III SA/Gd 491/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 2 września 2011 r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) wobec niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i wobec braku powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa pozbawił z dniem 22 sierpnia 2011 r. S. M. statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. W odwołaniu od w/w decyzji S. M. kwestionując wydaną decyzję jako niezgodną z prawem i zasadami współżycia społecznego wskazał, że nie stawił się w dniu 22 sierpniu 2011 r. do urzędu z uwagi na brak środków pieniężnych na zakup biletu komunikacyjnego. Co prawda odwołujący wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. o wsparcie finansowe, jednakże decyzja w tej materii została wydana dopiero w dniu 23 sierpnia 2011 r., w więc po wyznaczonym terminie stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy. Nadto odwołujący za pożyczone pieniądze zakupił bilet tramwajowy i w w/w dniu stawił się w urzędzie w celu wyjaśnienia swojego niestawiennictwa jednakże jego argumentacja nie znalazła uznania. Decyzją z dnia 20 września 2011 r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 132 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o uchyleniu w/w własnej decyzji z dnia 2 września 2011 r. uznając, że odwołanie wniesione przez S. M. zasługuje w całości na uwzględnienie. W odwołaniu od w/w decyzji S. M. wniósł o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa gdyż treść wydanego rozstrzygnięcia ogranicza dalszą ochronę praw odwołującego. Decyzją z dnia 14 października 2011 r. znak [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 132 k.p.a. oraz art. 33 ust. 3 i ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygniecie Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odnosząc się do regulacji zawartej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że w sprawie z uwagi na przedłożone przez stronę nowe dowody zaistniały przesłanki uzasadniające odstąpienie od sankcji w postaci pozbawienia odwołującego statusu bezrobotnego za nieuzasadnione niestawiennictwo. Tym samym decyzja Prezydenta Miasta z dnia 20 września 2011 r. jako korzystna dla strony była w pełni prawidłowa. Nie można przy tym uznać, że decyzja z dnia 2 września 2011 r. jako akt wydany w ramach uznania administracyjnego była aktem rażąco naruszającym prawo. W momencie jej wydania akt ten był bowiem aktem prawidłowym. Dopiero późniejsze okoliczności ujawnione po jej wydaniu stanowiły podstawę do uchylenia przedmiotowej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. M. wniósł o stwierdzenie wydania decyzji organu odwoławczego z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie zastosował się bowiem do argumentacji zawartej w odwołaniu oraz rozpoznał odwołanie bez udziału strony. Nadto skarżący wskazał, że rażące naruszenie prawa należy powiązać z wypowiedziami oraz działaniami urzędnika Powiatowego Urzędu Pracy w G. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że przedmiotem kontroli sądowo – administracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta wydaną w trybie art. 132 k.p.a. Zgodnie z art. 132 § 1 k.p.a. jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Przepis powyższy stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania (§ 2). Jednocześnie - jak stanowi art. 133 k.p.a. - organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132 k.p.a. A zatem, Kodeks postępowania administracyjnego ustanawia 7- dniowy termin na przesłanie odwołania organowi odwoławczemu. Datą początkową biegu tego terminu, liczonego według zasad określonych w art. 57 k.p.a., jest dzień otrzymania odwołania - dzień faktycznego wpływu odwołania do organu I instancji. W ocenie Sądu brzmienie powyższych przepisów jest jednoznaczne. Nadto nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że przepisy art. 132 i art. 133 k.p.a. istnieją we wzajemnej zależności. Oznacza to w istocie, że organ I instancji może bez przekazywania akt organowi odwoławczemu uwzględnić w całości odwołanie i wydać decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję, jednak na dokonanie autoweryfikacji ma jedynie 7 dni od dnia wniesienia odwołania. W tym terminie organ I instancji musi więc albo dokonać zmiany wydanej przez siebie decyzji, albo przesłać odwołanie razem z aktami sprawy do organu wyższego stopnia. Przepis art. 132 k.p.a. daje zatem organowi I instancji uprawnienie do swoistej "samokontroli" decyzji, ale tylko w przypadku spełnienia przesłanek określonych w § 1 i § 2 tego przepisu i pod warunkiem dochowania terminu określonego w art. 133 k.p.a. Co istotne, siedmiodniowy termin określony w art. 133 k.p.a. jest terminem ustawowym, po upływie którego wygasa uprawnienie organu I instancji do dokonania autoweryfikacji decyzji. W ocenie Sądu niedopełnienie któregokolwiek z warunków ustanowionych w § 1 i § 2 art. 132 k.p.a. jak i niezachowanie terminu ustawowego z art. 133 k.p.a. stanowić może rażące naruszenie prawa. W niniejszej sprawie nie doszło jednakże do rażącego naruszenia przepisów art. 132 i art. 133 k.p.a., albowiem organ I instancji wydał decyzję w trybie art. 132 k.p.a. w dniu 20 września 2011 r., tj. w okresie kiedy posiadał jeszcze kompetencję do zastosowania tego przepisu. Warto bowiem zauważyć, że odwołanie od decyzji z dnia 2 września 2011 r. wpłynęło do kancelarii Powiatowego Urzędu Pracy w G. w dniu 14 września 2011 r. Nadto spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 132 § 1 k.p.a. gdyż organ I instancji uznał, że argumentacja skarżącego zawarta w odwołaniu od tej decyzji (wskazująca na okoliczności usprawiedliwiające niestawiennictwo w dniu 22 sierpnia 2011 r.) w całości zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się z kolei do argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji z dnia 20 września 2011 r. oraz w skardze do sądu należy wskazać, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż naruszenie to (dotyczące przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego) miało charakter rażący. Rażące naruszenie prawa (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) zachodzi zaś wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu na przykład o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie danej normy prawnej w sposób jasny i niedwuznaczny (por. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 981/88, publ. ONSA 1988/2/96). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia 2 września 2011 r. absolutnie nie była aktem wydanym z rażącym naruszeniem prawa. Bezspornie organ I instancji dysponujący określonym materiałem dowodowym zastosował wobec skarżącego sankcję określoną w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie mniej jednak argumenty zawarte w odwołaniu od tej decyzji (nie znane organowi w dacie wydawania rozstrzygnięcia z dnia 2 września 2011 r.) rzutować musiały na jej byt i późniejsze uchylenie, które w ocenie Sądu było w pełni słuszne. Decyzja wydana w dniu 20 września 2011 r. oznacza bowiem, że skarżący nie utracił statusu osoby bezrobotnej z uwagi na niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym przez organ terminie. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 20 września 2011 r. była aktem w pełni prawidłowym. Również postępowanie prowadzone przez Wojewodę nie było dotknięte wadami uzasadniającymi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej przez ten organ w dniu 14 października 2011 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił wniesioną skargę.