II SAB/Wa 486/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. z dnia 29 listopada 2011 r. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosków dowodowych postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić J. M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem wpisu sądowego uiszczonego od skargi. J. M. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosków dowodowych. Skarżący podniósł, że organ nie rozpoznał jego wniosków dowodowych z dnia 7 stycznia 2011 r. i z dnia 26 kwietnia 2011 r. Podał, że pismem z dnia 19 września 2011 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w tym zakresie. Skarżący zarzucił organowi, że nie rozpatrzył też wniosku dowodowego z dnia 20 września 2011 r., a zatem naruszył art. 35 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniósł o zobowiązanie organu do bezzwłocznego przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych na wstępie wniósł o jej oddalenie. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie z wniosku strony o skontrolowanie zasad przetwarzania danych osobowych wnioskodawcy przez Komisję Weryfikacyjną, organ wskazał, że po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1477/10 Generalny Inspektor podejmował czynności w sprawie. W dalszej części odpowiedzi organ podniósł, że skarga na bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosków dowodowych jest niedopuszczalna i winna ulec odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. [pic]Orzeczenia [7]decyzje administracyjne; 2. [pic]Orzeczenia [7][pic]Praktyczne wyjaśnienia [4]postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. [pic]Orzeczenia [32][pic]Praktyczne wyjaśnienia [4]inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. [pic]Orzeczenia [1][pic]Praktyczne wyjaśnienia [1]akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. [pic]Orzeczenia [3][pic]Praktyczne wyjaśnienia [1]akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. [pic]Praktyczne wyjaśnienia [3]akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. [pic]Orzeczenia [14][pic]Praktyczne wyjaśnienia [1][pic]Wzory pism i umów [1]bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył tego postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przedmiotem skargi jest bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosków dowodowych złożonych przez stronę w toku postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, skarga na bezczynność organu jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna. Na organie nie spoczywał bowiem obowiązek wydania – na skutek złożonych wniosków dowodowych – aktu podlegającego kontroli sądu administracyjnego. Organ obowiązany jest oczywiście do wydawania postanowień w kwestiach, które pojawiają się w toku postępowania (art. 123 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Tak też jest w przypadku wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę w postępowaniu administracyjnym. Jednakże, postanowienia wydawane w tym zakresie nie rozstrzygają o istocie sprawy, nie przysługuje też na nie zażalenie. Postanowienia dowodowe mogą być kwestionowane łącznie z decyzją w odwołaniu (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) (v. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2006 str. 406). Z tego też względu, również bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosków dowodowych nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Skarga na bezczynność jest bowiem dopuszczalna wówczas, gdy organ, na gruncie obowiązujących przepisów jest obowiązany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 1-4a P.p.s.a., lub gdy przepis szczególny przewiduje sądową kontrolę (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie, dotyczącej rozpatrzenia wniosków dowodowych, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie był obowiązany do wydania żadnego z postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego, Sąd – na gruncie niniejszej sprawy – wskazuje, że skarżący ma prawo wystąpić do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po wcześniejszym wezwaniu organu do wykonania wyroku, ze skargą na niewykonanie wyroku żądając wymierzenia organowi grzywny (art. 154 P.p.s.a.). Skarżący może również wystąpić do Sądu ze skargą na przewlekłość lub bezczynność organu w zakresie rozpoznania sprawy administracyjnej prowadzonej z jego wniosku wszczynającego postępowanie przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych, po wcześniejszym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w zakresie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania w sprawie administracyjnej (art. 37 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 postanowienia oparto na przepisie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.