III SA/Wa 1336/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę W dniu 20 lutego 2009 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo Spółki G. w G. (dalej zwanej też "Skarżącą" lub "Spółką"). Dotyczyło ono kwestii dokumentu dostawy wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie Pismem z 30 grudnia 2010 r. Skarżąca złożyła do Ministra Finansów wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego niewydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w ustawowym terminie. W uzasadnieniu wskazała, że pismo z 20 lutego 2009 r. stanowiło wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów podatkowych, o którym mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Skarżąca stwierdziła, że z uwagi na to, iż Minister Finansów nie wydał w terminie trzech miesięcy interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, wiążące jest jej stanowisko zawarte w tym wniosku (tzw. "milcząca interpretacja"). Wobec powyższego Spółka wystąpiła, na podstawie art. 306a Ordynacji podatkowej, o wydanie zaświadczenia potwierdzającego obowiązywanie milczącej interpretacji. Po rozpatrzeniu wniosku z 30 grudnia 2010 r. Minister Finansów, postanowieniem z [...] stycznia 2011 r., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nie jest możliwym traktowanie pisma zawierającego zastrzeżenia do projektowanych aktów prawnych jako wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdyż interpretacja dotyczy obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Podkreślił także, iż pismo z 20 lutego 2009 r. nie zostało wniesione przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki, a ponadto nie na formularzu, którego wzór został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów. Nie została też uiszczona opłata, o której mowa w art. 14f Ordynacji podatkowej. Dodatkowo Spółka nie złożyła oświadczenia, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej. W związku z tym Minister Finansów stwierdził, że pismo z 20 lutego 2009 r. nie stanowiło wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego i odmówił wydania zaświadczenia na podstawie art. 306c tej ustawy. Pismem z 24 stycznia 2011 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż ze względu na niewydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku wystąpiła interpretacja stwierdzająca prawidłowość jej stanowiska w pełnym zakresie. W jej ocenie Minister Finansów był zobowiązany w przypadku stwierdzenia, iż wniosek nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, wezwać Spółkę do usunięcia ich w terminie 7 dni. Postanowieniem z [...] lutego 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, iż pismo z 20 lutego 2009 r. nie stanowiło wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a więc w konsekwencji nie mogła wystąpić tzw. milcząca interpretacja. W jego opinii treść pisma wskazuje, że zostało ono napisane "...w związku z wejściem w życie - z dniem 1 marca 2009 r. - ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. oraz w związku z wątpliwościami wynikającymi z brzmienia projektów niektórych aktów wykonawczych do tejże ustawy", a Skarżąca wnosiła w nim o "...zajęcie stanowiska i ewentualną akceptację propozycji" dotyczących wskazanych przez nią rozwiązań. Ponadto Skarżąca w piśmie zaproponowała konkretne propozycje rozwiązań, które - w jej ocenie - zabezpieczałyby Skarb Państwa i byłyby zgodne z "nowym" stanem prawnym, prosząc o "akceptację propozycji i uznanie przedstawionych argumentów". W ocenie Ministra Finansów treść i charakter pisma nie wskazuje, że jest to wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ wyjaśnił, iż w przypadku żądania wydania interpretacji indywidualnej należy złożyć wniosek, którego treść wymagana jest przepisami Ordynacji podatkowej. Natomiast pismo z 20 lutego 2009 r. nie zostało wniesione przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki, nie zostało ono także wniesione na wniosku, którego wzór został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz. U. Nr 112, poz. 771 ze zm.), ponadto nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 14f Ordynacji podatkowej. Dodatkowo Spółka nie złożyła oświadczenia, o którym mowa w art. 14b § 4 tej ustawy. Organ podkreślił, że nawet jeśli wniosek o wydanie interpretacji nie jest złożony na druku urzędowym, powinien zawierać wszystkie elementy tam wyszczególnione, a przede wszystkim opis stanu faktycznego, pytanie przyporządkowane do tego stanu faktycznego, stanowisko wnioskodawcy do przedstawionego pytania oraz oświadczenia, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej zaś sprawie Skarżąca nie sformułowała pytania do organu podatkowego, a jedynie przedstawiła swoje stanowisko odnosząc się do projektowanego stanu prawnego. W przypadku natomiast przedstawienia przez wnioskodawcę swojego stanowiska na podstawie jedynie projektowanych, a nie obowiązujących przepisów prawa, nie jest możliwa ocena prawidłowości jego stanowiska. Końcowo Organ uznał, iż w momencie składania pisma z 20 lutego 2009 r. nie było intencją Spółki uzyskanie interpretacji indywidualnej, a z kontekstu sprawy wynika, iż stanowisko odnośnie potraktowania ww. pisma jako żądania wydania interpretacji indywidualnej Skarżąca wypracowała w późniejszym okresie, bo dopiero w dniu 30 grudnia 2010 r., a więc po upływie 22 miesięcy od jego złożenia. W skardze na niniejsze postanowienie Ministra Skarżąca zarzuciła wydanie postanowienia z naruszeniem art. 14b § 3 i § 5, art. 14d, art. 14g i art. 14o Ordynacji podatkowej, poprzez błędne uznanie, że w świetle tych przepisów uzasadniona jest odmowa wydania przez Ministra Finansów zaświadczenia potwierdzającego niewydanie interpretacji indywidualnej w ustawowym terminie. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania takiego postanowienia. Z kolei stosownie do art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawienie nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 306a § 2 pkt Ordynacji podatkowej, zaświadczenie może być wydane wtedy, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Komplementarny wobec tego przepisu jest art. 306b § 1 Ordynacji, który precyzuje, iż przedmiotem zaświadczenia mogą być tylko te fakty i te stany prawne, które wynikają z "...prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.". Przedmiotem zaświadczenia nie może być zatem okoliczność faktyczna lub prawna, która nie wynika z żadnego rejestru, ewidencji lub innego źródła danych, gdyż te źródła w ogóle nie są przez organ prowadzone. Po drugie przedmiotem zaświadczenia nie może być kwestia, której ustalenie wymaga czegoś więcej, niż prostego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 Ordynacji, a po trzecie także wtedy, gdy ze źródeł, jakimi dysponuje organ, wynika stan faktyczny lub prawny inny, niż wynikający z żądania wnioskodawcy. W tych wszystkich trzech przypadkach należy odmówić wydania zaświadczenia. W niniejszej sprawie Minister Finansów nie prowadzi żadnego rejestru albo ewidencji podatników, którym nie udzielono na czas interpretacji podatkowej, przez co mogliby oni korzystać z dobrodziejstwa tzw. milczącej interpretacji. Odnośnie natomiast do tego, czy z innych danych, jakimi dysponuje Minister, tj. z pisma Spółki z dnia 20 lutego 2009 r., wywnioskować można, że w obrocie prawnym zaistniała taka interpretacja milcząca wobec niewydania właściwiej interpretacji w terminie 3 miesięcy, odnotować należy, że skutek przewidziany w art. 14o Ordynacji możliwy jest tylko wtedy, gdy wniosek został złożony w skuteczny prawnie sposób, tj. przede wszystkim istotnie stanowił on wniosek o interpretację w rozumieniu art. 14b § Ordynacji. Tymczasem, w ocenie Sądu, Minister prawidłowo wskazał na szereg okoliczności, które wykluczają pogląd, iż pismo z dnia 20 lutego 2009 r. było takim wnioskiem. Okoliczności te są następujące: 1) przedmiotowe pismo nie został złożone na formularzu ORD-IN; 2) pismo nie zostało podpisane przez osobę, która była umocowana do reprezentowania Skarżącej wobec osób, organów i podmiotów trzecich, na takie umocowanie się nie powoływała i nie załączyła stosownego pełnomocnictwa; 3) Spółka nie uiściła wymaganej opłaty za udzielenie interpretacji, ani też nie złożyła oświadczenia, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji; 4) pismo stanowiło jedno z kilku pism, jakie Spółka wystosowała w związku z wejściem w życie w dniu 1 marca 2009 r. ustawy o podatku akcyzowym oraz w związku z trwającymi pracami dotyczącymi przepisów wykonawczych, co słusznie Organ zakwalifikował jako działalność lobbingową, uregulowaną ustawą o działalności lobbingowej. Nie zmienia tego fakt, że pismo to nie miało też formy wniosku wymaganego przez tę ustawę, i że wystosowano je po zażądaniu przez Ministra nadania wcześniejszemu pismu formy wymaganej przez ustawę o działalności lobbingowej; 5) o wydanie zaświadczenia Skarżąca wystąpiła nie wkrótce po upływie 3 miesięcy od złożenia pisma, ani nawet nie po upływie - jak błędnie odnotował Minister w odpowiedzi na skargę - 10 miesięcy od złożenia pisma, lecz dopiero po upływie 22 miesięcy; 6) treść pisma z dnia 20 lutego 2009 r., wskazuje, że Skarżąca istotnie próbowała w nim wpłynąć na treść przepisów wykonawczych, a nie uzyskać stanowisko Ministra w rozumieniu art. 14c § 1 i 2 Ordynacji; 7) pismo z dnia 20 lutego 2009 r. nie zostało zaadresowane do właściwego miejscowo dyrektora izby skarbowej, posiadającego konieczne upoważnienie do wydawania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, ani nawet nie bezpośrednio do Ministra Finansów, lecz do imiennie wskazanej osoby zajmującej stanowisko dyrektora departamentu w Ministerstwie Finansów. Z powyższych względów Organ słusznie przyjął, iż z danych, jakimi dysponował, nie wynikało, że wobec Spółki wystąpiły skutki opisane w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej. Odmowa wydania zaświadczenia, że takie skutki wystąpiły, była więc w pełni zasadna. Szereg okoliczności złożenia przedmiotowego pisma, ujmowanych łącznie, wykluczało wniosek, że pismo to zainicjowało postępowanie o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie utrzymane nim w mocy są zgodne z prawem.