji polegającej na budowie linii energetycznej średniego napięcia SN-15 kV. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 124 ust. 1 ustawy starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji przeanalizował zgromadzony materiał i dwukrotnie wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji w szczególności aktu przeprowadzenia rokowań ze współwłaścicielami nieruchomości objętej wnioskiem. Inwestycja budowlana na nieruchomości stanowi co do zasady czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, zatem uzależnia skuteczność tej czynności od zgody wszystkich współwłaścicieli. Przepis art. 124 ust. 3 ustawy nakłada obowiązek przeprowadzenia rokowań z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości w celu uzyskania zgody na wykonanie prac. Rokowania powinny poprzedzać wydanie zezwolenia. Oznacza to, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. l ustawy. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska PGE Dystrybucja S.A., iż rokowania są kompletne z uwagi na fakt nieprzeprowadzenia rokowań ze wszystkimi współwłaścicielami nieruchomości zgodnie z załączonym wypisem uproszczonym z rejestru gruntów. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem, iż brak zgody jednego ze współwłaścicieli jest tożsamy z brakiem wyrażenia zgody na udostępnienie terenu. W orzecznictwie uznaje się, iż niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Niewątpliwie żadna z wymienionych czynności w stosunku do wszystkich współwłaścicieli nie miała miejsca, co potwierdza zgromadzona dokumentacja. W ocenie organu odwoławczego, w powyższej sytuacji, w związku z brakiem dokumentacji w przedmiocie rokowań ze współwłaścicielami w/w nieruchomości, organ I instancji słusznie uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ustawy. W skardze do tut. Sądu PGE Dystrybucja S.A. zarzuciła decyzji Wojewody : 1. naruszenie art. 124 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca nie dopełniła ustawowego wymogu przeprowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości wspólnej , podczas gdy z dołączonych do sprawy dokumentów wynika, że takie rokowania były przeprowadzone z uwzględnieniem przepisów szczególnych, między innymi art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych , ale te okazały się bezskuteczne, 2. naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez jego błędna wykładnię skutkującą uznaniem, że zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali, jest w istocie powierzeniem administrowania nieruchomością wspólną w zakresie jedynie czynności tzw. zwykłego zarządu, podczas gdy w istocie zarząd ten uprawnia do wykonywania czynności w stosunku do nieruchomości wspólnej również w ramach czynności przekraczających zwykły zarząd; 3. naruszenie art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie przedmiotowej sprawy i w konsekwencji uznanie, że organ I instancji prawidłowo dokonał wykładni art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., podczas gdy organ ten nie uwzględnił, że zgodnie z art. 27 ust. 2 u.s.m. Spółdzielnia Mieszkaniowej "[...]" jako zarząd występowała w imieniu pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Zdaniem Skarżącej organy obu instancji nieprawidłowo zinterpretowały art. 27 ust. 2 u.s.m. Z przepisu tego wynika, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni (z zastrzeżeniem art. 24 i art. 26 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, które w tym stanie faktycznym nie mają znaczenia). Równocześnie art. 27 ust. 2 u.s.m. wyklucza stosowanie przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną (z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio), co tym samym wyklucza też delegacje art. 1 ust. 2 ustawy o własności lokali do przepisów kodeksu cywilnego, w tym do art. 199 k.c. o przekroczeniu zwykłego zarządu. Zdaniem skarżącej należy przyjąć, że do oceny i zakresu sprawowania zarządu nieruchomością wspólną kluczową rolę odgrywają przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Skoro w reżimie spółdzielczym nie ma rozgraniczenia na sprawy zwykłego zarządu i przekraczające jego zakres, to spółdzielnia mieszkaniowa ma prawo dysponowania nieruchomością, w tym również w ramach czynności przekraczających zwykły zarząd. Nie jest zatem w ocenie strony skarżącej wymagana zgoda wszystkich współwłaścicieli na podjęcie działań dotyczących obciążenia nieruchomości wspólnej. Zarząd powierzony spółdzielni wykonywany jest ex lege, a nie na podstawie umowy. Tym samym nie stosuje się przepisów ustawy o własności lokali odnoszących się do wspólnoty mieszkaniowej, a zarząd wyłączony jest spod regulacji ustawy o własności lokali. Zarządzanie majątkiem spółdzielni i obligatoryjnie wykonywanie czynności zarządu poddane jest reżimowi prawnemu określonemu w przepisach spółdzielczych, a nie w przepisach ustawy o własności lokali czy kodeksu cywilnego. Dlatego też nie można w odniesieniu do nieruchomości, których współwłaścicielem jest spółdzielnia, stosować przepisów kodeksu cywilnego o współwłasności, albowiem art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie pozwala na przeniesienie wzajemnych relacji pomiędzy spółdzielnią mieszkaniową, a właścicielami pozostałych lokali bezpośrednio na grunt kodeksu cywilnego. Zatem stanowisko organów, które zakwestionowały pogląd skarżącej o kompletności dokumentów dotyczących przeprowadzonych rokowań nie jest prawidłowe, gdyż w sprawie nie była potrzebna zgoda wszystkich współwłaścicieli w rozumieniu art. 199 Kodeksu cywilnego na wykonanie inwestycji. Dodatkowo wskazać należy, że w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych jest tylko odesłanie do konkretnych przepisów odnoszących się do sprawowania zarządu nieruchomością wspólną, o których mowa w ustawie o własności lokali. Brak jest natomiast odesłania w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych do przepisów Kodeksu cywilnego o współwłasności. Zresztą przepisy Kodeksu cywilnego regulujące współwłasność, z mocy ustawy o własności lokali, mają zastosowanie w ograniczonym zakresie do zarządu nieruchomością wspólną w sprawach uregulowanych ustawą o własności lokali. Jeżeli więc, pomimo prowadzonych rokowań ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]", jako zarządcą nieruchomości wspólnej, działającą w imieniu pozostałych współwłaścicieli na podstawie art. 27 ust. 2 SpMieszkU., nie doszło między stronami do konsensusu uznać należy, iż spełnione zostały wszystkich przesłanki warunkujące wydanie decyzji z art. 124 u.g.n. W przekonaniu skarżącej, z uwagi na powyższe okoliczności, organ odwoławczy naruszył art. 7 i 77 k.p.a. Gdyby organ odwoławczy pokusił się o wykładnię jurydyczną art. 27 ust. 2 u.s.m. dopatrzyłby się naruszenia przez organ I instancji w/w przepisu i uchylił decyzję tego organu. Ponadto Skarżąca wskazała, iż nawet gdyby przyjąć, że Spółdzielnia jest uprawniona do zarządu nieruchomością wspólną tylko w ramach zwykłych czynności, to stanowisko organów administracji co do niespełnienia przez skarżąca wymogu z art. 124 ust. 3 u.g.n. i tak jest nieprawidłowe: po pierwsze zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19,04.2002 (sygn. akt III CZP 18/02) "instalowanie kanalizacji sanitarnej, opadowej i wodociągu na nieruchomości, będącej przedmiotem współwłasności, może mieścić się w ramach zwykłego zarządu, jeżeli nieruchomość służy współwłaścicielom wyłącznie do ułatwienia korzystania z innych nieruchomości (wspólna droga), a wymieniona na wstępie inwestycja ma na celu zwiększenie użyteczności jednej z nich". A więc biorąc pod uwagę w/w orzeczenie, Spółdzielnia władna była do podjęcia rokowań w zakresie objętym przedmiotową sprawą, a skoro nie doszło do zawarcia umowy, to przesłanka z art. 124 ust. 3 u.g.n. została spełniona; po drugie, przy założeniu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z czynnością przekraczającą zakresem zwykły zarząd, do której zgodnie z art. 199 k.c. wymagana jest uprzednia zgoda wszystkich współwłaścicieli, uzasadnione jest przyjęcie, że brak zgody choćby jednego współwłaściciela tożsame jest z brakiem zgody na dokonanie danej czynności przekraczającej zakres zwykłych czynności w ogóle. Zatem, organ winien przyjąć, że brak zgody Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na obciążenie nieruchomości wspólnej, nawet gdyby pozostali współwłaściciele taką zgodę wyrazili, niweczy możliwość uzyskania w drodze rokowań prawa korzystania z nieruchomości przez skarżącą w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n oraz dowodzi spełnienia przesłanki przeprowadzenia rokowań. Brak zgody wszystkich współwłaścicieli w przypadku czynności przekraczającej zakres zwykłych czynności oznacza bowiem nieważność bezwzględna takiej czynności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 - 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną W tak określonym zakresie kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że doszło do naruszenia przepisów prawa, które miało wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Przedmiotem kontroli tut. Sądu jest odmowa wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z działek, położnych w B., o numerach geodezyjnych 1752/21 i 1777/2. Podstawą materialnoprawną tej decyzji był przepis art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami – dalej "u.g.n." Stosownie do treści powyższego przepisu, starosta wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie przewodów i urządzeń, o których mowa w tym przepisie, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyrazi na to zgody. Takie ograniczenie może nastąpić jedynie zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości w celu uzyskania zgody na wykonanie prac wymienionych w ust. 1 art. 124 u.g.n. Wynikające z art. 124 u.g.n. uprawnienie wskazanego organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z przeprowadzeniem określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. W wydawanej decyzji zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji. Ponadto, warunkiem niezbędnym do podjęcia negocjacji z właścicielem nieruchomości celem jej udostępnienia, jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy u.g.n. Art.199 zdanie pierwsze k.c. stanowi, że do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Z kolei według art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio. Zatem zarząd nieruchomością wspólną, stanowiącą współwłasność spółdzielni, jest wykonywany jako zarząd powierzony w rozumieniu ustawy o własności lokali z tym, że przepisów tej ustawy nie stosuje się. Przekładając powyższe na realia rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że nie budzi wątpliwości okoliczność, iż Skarżąca legitymuje się ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowej średniego napięcia 15 kV, z dnia 30.09.2010 r., z której wynika , iż owa inwestycja ma być realizowana między innymi na działkach o numerach: 1752/21 i 1777/2. Nie jest sporne też, że w/w działki stanowią współwłasność Spółdzielni Mieszkaniowej B., która sprawuje nad nimi zarząd. Między Spółdzielnią a Skarżącą doszło do wymiany licznej korespondencji, w której strony składały oferty dotyczące warunków i formy stosunku prawnego dotyczącego wyrażenia zgody na realizację w/w inwestycji na w/w działkach. Ostatecznie strony nie doszły do porozumienia w sprawie. Z akt administracyjnych wynika ponadto, że przed wystąpieniem do Prezydenta B. o wydanie decyzji w sprawie Skarżąca nie występowała do pozostałych współwłaścicieli z ofertą związaną z tą inwestycją. Istota problemu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność kilku podmiotów, w tym spółdzielni mieszkaniowej, to odmowa udzielenia zgody na realizację inwestycji przez spółdzielnię mieszkaniową niweczy prawo pozostałych do skutecznego (zgodnego z prawem) wyrażenia zgody na realizację inwestycji na tym gruncie? Zdaniem Sądu rację ma Skarżąca, twierdząc że prowadzenie negocjacji z pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości było niecelowe, skoro Spółdzielnia Mieszkaniowa B. nie wyraziła zgody na realizację przedsięwzięcia, a jest zarządcą nieruchomości w świetle art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Odnosząc się do argumentacji stron należy zauważyć, iż przyjęcie stanowiska, że wyrażenie zgody na realizację przedsięwzięcia gruncie jest czynnością zwykłego zarządu oznaczałoby, że w sprawie wymagana była tylko zgoda Spółdzielni jako zarządcy nieruchomości. Z kolei przyjęcie poglądu, iż zgoda na inwestycję Skarżącej jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd oznaczałoby, zgodnie z art. 199 kc, że wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, w tym Spółdzielni. Zatem nawet wyrażenie zgody przez pozostałych 95 współwłaścicieli nieruchomości, wobec brak zgody Spółdzielni, nie dawałoby podstaw dla Skarżącej do wejścia grunt i realizację inwestycji. Art. 124 ust. 3 u.g.n., który stanowi, iż udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami jednostki organizacyjnej zamierzającej wystąpić z wnioskiem o zezwolenie z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac - w przypadku współwłasności nieruchomości, na której spółdzielnia sprawuje zarząd – należy interpretować w ten sposób, że przeprowadzenie bezskutecznych rokowań ze spółdzielnią mieszkaniową czyni zadość obowiązkom wynikającym z tego przepisu. Zgoda pozostałych współwłaścicieli przy braku zgody Spółdzielni nie dawałaby prawa Skarżącej do wejścia na grunt. Celem ustanowionego w art. 124 ust. 3 u.g.n. obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy między stronami, a nie prowadzenie rokowań dla samego ich prowadzenia. Skoro brak zgody Spółdzielni niweczy możliwość konsensualnego załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej, to należało uznać że jest on okolicznością wyczerpującą przesłankę "poprzedzenia rokowaniami", o której mowa w powołanym przepisie art. 124 ust. 3 ustawy. Ponownie prowadząc postępowanie organy administracji uwzględnią wskazówki Sądu w zakresie wykładni art. 124 ust. 3 u.g.n. i przeprowadzą postępowanie w sprawie zgodnie z art. 124 tej ustawy. Z uwagi na to, że wskazane naruszenia uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd zastosował ten przepis i orzekł jak w sentencji. W punkcie 2 wyroku orzeczono na postawie art. 152 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 cyt. ustawy. Do kosztów tych zaliczono koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru ustalone przy uwzględnieniu charakteru sprawy i niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c. w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).