II GSK 498/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 8/12 w sprawie ze skargi D. G. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 8/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę D. G. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd podał, że z akt sprawy wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 września 2011 r., a więc 14-dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął 23 września 2011 r. Skarżący dopiero w dniu 26 września 2011 r. osobiście w organie złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Sądu I instancji skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone po terminie, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), to znaczy, że skarżący wniósł skargę bez wyczerpania trybu o którym mowa w art. 53 p.p.s.a. Wobec tego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Od powyższego postanowienia środek odwoławczy oznaczony jako "zażalenie" wniósł D. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania skargi do rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżący wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia był art. 52 § 3 p.p.s.a. Przeczył, aby informację o odmowie przyznania pomocy doręczono mu 9 września 2011 r. i twierdził, że informację tę odebrał 12 września 2011 r. a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył 26 września 2011 r. – zatem w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W rozpoznawanej sprawie postanowienie WSA w W. z dnia 17 stycznia 2012 r. jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Zgodnie z wymienionym przepisem jedynym dopuszczalnym środkiem odwoławczym na to postanowienie jest skarga kasacyjna. Tak też wniesiony środek odwoławczy został zaklasyfikowany. Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem pogląd, że o tym, z jakim środkiem mamy do czynienia, nie przesądza jego tytuł. Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na dwóch podstawach, to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie stanowią niezbędne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Wynika to z faktu, że zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd jest podstawami skargi kasacyjnej związany, gdyż rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść środka odwoławczego wniesionego w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie świadczy o tym, że w jego petium powołano jedynie art. 194 § 3 p.p.s.a. – regulujący wymogi zażalenia – nie wskazując żadnych przepisów, którym Sąd I instancji – w ocenie strony – uchybił wydając zaskarżone postanowienie. Z uzasadnienia wynika jednak, że skarżący podważa stanowisko Sądu I instancji, że nie spełnił wymogu wezwania w terminie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. – w konsekwencji czego skargę uznano za niedopuszczalną. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedstawiona konstrukcja skargi kasacyjnej – choć całkowicie nieprawidłowa – nie wyklucza możliwości odniesienia się do tak sformułowanego zarzutu. Zarzut ten nie znajduje jednak usprawiedliwienia, wobec czego wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej wymaga zatem ustalenia czy tryb określony powołanym przepisem został wyczerpany. Z akt sprawy, w szczególności ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że informację o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej ze środków unijnych z dnia [...] września 2011 r., oznaczoną nr [...], doręczono zarówno jemu, jak i pełnomocnikowi wskazanemu we wniosku o przyznanie pomocy, w dniu 9 września 2011 r. (v. karta 224 - 228). Tak więc termin do wezwania do usunięcia naruszenia prawa bezskutecznie upłynął 23 września 2011 r. W dniu 12 września 2011r. – wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej – stronie i jej pełnomocnikowi nie doręczono ww. informacji, lecz informację ([...]) o tym, że stronie nie przywrócono terminu do uzupełnienia dokumentów (v. karta 233 - 237). W tym stanie rzeczy Sąd I instancji trafnie przyjął, że skarżący uchybił terminowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa a w konsekwencji nie wyczerpał trybu z art. 52 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy też, że w sprawie nie sformułowano zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – stanowiącego podstawę prawną odrzucenia skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.