I SA/Ol 678/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod,, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012r. sprawy ze skargi spółki A na interpretację indywidualną Burmistrza z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę Wnioskiem z dnia 17 marca 2011 r., A. sp. z o.o. w W. (dalej powoływana również jako: "skarżąca Spółka"), wystąpiła do Burmistrza G. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości. Z opisanego stanu faktycznego wynika, że skarżąca Spółka jest właścicielem stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG. Stacje te składają się ze zbiorników służących do magazynowania skroplonego metanu, parownicy atmosferycznej, armatury odcinającej wraz z zabezpieczeniami, stacji redukcyjnej wraz z kotłownią, nawanialni kontaktowej, gazociągów wylotowych, stacji pomiarowej, gazociągu średniego ciśnienia, sztycy przyłączeniowej, wolno stojącej szafki redukcyjnej. Stacja redukcyjna, zbiorniki i parownice są posadowione na fundamentach. Fundamenty pod urządzenia techniczne (zbiorniki magazynowe, parownice, stacje redukcyjne, nawanialnie czy też stację pomiarową) wykonane są z reguły z bloczków betonowych związanych zaprawą cementowo - wapienną. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Jaka jest podstawa opodatkowania w podatku od nieruchomości w przypadku opodatkowania stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, skarżąca Spółka wskazała, że w przypadku stacji gazowych LNG należy w celu ustalenia podstawy opodatkowania dokonać podziału na części budowlane i na urządzenia techniczne stacji. Częścią budowlaną w omawianym przypadku jest fundament, na którym osadza się pozostałą instalację. Zgodnie z projektem budowlanym stacji, jaki został przedstawiony na etapie budowy obiektu, wyraźnie zostały wyróżnione fundamenty jako odrębne części stacji. Stanowią one części budowlane urządzeń technicznych - na co wskazuje wnioskodawca. Pozostałe elementy stacji (oprócz wymienionych fundamentów), wnioskodawca zaliczył do urządzeń technicznych sugerując się kolejno przytaczanymi wyrokami sądowymi w sprawie opodatkowania elektrowni wiatrowych. Burmistrz G. w indywidualnej interpretacji z dnia "[...]" uznał stanowisko skarżącej Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ podatkowy stwierdził, że nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika. Organ podatkowy wskazał, że obiektem budowlanym jest budowla, zdefiniowana w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Przywołując te definicję, organ podniósł, że przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, woIno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia mu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Ponadto organ podniósł, że wyliczenie budowli przy braku jednoznacznej definicji pozytywnej ma bardzo ważne znaczenie normatywne, oddaje ono intencje ustawodawcy, gdyż niewątpliwie budowlami w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są te wszystkie obiekty budowlane oraz te obiekty, które są podobne do nich. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Przedstawiony wyżej wykaz budowli zawiera przykładowy ale nie wyczerpujący katalog obiektów budowlanych, które należy uznać za budowlę. Wśród tego katalogu ustawodawca wymienia wprost zbiornik jako jeden z rodzajów budowli. Organ powołując się na definicję '"zbiornika" zgodnie ze Słownikiem języka polskiego, stwierdził, że pod tym pojęciem należy rozumieć naczynie, urządzenie do zbierania i przechowywania cieczy, gazów, a nadto uznał, że zbiornik do magazynowania skroplonego gazu oraz składniki stacji gazowej LNG stanowiące całość techniczno – użytkową, są budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, i tym samym wyczerpują kryteria budowli zdefiniowanej w ustawie o podatkach o opłatach lokalnych. Organ biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdził, że stacja zgazowania skroplonego gazu ziemnego oraz wszystkie elementy będące funkcjonalną całością zapewniające możliwość użytkową w myśl przepisów art. 3 pkt. 3 jest budowlą, która będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości Z powyższą interpretacją nie zgodziła się skarżąca Spółka i po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, złożyła skargę do Wojewódzkiego. Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości. Skarżonej interpretacji zarzucono naruszenie 1. art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, iż cała stacja gazu ziemnego LNG podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, 2. art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego poprzez: – kwalifikację całej stacji gazu ziemnego LNG, jako budowli dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości i ocenę, iż wszystkie elementy stacji stanowią całość techniczno - użytkową, – niewyodrębnienie budowlanych urządzeń technicznych ze stacji gazu ziemnego LNG i w efekcie, wskazanie jako podstawy opodatkowania wszystkich elementów wchodzących w skład stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego, 3. art. 14b § 1 w zw. z art. 14a § 2 oraz art. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. poprzez rozszerzającą interpretację nieprecyzyjnych przepisów prawa podatkowego, dotyczących opodatkowania urządzeń technicznych posiadających budowlane części, naruszając zasadę in dubio pro tributario oraz nieuwzględnienie w wydawanej przez siebie interpretacji orzecznictwa sądowego i wprowadzanie niejednolitej wykładni przepisów prawa podatkowego, 4. art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 Nr 78, poz. 483) poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa w sytuacji, gdy w analogicznych sytuacjach podatkowych podobne budowle traktowane są odmiennie, 5.art. 217 Konstytucji RP poprzez pozaustawowe rozszerzenie katalogu przedmiotów opodatkowania w podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, przy czym stosownie do art. 134 § 1 powołanej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając przeto na uwadze powołane wyżej przepisy, wskazać należy, iż podstawą wydania indywidualnej interpretacji w niniejszej sprawie był przepis art. 14j § 1 Ordynacji podatkowej zamieszczony w rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej - Interpretacje przepisów prawa podatkowego, w myśl którego, stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa, zaś w zakresie nieuregulowanym w § 1 (i 2, który nie ma znaczenia w sprawie) stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału. Podkreślić należy, iż specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny sprawy może odnosić się do zdarzeń już zaistniałych lub zdarzeń przyszłych. Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności faktycznych podanych we wniosku i w stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14j w zw. z art. 14b § 3 i 4 i art. 14c § 1 zd. 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). W postępowaniu tym nie może zatem toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, a następnie poddawanie ich swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny brany pod uwagę przy wydawaniu interpretacji nie może być "dopowiadany" dołączonymi dokumentami. Interpretacja wiąże w przedstawionym stanie faktycznym. Interpretacja indywidualna nie prowadzi do rozstrzygnięcia co do meritum sprawy podatkowej, ma jedynie ułatwiać podatnikom stosowanie w praktyce przepisów prawa podatkowego i zapobiegać sporom między podatnikiem a organem podatkowym, dając podatnikowi gwarancję nieponoszenia określonych w przepisach skutków zastosowania się do takiej interpretacji w przyszłości (art. 14k-14m). Reasumując, obowiązkiem organu wydającego na podstawie art. 14b § 1 w zw. z art. 14j Ordynacji podatkowej interpretację indywidualną jest ocenić stanowisko wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, opierając się na przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Ma to istotne znaczenie ze względu na przewidziane w art. 14m tej ustawy skutki zastosowania się podatnika do interpretacji w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną pomiędzy stronami pozostawało, które elementy opisane wyżej, stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG, będące własnością skarżącej Spółki, należało uznać za przedmioty podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? Zdaniem Sądu, stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z powyższego jednoznacznie wynika, że ustawodawca dla potrzeb podatku od nieruchomości, definicję "budowli" lokuje w unormowaniach prawa budowlanego. Również w literaturze przedmiotu podkreśla się, że zasadnicze znaczenie przy definiowaniu budowli ma definicja "obiektu budowlanego" w rozumieniu prawa budowlanego. Do tej definicji bowiem odsyła bezpośrednio ustawodawca w komentowanym przepisie (zob. L. Etel w: L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar "Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz", Warszawa 2008, s. 38.). Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi obiekty budowlane, tj. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 pkt 3 u.p.b. pod pojęciem "budowli" - należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z podanego przez skarżącą Spółkę do celów interpretacyjnych stanu faktycznego należy wnosić, że jest ona właścicielem stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG, na które składają się zbiorniki służące do magazynowania skroplonego metanu, parownice atmosferyczne, armatury odcinające wraz z zabezpieczeniami, stacje redukcyjne wraz z kotłownią, nawanialnie kontaktowe, gazociągi wylotowe, stacje pomiarowe, gazociągi średniego ciśnienia, sztyce przyłączeniowe, wolno stojące szafki redukcyjnej. Przy czym stacja redukcyjna, zbiorniki i parownice są posadowione na fundamentach. Fundamenty zaś pod urządzenia techniczne (zbiorniki magazynowe, parownice, stacje redukcyjne, nawanianie, czy też stację pomiarową) wykonane są z reguły z bloczków betonowych związanych zaprawą cementowo - wapienną. Mając na uwadze powyższe unormowania art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b., w ocenie Sądu słusznie przyjął organ interpretacyjny, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać będzie cała wyżej opisana stacja zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG, tworząca całość techniczno-użytkową.. Tylko te bowiem rzeczy mogą być zaliczone do pojęcia budowli w rozumieniu cytowanego przepisu art. 3 pkt 3 u.p.b. Jednocześnie w konsekwencji podstawę opodatkowania w danym podatku, będzie stanowić wartość wymienionych tu budowli. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia w niniejszej sprawie przepisów art. 14b § 1 w zw. z art. 14a § 2 oraz art. art. 121 § 1 o.p., gdyż Burmistrz Miasta G. nie dokonał rozszerzającej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczących opodatkowania urządzeń technicznych, tworzących stacje LNG. Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdza, aby naruszono postanowienia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U.z 1997 Nr 78, poz. 483), poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa w sytuacji, gdy w analogicznych sytuacjach podatkowych podobne budowle traktowane są odmiennie. Również nie można stwierdzić, iż organ interpretacyjny uchybił zapisom art. 217 Konstytucji RP, poprzez pozaustawowe rozszerzenie katalogu przedmiotów opodatkowania w podatku od nieruchomości. Reasumując należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z przepisem art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, podlegać będzie cała stacja zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG i stacja kontenerowa. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o jej oddaleniu.