I SA/Wr 1500/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 20 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1996 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], którą: - odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta W. z [...] kwietnia 1996 r. ustalającej J. i M. H. podatek od nieruchomości, położonej we W. przy ul. [...] 19 za 1996 r., w kwocie 263,80 zł, na podstawie przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej: "O.p"; - odmówiono uchylenia ww. decyzji ostatecznej Prezydenta W. (błędnie podając, że jest to decyzja z [...] lutego 1999 r.), ustalającej J. i M. H. podatek od nieruchomości, położonej we W. przy ul. [...] 19 za 1996 r., w kwocie 263,80 zł, na podstawie przesłanek z art. 240 § 1 pkt 3 i pkt 4 oraz art. 240 §1 pkt 6-11 j: "O.p"; - uchylono ww. decyzję ostateczną Prezydenta W. z [...] kwietnia 1996 r. ustalającą J. i M. H. podatek od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] 19 za 1996 r. w kwocie 263,80 zł, na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p i ustalono podatek w kwocie 19.00 zł; Z akt sprawy wynika, że decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lutego 1996 r. ustalono M. i J. H. podatek od nieruchomości za 1996 r. w kwocie 18,50 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto, jako grunty pozostałe, grunty o pow. 942 m² (położone we W. przy ul. [...] 19). Decyzja ta została zmieniona decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 1996 r. i podatek od nieruchomości ustalono w kwocie 263,80 zł. Jako podstawę prawną wskazano art. 155 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 1980 r., nr 9,poz.26 ze zm.) i art. 6 ust. 3, 6, 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9, poz. 31 ze zm.) oraz uchwałę nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...].12.1995 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zmiany wymiaru podatku dokonano na podstawie nowych zeznań złożonych przez M. H. We wcześniejszych zeznaniach podatnik nie uwzględnił, że działka budowlana przy ul. [...] 18 jest działką rzemieślniczą, co uzasadnia opodatkowanie tej działki jak gruntów związanych z działalnością gospodarczą, a nie jak gruntów innych. Odwołanie od tej decyzji wpłynęło od organu podatkowego 9 maja 1996 r. i zostało wycofane, jak wynika z adnotacji na odwołaniu, w dniu 29 maja 1996 r. Ponadto z zaskarżonej decyzji wynika, że podatnik wnioskiem z 16 września 2004 r. wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] lutego 1996 r. Decyzją z [...] grudnia 2004 r. Prezydent W. odmówił wznowienia postępowania z uwagi na upływ terminu określonego w art. 243 § 1a O.p. Decyzję tą utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (decyzja z [...] marca 2005 r.), a Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę wyrokiem z 12 lipca 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 651/05). Pismem z 1 grudnia 2008 r. podatnik wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] marca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] marca 2007 r., odmówiło wznowienia postępowania, decyzję tę utrzymało w mocy decyzją z [...] lipca 2009 r. a Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 7 maja 2010 r. oddalił skargę. Ponownie, jak wynika z akt sprawy, pismem z 23 czerwca 2010 r. podatnik wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 1996 r., wskazując jako przesłankę wznowienia postepowania wydanie decyzji na skutek przestępstwa oraz stwierdzając, że dowody na podstawie, których wydano decyzję są fałszywe (art. 240 §1 pkt 1 i 2 O.p.). Prezydent W., postanowieniem z [...] września 2010 r., wznowił, na wniosek strony, postępowanie w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 1996 r. zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 1996 r. Następnie Prezydent W., decyzją z [...] kwietnia 2011 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 1996 r. ustalającej J. i M. H. podatek od nieruchomości za 1996 r. na podstawie wskazanych przez podatnika przesłanek wznowienia (art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p.), stwierdzając, że podatnik nie wykazał istnienia takich przesłanek. Podatek od nieruchomości, jak wskazał organ podatkowy, ustalono na podstawie złożonego przez podatnika wykazu nieruchomości w marcu 1996 r., W wykazie tym podatnik, po uprzednim wpisaniu, własnoręcznie skreślił wpisane w rubryce "grunty pozostałe" grunty o pow. [...] m² i wpisał grunty o takiej powierzchni do rubryki "grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą". Wobec powyższego, zdaniem organu podatkowego, nie ma podstaw do przyjęcia, że wykaz nieruchomości został sfałszowany (art. 240 §1 pkt 1 O.p.). Brak także podstaw do twierdzenia, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, gdyż podatnik nie złożył nawet doniesienia o popełnieniu przestępstwa do właściwych organów. Nie toczyło się w tym zakresie żadne postępowanie. Podnoszone zarzuty opierają się wyłącznie na twierdzeniu podatnika, o popełnieniu przestępstwa przez urzędniczkę przyjmującą wykaz nieruchomości, która, jak podnosi podatnik, groziła mu sankcjami w przypadku nie dokonania zmiany w składanym wykazie nieruchomości. Podatnik podnosił też, że został zmuszony do wycofania odwołania od niekorzystnej dla niego decyzji z [...] kwietnia 1996 r. Organ podatkowy stwierdzi także, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły wymienione w art. 240 § 1 pkt 3-4 i pkt 6-11 O.p. przestanki do uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta W. z [...] kwietnia 1996 r. Organ podatkowy stwierdził jednak, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wymieniona art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż z oględzin zakończonych protokołem nr [...] z [...] listopada 2003 r. wynika, że grunt będący przedmiotem opodatkowania nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Zostało to uznane za nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji nieznaną organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji. Uwzględniając te ustalenia, organ podatkowy uchylił decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 1996 r. i ustalił podatek od nieruchomości za 1996 r. w kwocie 19 zł, przyjmując, że grunt należało zakwalifikować do gruntów pozostałych. W odwołaniu podatnik zarzucił, że w aktach sprawy brak dokumentów, których organ podatkowy nie przechowuje, jak twierdzi z uwagi na upływ czasu i brak takiego obowiązku. Pomijanie tych dokumentów, zdaniem podatnika, wypacza obraz sprawy. Twierdzi, że to organ podatkowy wprowadził go w błąd, co do wysokości podatku i nadal fakt ten ignoruje. Zdaniem strony, wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 §1 pkt 1 i 2 O.p., gdyż istotne w sprawie okoliczności, aż do [...] listopada 2003 r., były przez organ I instancji fałszowane. Strona wskazuje na kierowane do niego wezwania przez organ podatkowy w 1996 r., nie przekazanie do organu odwoławczego odwołania od decyzji z [...] kwietnia 1996 r., opisując okoliczności związane ze składaniem wykazu nieruchomości za 1996 r. i odwołaniem, a także fakt, że w 2004 r. wykazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Podtrzymuje zarzut popełnienia przez urzędnika organu podatkowego przestępstwa i domaga się zwrotu 1000 zł poniesionego na opłacenie wpisów sądowych związanych ze sprawą. Zdaniem podatnika, to gmina jest odpowiedzialna za zaistniałą sytuację. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie ma zastosowania art. 245 § 1 pkt 3 lit.b) O.p. Z powołanego przepisu wynika, że organ podatkowy, w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanki z art. 240 §1 O.p., odmówi uchylania decyzji ostatecznej jeśli wydanie decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie może nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub 70 O.p. W zaskarżonej decyzji powołano się na wyroki NSA z dnia 11.10.2002 r. (III SA 351/00) i z dnia 5.10.2004 r. (FSK 55/04) oraz komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa (C. Kosikowski (red.), L. Etel (red.) i inni, Komentarz LEX, 2011, wyd. IV), z których wynika, że organ podatkowy nie może odmówić uchylenia decyzji ostatecznej z przyczyn określonych w art. 245 § 2 O.p., jeśli kwota podatku wynikająca z tej decyzji została przez podatnika zapłacona przed upływem przedawnienia. W niniejszej sprawie zobowiązania podatkowe powstało przez doręczenie podatnikowi decyzji i podatnik zobowiązanie zapłacił. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że z dokonanych ustaleń wynika, iż należące do podatnika grunty winny być opodatkowane jak grunty pozostałe, a nie jak dokonano tego decyzją z [...] kwietnia 1996 r. jak grunty związane z działalnością gospodarczą. Ustaleń tych, jak wyjaśni organ odwoławczy, dokonano w 2003 r., spełniona zatem została przesłana wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Na tej podstawie organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie, a następnie uchylił decyzję i ustalił podatek w prawidłowej wysokości. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdzi, że zwłoka w podjęciu przez organ podatkowy działań nie ma wpływu na prawidłowość decyzji, a w toku wznowionego postępowania strona nie wykazała przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Dokument który, zdaniem strony, jest sfałszowany, w istocie został nieprawidłowy wypełniony przez podatnika, z uwagi na błędne pouczenie przez urzędnika co do zasad opodatkowania. Nie udowodniono też, aby decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Organ wyjaśnił też, że przedmiotowa decyzja nie ustala z czyjej winy powstała nadpłata, a jedynie ustala podatek we właściwej wysokości. W postępowaniu tym nie mają zatem znaczenia te wszystkie dowody, których brak strona podnosi, gdyż nie wpływają one na wysokość podatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. H. podnosi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. pominęło całkowicie prawomocną decyzję Prezydenta W. z [...] lutego 1996 r., na podstawie której podatek od nieruchomości za 1996 r. został prawidłowo naliczony, tj. w kwocie 18,50 zł. Następnie opisuje okoliczności, w jakich doszło do zmian w wykazie nieruchomości w 1996 r. oraz okoliczności związane z wycofaniem odwołania od decyzji z [...] kwietnia 1996 r. i stwierdza, że utracił zaufanie do urzędników. Uważa, bowiem że został wprowadzony w błąd celowo. Urzędnik, wykorzystując sytuację, doprowadzi do niekorzystnego rozporządzania przez skarżącego mieniem. Urzędnicy, zdaniem strony skarżącej, kierowali się wyłącznie zyskiem urzędu. Skarżący podnosi, że urzędnicy dopuścili się przestępstwa, a ustalenie czy faktycznie przestępstwo popełniono nie zależy od powiadomienia o tym fakcie organów ścigania, ale od tego czy taki czyn wypełnia znamiona przestępstwa oraz od tego, jakie są na to dowody. Działania urzędników w niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, wypełniają znamiona przestępstw określonych w art. 270 §1 i 3, art. 271 §1, art. 272, art. 273, art. 276 i art. 286 § 1 Kodeksu karnego, zaś dowody na potwierdzenie tego faktu przedstawił w niniejszej sprawie. Stwierdza, że nie wnosiłby żadnych uwag, gdyby decyzja prawidłowa zapadła w 2003 r. po dokonaniu ustaleń przez organ podatkowy, że na należących do niego gruntach nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Strona skarżąca podtrzymuje, że przesłankami wznowienia postępowania w sprawie były przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. i na tej podstawie organ podatkowy winien dokonać zmiany decyzji. Za krzywdzący uważa skarżący zwrot niesłusznie pobranego od niego podatku bez odsetek. Wnosi także o zwrot wydatków w kwocie 1000 zł poniesionych na opłacenie wpisów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w związku z nieprawidłowym ustaleniem podatku od nieruchomości za 1996 r. i podkreśla, że za te nieprawidłowości nie ponosi winny. Do nieprawidłowego ustalenia podatku doszło na skutek działań urzędników, które noszą znamion przestępstw. Do skargi skarżący dołączał kserokopie dowodów, których organy podatkowe nie przedstawiły, a które, zdaniem strony skarżącej, mają istotne znaczenie w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 28 grudnia 2011 r. – uzupełnienie skargi - strona skarżąca powtórzyła argumentacją podniesioną w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, mogących mieć wpływ na wynik sprawy lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a. Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które uzasadniałoby usuniecie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Na wstępie niezbędne jest odniesienie się do twierdzeń skarżącego, że w niniejszej sprawie organy podatkowe całkowicie pominęły ostateczną decyzję Prezydenta W. z [...]lutego 1996 r. ustalającą J. I M. H. podatek od nieruchomości za 1996 r. w kwocie 18,50 zł. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że ww. decyzja z [...] lutego 1996 r., na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, który miał w 1996 r. zastosowanie także do postępowania podatkowego, została zmieniona decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 1996 r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że zmiany decyzji dokonano na podstawie nowych zeznań złożonych przez skarżącego, który w zeznaniach za wcześniejsze lata podatkowe nie uwzględnił faktu, iż wykazana do opodatkowana działka jest działką rzemieślniczą. Z chwilą doręczenia stronie zmienionej decyzji z [...] kwietnia 1996 r. decyzja z [...] lutego 1996 r. utraciła swój byt prawny. Całkowicie zatem bezpodstawne jest twierdzenie, że w dacie wznowienia postępowania w obrocie prawnym, pozostawały dwie decyzje ostateczne ustalające J. i M. H. podatek od nieruchomości za 1996 r. Konieczne jest także wyjaśnienie, że w wyniku przeprowadzonego postępowania po wznowieniu postępowania, Prezydent W., powołując się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., uchylił ostateczną decyzję z [...] kwietnia 1996 r. ustalającą J. I M. H. podatek od nieruchomości za 1996 r. w kwocie 263,80 zł i ustalił ww. podatek w kwocie 19 zł. Jednocześnie organ podatkowy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły inne przesłanki wymienione w art. 240 § 1 O.p. uzasadniające uchylenie ww. decyzji, w tym przesłanki wskazane przez skarżącego. W sprawie nie jest zatem sporna wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 1996 r. Skarżący kwestionuje, przyjętą przez organ podatkowy, przesłankę uzasadniającą uchylenie decyzji ostatecznej, podnosząc że uchylenie decyzji ostatecznej winno nastąpić na skutek stwierdzenia przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeśli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na tej podstawie możliwe jest wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie następujące warunki: - w postępowaniu prowadzonym w danej sprawie wystąpił fałszywy dowód, - sfałszowanie dowodu jest potwierdzone orzeczeniem sądu, - fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych w sprawie. W przypadku dokumentów wyróżnić można fałsz materialny, który dotyczy samego dokumentu i polega na jego podrobieniu oraz fałsz intelektualny, który wyraża się w nieprawdziwej treści dokumentu. Konieczność potwierdzenia faktu sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu, wynika z ustawowego podziału kompetencji organów państwowych. Wynikiem tego podziału kompetencji jest wyłączenie możliwości orzekania o przestępstwie, jakim jest fałszowanie dowodów, przez organ podatkowy, właściwy w zakresie ustalania i określania wysokości zobowiązań podatkowych. W rozpoznawanej sprawie, skarżący jako sfałszowany wskazuje, złożony przez niego organowi podatkowemu, wykaz nieruchomości, który nieprawidłowo wypełnił. Do nieprawidłowego wyplenienia wykazu nieruchomości, jak wyjaśnia skarżący, doszło z winy urzędnika, który błędnie, jako prawidłowe, wskazał wykazanie należących do podatnika gruntów w rubryce "grunty związane z działalnością gospodarczą" zamiast w rubryce "inne grunty". W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie uzasadniały przyjęcia, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienie postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Wykazanie w wykazie nieruchomości, czy innej deklaracji podatkowej, danych uznanych następnie za nieprawidłowe, nie jest równoznaczne z fałszowaniem deklaracji. Błędy w deklaracjach podatkowych składanych przez podatników wynikają zwykle z niewystarczającej wiedzy w zakresie przepisów podatkowych, błędów rachunkowych, pomyłek, także, jak w tym przypadku, z błędnej informacji udzielonej przez urzędnika, co do zasad opodatkowania. Skarżący nie wykazał też, aby fakt sfałszowania wykazu nieruchomości potwierdzony został orzeczeniem sądu. W tych okolicznościach prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji, że podatnik nie wykazał istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się także, stosownie do art. 240 § 1 pkt 2 O.p., jeśli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Wznowienie postępowania na tej podstawie możliwe jest wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione niżej warunki: - musi dojść do popełnienia przestępstwa, - popełnienie przestępstwa musi być potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, - pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa istnieje związek przyczynowo skutkowy. W rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca nie wykazała, aby decyzja z [...] kwietnia 1996 r. została wydana w wyniku przestępstwa potwierdzonego wyrokiem sądu. Skarżący, jak wyjaśnił, nie zawiadomił nawet właściwych organów o fakcie popełnienia przestępstwa. Do wznowienia postępowania na postawie art. 240 § 1 pkt 2 O.p. nie jest wystarczające przekonanie skarżącego o popełnieniu przestępstwa przez udzielająca informacji urzędniczkę. Fakt popełnienia przestępstwa musi być potwierdzony prawomocnym orzeczeniem właściwego w sprawach karnych sądu. Zasadnie zatem w zaskarżonej decyzji odmówiono uchylenie ostatecznej decyzji ustalającej skarżącemu podatek od nieruchomości za 1996 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 2 O.p. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie może domagać się od organu podatkowego powiadomienia właściwych organów o popełnieniu przestępstwa, w sytuacji, gdy w ocenie organu podatkowego do popełnienia przestępstwa nie doszło, a nieprawidłowe wypełnienie wykazu nieruchomości wynika z nieprawidłowego działania urzędnika, który udzieli błędnej informacji o zasadach opodatkowania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęto, że wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi który decyzję wydał. Za nową okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi podatkowemu, który decyzję wydawał, zasadnie uznano ustalenie, że podatnik nieprawidłowo ujął w wykazie nieruchomości grunt w rubryce "grunty związane z działalnością gospodarczą" zamiast w rubryce "inne grunty". Faktycznie bowiem grunt ten nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a podatnik działalności takiej nie prowadził. Okoliczności te organ ustalił w 2003 r. dokonując oględzin nieruchomości (protokół oględzin nr [...] z dnia [...].11.2003 r.). Sąd podziela też argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, a odnoszącą się do możliwości uchylenia w niniejszej sprawie decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 245 § 2 pkt 3 lit.b O.p, organ podatkowy, mimo stwierdzenia przesłanek z art. 240 § 1 O.p. odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej, jeśli wydanie nowej decyzji, orzekającej co do istoty sprawy, nie jest możliwe z uwagi na upływ terminów przedawnienia określonych w art. 68 i art. 70 O.p. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego i wskazał na fakt wygaśnięcia tego zobowiązania przez zapłatę, tym samym brak możliwości ponownego jego wygaśnięcia przez przedawnienie. Jakkolwiek kwestia dotycząca możliwości orzekania w sprawie zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku wcześniejszego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez zapłatę budzi rozbieżności w orzecznictwie sadów administracyjnych, to w niniejszej sprawie kwestia ta ma marginalne znaczenie z uwagi na regulację zawartą w art. 134 § 2 P.p.s.a. Przepis ten zakazuje Sądowi orzekania na niekorzyść skarżącego, z wyjątkiem tych spraw, w których stwierdzono naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, w tym w zakresie interpretacji i zastosowania przepisów dotyczących przedawniania zobowiązań podatkowych, tym samym Sąd zobligowany był pozostawić w obrocie prawnym zaskarżoną decyzję, która ustala podatek od nieruchomości w prawidłowej kwocie, niższej niż decyzja uchylona. W skardze strona zarzuciła ponadto, że po wydaniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy zwrócił podatnikom nadpłatę bez odsetek (oprocentowania) i wniosła o zwrot wydatków w kwocie 1000 zł, poniesionych na wpisy sądowe w sprawach wnoszonych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w związku z nieprawidłowym ustaleniem podatku od nieruchomości za 1996 r. i próbami wzruszenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 1996 r. Odniesienie się do tych roszczeń strony skarżącej wymaga przypomnienia, że sądy administracyjne nie rozstrzygają co do istoty sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia, a jedynie oceniają czy podjęte przez organy administracji działania w sprawie były zgodne z prawem procesowym i materialnym. Orzeczenia sądów administracyjnych rozstrzygają zatem czy w danej sprawie organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie, tj. zebrały i wnikliwie rozpoznały istotne w sprawie dowody, wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i prawidłowo przepisy te zastosowały w sprawie. Przenosząc te ogólne rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem postępowania w tej sprawie było ustalenie czy wystąpiły określone w art. 240 § 1 O.p. przesłanki wznowienia postępowania i czy wystąpienie tych przesłanek uzasadniało uchylenie ostatecznej decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 1996 r. Przedmiotem postępowania organów podatkowych nie była zatem ani kwestia oprocentowania nadpłaty, powstałej w wyniku uchylenie, decyzją Prezydenta W. z [...] kwietnia 2011 r. (utrzymana w mocy decyzja zaskarżoną), decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 1996 r. i ustalenia podatku od nieruchomości za 1996 r. w kwocie niższej, ani kwestia wyrządzonej podatnikowi przez organ podatkowy szkody na skutek wydania decyzji nieprawidłowej. Należy także wyjaśnić, że wniosek strony o oprocentowanie nadpłaty rozpoznają organy podatkowe. Dopiero po zakończeniu postępowanie przez organy podatkowe w tej sprawie i wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, sąd ten może sprawę oprocentowania nadpłaty rozpoznać, oceniając prawidłowość działania w tym zakresie organów podatkowych. W zakresie odpowiedzialności odszkodowawczej organu podatkowego, zgodnie z art. 260 O.p., zastosowanie mają przepisy prawa cywilnego i orzekają w tych sprawach, na wniosek poszkodowanego, sądy powszechne. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do zasądzenia odszkodowania. Należy także wyjaśnić, że zgodnie z 200 P.p.s.a, sąd administracyjny pierwszej instancji jedynie w przypadku uwzględnienia skargi zasądza na rzecz skarżącego od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W rozpoznawanej sprawie, ponieważ Sąd nie uwzględnił skargi nie było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.