VII SA/Wa 2134/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K.S. i M.T. - Wspólników "[...]" Sp. c. w [...] na decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K.S. i M.T. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011r., znak [...] stwierdzającą nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999r. znak: [...] zmieniającej decyzję własną z dnia [...] kwietnia 1999r., nr [...] wydaną [...] Sp. z o.o. w [...] na budowę budynku handlowo- usługowego przy ul. [...] w [...] w zakresie objętym zamiennym projektem budowlanym. Uzasadniając swoje stanowisko Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że związany jest wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 2006/08, w którym Sąd wskazał, że ponownej ocenie poddać należy zgodność przyjętych rozwiązań projektowych z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, także w części dotyczącej usytuowania obiektu budowlanego. Nadto organy winny wykazać, że naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na charakter tego przepisu oraz skutku naruszenia, oraz art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ma charakter rażący. Sąd nakazał też organom dokonać analizy spełnienia drugiej i trzeciej z przesłanek rażącego naruszenia prawa wskazanych przepisów (charakter przepisu, który został naruszony oraz skutków, które wywołuje decyzja). Organ odwoławczy podniósł, że decyzja o pozwoleniu na budowę została poprzedzona wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 1997r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy-zabudowy plombowej handlowo-usługowej w obrębie terenu działki nr [...] przy ul. [...] - [...]. Zgodnie z jej ustaleniami, wysokość zabudowy winna być dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy, stanowiąc o konieczności nawiązania ilością kondygnacji do istniejącego budynku, doprecyzowywała w sposób nie budzący wątpliwości interpretacyjnych, że projektowany obiekt może posiadać maksymalnie trzy kondygnacje. Analiza projektu budowlanego wykazała, że przedmiotowy budynek handlowo - usługowy został zaprojektowany, jako obiekt pięciopiętrowy (rys. nr 10 - przekrój B-B i rys. nr 9 - przekrój A-A), co nie spełnia wymogu określonego w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się zatem do zarzutu odwołania, że "warunki zabudowy nakazały jedynie "dostosować" ilość kondygnacji do sąsiedniej zabudowy, a nie - wybudować budynek o identycznej ilości pięter, organ stwierdził, że jest on bezzasadny. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji przewiduje również, iż budynek ma być niepodpiwniczony. Natomiast zatwierdzony badaną decyzją projekt budowlany przewiduje częściowe podpiwniczenie budynku. Wskazane powyżej niezgodności pomiędzy wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, a rozwiązaniami przyjętymi w projekcie budowlanym świadczą o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wywołuje ono bowiem skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punku widzenia prawa, w szczególności zaprojektowanie budynku o dwie kondygnacje wyższego niż to zostało dopuszczone narusza istniejący ład architektoniczny oraz estetykę zabudowy na danym obszarze. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organ orzekający o pozwoleniu na budowę, jest zatem bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie może od tych warunków odstąpić. Ujawnienie odstępstw pomiędzy decyzją udzielającą pozwolenia na budowę i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego pozwala uznać, że w sposób istotny i oczywisty odstąpiono od wymogów rozstrzygnięcia w zakresie warunków zabudowy. Skutki analizowanego uchybienia są rażące, bowiem naruszony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Przeniesienie prawa miejscowego do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie respektowanie tychże warunków zabudowy w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzi do naruszenia przepisów prawa miejscowego, będącego przecież źródłem prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły (por. wyrok NSA z dnia 4.07.2006r., sygn. akt II OSK 858/05). Wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu lub decyzji o warunkach zabudowy winny być przestrzegane wyjątkowo restrykcyjnie, bowiem gwarantują optymalny ład przestrzenny. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem tych przepisów zaburza proces racjonalnego gospodarowania, zmierzającego do efektywnego wykorzystania gruntów, a także zakłóca harmonijny rozwój gospodarczy. Ponadto badana decyzja udzielała pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego na działkach o nr ew. 2551, 2148/2 i 2148/1 w Gorzowie Wlkp. Natomiast decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1997r., ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tylko w obrębie działki nr [...] w [...]., która uległa podziałowi w roku 1997 na działki o nr ew. [...] i [...]. Następnie działka nr ew. gr. [...] otrzymała nr ew. [...], natomiast działka o nr ew. [...] otrzymała nr ew. [...]. Działka nr ew. [...] uległa podziałowi na działki o nr ew. gr. [...] (teren niezabudowany) i [...] (pas drogowy). Przewidziany badaną decyzją obiekt budowlany został zaprojektowany zatem także poza obszarem działki nr ew. [...], na działkach [...] i [...], co oznacza, iż w stosunku do działek [...] i [...], udzielono pozwolenia na budowę mimo braku, odnośnie wymienionych działek, wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd w wyroku z dnia 12 lutego 2009r, sygn. akt VII SA/Wa 2006/08 wskazał na konieczność oceny rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w kontekście znajdującego się w aktach sprawy pisma Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Publicznego Urzędu Miasta [...] z dnia 10 października 2006r., z którego wynika, że w umowie użyczenia zawartej w dniu 21.10.1999r pomiędzy inwestorem, a Zarządem Miasta [...] zaistniała oczywista omyłka dotycząca numeru działki ewidencyjnej - zamiast działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] powinna być wpisana działka nr [...]. ( stanowiąca pas drogowy ). Stosując się do oceny prawnej organ wyjaśnił, że zawarcie umowy użyczenia działki nr [...] (a nie działki nr [...]) powoduje jedynie, że inwestor uzyskał prawo do dysponowania wskazaną nieruchomością. Nie zwalnia to jednak inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy również dla działki nr 2148. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż dla działki nr [...] na której została zaprojektowana inwestycja inwestor nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązki nałożone na inwestora polegające na konieczności wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ważną decyzją o warunkach zabudowy mają charakter obligatoryjny. W ocenie organu odwoławczego brak decyzji o warunkach zabudowy dla pozostałych działek świadczy o rażącym naruszeniu art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wywołującym skutki społeczno - gospodarcze, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności z uwagi na bezwzględnie obowiązujący charakter przepisów. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...] listopada 1999r., znak: [...] obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa dlatego należało stwierdzić jej nieważność. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K.S. i M.T., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzucili, naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego a mianowicie ; 1) art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 2 k.p.a.- poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy stanowiska Wojewody [...] prowadzącego do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, które to stwierdzenie nieważności tej decyzji jest niezgodne z zasadą trwałości decyzji administracyjnej, jak też - zostało orzeczone w sytuacji, gdy zachodzi przesłanka negatywna do stwierdzania nieważności takiej decyzji w postaci powstania nieodwracalnych skutków prawnych; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że stwierdzone w decyzji Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...] listopada 1999r. naruszenia prawa mają charakter rażący i jako takie mogą stanowić podstawę stwierdzenia nieważności inkryminowanej decyzji; 3) art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na czym konkretnie polega rażące naruszenie prawa i z uwagi na jakie istotne czy doniosłe skutki wadliwości pozwolenia na budowę (w jego zmienionej formie) należy zakwalifikować tę decyzję, jako naruszenie prawa o charakterze tak rażącym, że aż nakazującym wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego; 4) art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób nie uwzględniający słusznego interesu skarżących, jako obywateli działających przy nabyciu przedmiotowej nieruchomości w dobrej wierze i w zaufaniu do prawidłowości rozstrzygnięć właściwych organów administracji, a ponadto - bez rozpoznania wszystkich zarzutów postawionych w odwołaniu, w szczególności zaś zarzutu powstania nieodwracalnych skutków prawnych w postaci nie tylko zrealizowania inwestycji na podstawie kwestionowanego pozwolenia na budowę, ale także - skutecznego przeniesienia własności tej nieruchomości na osoby trzecie, działające w dobrej wierze i chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych oraz wspomnianą zasadą zaufania do organów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Na wstępie wskazać należy, że sprawa była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2009r. sygn. akt. VII SA/Wa 2006/08, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r., stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999 r., znak: [...]. Należy mieć zatem na uwadze zapadły w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2009r. sygn. akt. VII SA/Wa 2006/08 oraz przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku wynika, że ponownej ocenie poddać należy zgodność przyjętych rozwiązań projektowych z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, także w części dotyczącej usytuowania obiektu budowlanego. Nadto organy winny wykazać, że naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na charakter tego przepisu oraz skutku naruszenia, ma charakter rażący. Sąd wskazał na konieczność oceny rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w kontekście znajdującego się w aktach sprawy pisma Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Publicznego Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2006r. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999r. w zakresie objętym zamiennym projektem budowlanym. Stwierdzając nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999r. organy nadzoru obu instancji uznały, iż jest ona obarczona wadą "rażącego naruszenia prawa", a zatem przesłanką umożliwiającą wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Od lat zarówno orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i doktryna prawa jest zgodna, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Można zatem stwierdzić, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja jest ewidentnie sprzeczna z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem, a przy tym naruszenie jest tak ciężkie, że powoduje sankcję nieważności. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717). Taka sytuacja występowała w niniejszej sprawie. Zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego i Wojewodą [...], iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999r. znak: [...], rażąco narusza przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w związku z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organ orzekający o pozwoleniu na budowę, jest zatem bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie może od tych warunków odstąpić. W oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (z 1994r., Nr 89, poz. 414 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Oba wymienione przepisy (art. 35 Pr. bud. i art. 47 o zagospodarowaniu przestrzennym) są czytelne, zrozumiałe i mogą być stosowane w bezpośrednim rozumieniu, nie wymagają bowiem stosowania wykładni prawa, i po zestawieniu treści przepisu z rozstrzygnięciem objętym decyzją ujawnia się pomiędzy nimi oczywista sprzeczność. Kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999r poprzedzona była decyzją Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...] kwietnia 1997r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji stanowiła o konieczności nawiązania ilością kondygnacji do istniejącego budynku doprecyzowując w sposób nie budzący wątpliwości, że projektowany obiekt może posiadać maksymalnie trzy kondygnacje. Decyzja o warunkach zabudowy udzielała pozwolenia na budowę jedynie na obszarze działki nr [...], z której po podziałach i nadaniu nowych numerów działek, jedynie działka nr [...] wchodzi w obszar, na którym można było wybudować sporny budynek. Następnie wskazać należy, iż w decyzji o warunkach zabudowy ustalono warunki dla budowy budynku niepodpiwniczonego. Kontrolowaną zaś w postępowaniu nieważnościowym decyzją Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...] listopada 1999r. udzielono pozwolenia na budowę obiektu budowlanego pięciopiętrowego, częściowo podpiwniczonego i zaprojektowanego poza obszarem działki objętej decyzją o warunkach zabudowy. Zgodzić należy się z organem nadzoru, że niezgodność pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego poprzez dodanie dwóch kondygnacji, jego częściowe podpiwniczenie oraz zaprojektowanie obiektu na działkach nieobjętych decyzją o warunkach zabudowy pozwala uznać, że w sposób rażący naruszono art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999r. w kontekście znajdującego się w aktach sprawy pisma Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Publicznego Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2006r. Mianowicie organ stwierdził, że zawarcie umowy użyczenia działki nr [...] - stanowiącej pas drogowy (zamiast omyłkowo wpisanej działki nr [...]) powoduje jedynie, że inwestor uzyskał prawo do dysponowania wskazaną nieruchomością. Nie zwalnia to jednak inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy również dla działki nr [...], na której zamierza budować kwestionowaną inwestycję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił kwalifikowane naruszenie prawa przez pryzmat charakteru ocenianego przepisu oraz skutków, które wywołuje decyzja obarczona wadą. Zgodzić należy się z organem, iż niezgodności pomiędzy wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, a rozwiązaniami przyjętymi w projekcie budowlanym wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punku widzenia prawa, w szczególności zaprojektowanie budynku o dwie kondygnacje wyższego niż to zostało dopuszczone narusza istniejący ład architektoniczny oraz estetykę zabudowy na danym obszarze. Sąd podziela także stanowisko organu, iż wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu lub decyzji o warunkach zabudowy winny być przestrzegane wyjątkowo restrykcyjnie, bowiem gwarantują optymalny ład przestrzenny. Natomiast nie respektowanie warunków zabudowy w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę prowadzi do naruszenia przepisów prawa miejscowego, będącego źródłem prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Powyższe prowadzi do konkluzji, że kontrolowaną decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b w zw. z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co z kolei stanowi podstawę stwierdzenia jej nieważności. Niezasadny jest zarzut skarżących dotyczący możliwości wyeliminowania decyzji wobec zaistnienia przesłanki negatywnej do stwierdzania nieważności w postaci powstania nieodwracalnych skutków prawnych. Wbrew zarzutom skarżących nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego zrealizowanie inwestycji oraz zbycie nieruchomości w trakcie toczącego się postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności. Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych oraz oświadczenie sprzedającego o zgodności budowy z decyzją o pozwoleniu na budowę nie mogą sanować niezgodności z przepisami prawa budowlanego. Przepisy prawa budowlanego chronią nie tylko inwestorów, bądź aktualnych właścicieli nieruchomości, nawet jeśli inwestorami nie byli, lecz wszystkich uczestników procesu budowlanego. Nie można się również zgodzić z zarzutem skarżących dotyczącym braku wyczerpującego uzasadnienia przez organ swojej decyzji, w tym w szczególności wyjaśnienia na czym rażące naruszenie prawa polega. Organ szczegółowo uzasadnił rażące naruszenie prawa, dokonując oceny charakteru przepisu oraz skutku naruszenia. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.