II OZ 176/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 887/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. F. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 887/11 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. F. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Sąd podał, że zaskarżoną decyzją P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], którą na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623), nakazano A. F. rozbiórkę samowolnie wybudowanego w 2009 r. muru oporowego o konstrukcji żelbetowej i długości 75,8 m, usytuowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości K. obręb ewidencyjny P. gmina P., w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] w P., tj. rzeki o nazwie T. i nakazał A. F., w trybie art. 50a pkt 1 ustawy Prawo Budowlane, rozbiórkę samowolnie wybudowanego muru oporowego o konstrukcji żelbetowej i długości 75,8 m wraz z zamontowanymi słupkami ogrodzeniowymi o wysokości 1,10 m, usytuowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości K. obręb ewidencyjny P. gmina P., w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] w P. tj. rzeki o nazwie T. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując go oceną, iż decyzja ta zawiera wadę powodującą jej nieważność. Sąd wskazał, że we wniosku nie została powołana ani uzasadniona żadna z wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., przesłanek ustawowych wstrzymania decyzji, wobec czego nie może on podlegać uwzględnieniu. Nie jest zaś wystarczające samo złożenie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, by sąd administracyjny badał i poszukiwał z urzędu, czy nie występują w sprawie okoliczności, które wniosek ten mogą uzasadniać. Na powyższe postanowienie A. F. złożył zażalenie, zaskarżając je w całości, zarzucając: 1. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki; 2. naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez zbadanie przez WSA jedynie treści skargi oraz nie dokonanie przez WSA w Gdańsku badania akt postępowania pod kątem istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji polegać będzie na rozbiórce cokołu ogrodzenia posesji o konstrukcji żelbetowej i długości 75,8 m wraz z zamontowanymi słupkami ogrodzeniowymi. Dokonanie demontażu w/w ogrodzenia ze względu na jego żelbetową konstrukcję spowoduje zniszczenie materiału, z jakiego wykonane jest ogrodzenie, bez możliwości jego powtórnego użycia, co zważywszy na koszt wykonania cokołu ogrodzenia – ponad 10 tys. zł – spowoduje znaczną szkodę w majątku skarżącego. W ocenie skarżącego spełnione zostały zatem obie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że - jak słusznie wskazał Sąd I instancji - warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży zatem obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wykazał w żaden sposób spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji nie miał obowiązku ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu. Dopiero w zażaleniu skarżący podniósł, iż dokonanie rozbiórki ogrodzenia ze względu na jego żelbetową konstrukcję spowoduje zniszczenie materiału, z jakiego wykonane jest ogrodzenie, co zważywszy na koszt wykonania cokołu ogrodzenia – ponad 10 tys. zł – spowoduje znaczną szkodę w majątku skarżącego. Jednakże wskazać należy, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2010, s. 212-213). We wskazanym stanie faktycznym i wobec treści art. 61 § 3 p.p.s.a należy stwierdzić, iż postanowienie z dnia 10 stycznia 2012 r. nie narusza prawa. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił zażalenie.