II SA/Ke 831/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], umorzyło postępowania odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. G. od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa Zakładu Odzysku Energii z biomasy roślinnej wraz z halą maszyn, halą biomasy, zapleczem socjalnym oraz linią technologiczną i niezbędną infrastrukturą techniczną" zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obręb 2, S.. W uzasadnieniu organ podał, że po rozpatrzeniu wniosku A. Kooperacja Sp. z o.o. w S., Burmistrz S. określił środowiskowe uwarunkowania dla wskazanego wyżej przedsięwzięcia. Od w/w decyzji odwołanie złożył W. G.. Kolegium wskazało, że w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach krąg stron tego postępowania należy określać na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, źródłem których jest przepis prawa materialnego. Zdaniem Kolegium, zarówno w nauce jak i orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą miały podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, gdyż będą narażone na jego oddziaływanie. W grupie tej oprócz podmiotów legitymujących się prawem własności mieścić się będą również władający nieruchomościami posiadający inne prawa rzeczowe, swoim zakresem zbliżone do prawa własności. Jak dalej podało SKO, oprócz posiadaczy nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stronami w takim postępowaniu będą również inni, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Ustalenia w tym zakresie powinny być możliwe na podstawie dołączonej do wniosku mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy podanie oraz obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Mówiąc o oddziaływaniu należy mieć na uwadze również te miejsca, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub decyzjach na ich podstawie wydanych. Jak stwierdziło SKO, z nadesłanego materiału dowodowego, w tym z wniosku inwestora wynika, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie przekroczy granic działki nr ewid. [...] w S.. Potwierdzają to także ustalenia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W podsumowaniu organ wskazał, że z powyższego wynika, iż W. G. nie posiada prawa własności do terenu inwestycji, terenu bezpośrednio sąsiadującego z tym terenem jak też terenu, na który inwestycja będzie oddziaływać. Nie posiada więc statusu strony postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla opisanego przedsięwzięcia. Wprawdzie, jak stwierdziło Kolegium, W. G. otrzymywał korespondencję z organu I instancji, jednakże nie mając statusu strony w postępowaniu należało przyjąć, że otrzymywał ją do wiadomości. W takich okolicznościach SKO uznało, że nie ma możliwości odnieść się merytorycznie do zarzutów odwołania ponieważ zgodnie z art. 105 § 1 kpa, organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakichkolwiek przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe, co ma miejsce gdy wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. G., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 kpa. Wniósł przy tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że decyzję uważa za niesłuszną jako wydaną z naruszeniem prawa i jednocześnie jego interesu prawnego. Za chybioną uznał argumentację SKO co do wykładni art. 28 kpa stwierdzając, że nie jest zrozumiałym odebranie mu statusu strony z uwagi na fakt, iż nie ma on prawa własności do zajmowanej przez siebie działki, mimo, że posiada wraz z żoną dożywotnią służebność osobistą polegającą na prawie korzystania z domu oraz wszystkich urządzeń i pomieszczeń służących do wspólnego użytku mieszkańców tej nieruchomości (położonej przy ul. Jaśminowej 1 w S.). W obliczu obowiązujących przepisów i aktualnej wykładni skarżący jest osobą posiadającą tytuł prawny do zajmowanej przez siebie nieruchomości położnej bezpośrednio przy ulicy, na której znajduje się inwestycja spółki A. S.A. w K. (S. 9). Zdaniem autora skargi organ popada w swojej argumentacji w daleko idące sprzeczności, które nie są wynikiem oceny przedmiotu sprawy zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ argumentuje, że z nadesłanego materiału dowodowego, w tym z wniosku inwestora wynika, iż obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie przekroczy granic działki nr [...] w S., a potwierdzać to mają ustalenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Twierdzenia te są opaczne, bowiem o tym, czy planowana inwestycja może mieć wpływ na środowisko sąsiedzkie można by rozstrzygać dopiero po zasięgnięciu opinii np. niezależnego eksperta, którego powołania w postępowaniu administracyjnym mogłaby domagać się strona. Z takim wnioskiem mogłyby wystąpić inne strony, które obawiają się wpływu inwestycji na środowisko. Przyjęcie bezkrytycznie twierdzeń raportu przygotowanego przez samego inwestora powoduje powstanie błędnego koła. Za chybione uznał skarżący także sugestie organu, że interes skarżącego miałby się tylko opierać na elementach natury rekreacyjnej, estetycznej i kulturalnej. Jego interes prawny, jak wskazał, obiektywnie istnieje i skarżoną decyzją został naruszony, przy czym jest konkretny i ma charakter indywidualny, jawi się zatem potrzeba ochrony prawnej dla tego interesu, jakim jest ochrona środowiska. W skardze wskazano także na art. 30 ustawy, zawierający inną ważną wskazówkę - że udział społeczeństwa ma być zapewniony przed wydaniem decyzji lub jej zmianą bądź przed wydaniem dokumentu lub jego zmianą co świadczy, że prawodawca chce, aby ten udział społeczeństwa wpływał na treść decyzji lub kształt dokumentu. Skarżący podniósł wreszcie, że jego nieruchomość znajduje się bezpośrednio przy drodze wchodzącej w skład trasy przejazdu samochodów transportujących biomasę do zakładu zatem poziom hałasu, drgań oraz emisja spalin ze środków transportu będzie miała bezpośredni wpływ na nieruchomość i jej mieszkańców, czyli wprost na jakość życia skarżącego i jego rodziny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, że dokumentem przesądzającym o braku legitymacji W. G. do występowania na prawach strony w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza S. jest załączony do skargi akt notarialny z dnia [...] Rep. [...] dokumentujący, że posiada on dożywotnią służebność osobistą polegającą na prawie korzystania z połowy domu mieszkalnego oraz prawie korzystania ze wszystkich urządzeń i pomieszczeń służących do wspólnego użytku mieszkańców, usytuowanych na działce nr 573. Wynika z tego, zdaniem organu, że skarżący nie posiada żadnego prawa rzeczowego, również ograniczonego, do gruntu stanowiącego teren inwestycji, do gruntu sąsiadującego z tym terenem jak też do gruntu będącego w granicach oddziaływania inwestycji. Działka nr ewid. 573 znajduje się poza granicami oddziaływania inwestycji. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż przymiot strony w postępowaniu przysługuje W. G. z uwagi na treść art. 30 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Kolegium wyjaśniło, że uprawnienia przyznane społeczeństwu nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, dającego poszczególnym członkom społeczeństwa przymiot strony w określonej kategorii spraw. Zdaniem organu pozycja osób składających uwagi i wnioski w ramach procedury udziału społeczeństwa jest słabsza niż pozycja stron czy organizacji na prawach strony – nie mają one bowiem prawa odwołania się od wydanej decyzji. Uczestnik postępowania – A. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. przychylił się do stanowiska wyrażonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji uznając za niezasadne zarzuty skarżącego jakoby przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu. Spółka, odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi wskazała m.in., że udział społeczeństwa w postępowaniu przed wydaniem decyzji został zapewniony w najszerszym możliwym zakresie. Mieszkańcy domów jednorodzinnych usytuowanych w pobliżu planowanej inwestycji, a także mieszkańcy innych osiedli składali liczne uwagi i zastrzeżenia, co do których inwestor oraz firma sporządzająca raport złożyli wyjaśnienia, a także odbyła się otwarta rozprawa administracyjna. Uczestnik stwierdził również, że Burmistrz S. przeprowadził bardzo dokładne ustalenia w przedmiocie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko uwzględniając przy tym liczne zastrzeżenia mieszkańców domów jednorodzinnych usytuowanych w pobliżu planowanej inwestycji. Szczegółowa analiza zastrzeżeń dotyczących emisji hałasu doprowadziła do stwierdzenia, że na pobliskich inwestycji terenach nie przekroczy ona dopuszczalnych wartości. Odnosząc się do zarzutu bezkrytycznego przyjęcia przez organ twierdzeń raportu spółka wskazała, iż uwzględnił on krytykę kierowaną przez mieszkańców (na stronach 14-16 uzasadnienia decyzji Burmistrza S.), a na inwestora został nałożony obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji zanieczyszczeń do środowiska oraz emisji hałasu. Uczestnik podniósł również, że nie zachodzą żadne podstawy do uznania, iż raport sporządzony przez firmę W. S.A. jest w jakimkolwiek stopniu nierzetelny ponieważ został sporządzony przez niezależną firmę, przez zespół ekspertów posiadających odpowiednie kwalifikacje i wiedzę w dziedzinie ochrony środowiska. Wskazał również na art. 323 ust. 1 i art. 325 ustawy Prawo ochrony środowiska, na mocy których skarżącemu będzie przysługiwać ochrona, w razie gdyby rzeczywiste oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia było odmienne (bardziej uciążliwe) od przyjętego w toku postępowania o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Spółka podała także, że niezasadne są zarzuty skarżącego odnośnie wpływu planowanej inwestycji na jakość życia jego i jego rodziny. W sytuacji gdy w pobliżu nieruchomości znajdują się inne zakłady przemysłowe i linie kolejowe, z nimi związany jest ruch samochodów po ulicy S., a planowany ruch samochodów ciężarowych związany z uruchomieniem planowanego przedsięwzięcia wynosi mniej niż 1 na godzinę, w związku z czym nie ma przesłanek do stwierdzenia by klimat akustyczny terenów mieszkaniowych zmienił się na niekorzyść skarżącego. Podsumowując uczestnik stwierdził, że na etapie postępowania o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych brak jest podstaw do przyjęcia, by planowane przez inwestora przedsięwzięcie oddziaływało w zakresie emisji hałasu, spalin lub innych niedogodności na nieruchomości inne niż działka nr ewid. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku inwestora – A. K. Sp. z o.o. w S. – o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie Zakładu Odzysku Energii z biomasy roślinnej wraz z halą maszyn, halą biomasy, zapleczem socjalnym oraz linią technologiczną i niezbędną infrastrukturą techniczną". Postępowanie to uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Wnioskowana inwestycja, w myśl § 3 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Do wniosku inwestor dołączył załączniki wymagane przez art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, tj. informację o przedsięwzięciu (dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, jak również wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Zakres inwestycji określono poprzez wskazanie numerów działek położonych w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Krąg stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został w ustawie określony. Zastosowanie będą miały zatem zasady ogólne, określone w art. 28 kpa. Poza wnioskodawcą, uczestnikami postępowania będą - w świetle tego przepisu - podmioty, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Przymiot strony w sprawach wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą więc posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w rejonie oddziaływania inwestycji na środowisko tj. np. w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, przy czym zaznaczyć należy, że interes prawny ma osoba posiadająca działkę w strefie oddziaływania, a nie tylko posiadająca działkę bezpośrednio graniczącą z działką, na której planowana jest inwestycja objęta wnioskiem. Z tych też przyczyn właściciele nieruchomości położonych w pobliżu planowanego przedsięwzięcia nie posiadają interesu prawnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli na daną nieruchomość nie rozciąga się oddziaływanie zamierzonego przedsięwzięcia. Organ prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie miał zatem obowiązek ustalić w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym przede wszystkim o raport oddziaływania inwestycji na środowisko, kto jest stroną postępowania oraz kto nie ma tego przymiotu i dlaczego. W znajdującym się w aktach sprawy raporcie przedstawiono m.in. opis planowanego przedsięwzięcia, warunki użytkowania terenu, opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodjęcia przedsięwzięcia, ocenę wybranego wariantu przedsięwzięcia w aspekcie skutków dla środowiska i zdrowia ludzi, wpływ na środowisko gruntowo-wodne, analizę pozostałych czynników, oddziaływanie na etapie likwidacji. W podsumowaniu wskazano, że w okresie realizacji przedsięwzięcia źródłem emisji substancji zanieczyszczających do powietrza będzie ruch samochodów i innych pojazdów wykorzystywanych przy pracach budowlanych, jednakże emisja ta w okresie budowy będzie miała charakter krótkoterminowy, a uciążliwości z nią związane ustaną wraz z zakończeniem tych prac. Przeprowadzone obliczenia wykazały, że w zakresie powietrza atmosferycznego, gospodarki odpadami, gospodarki wodno-ściekowej i wpływu na środowisko gruntowo-wodne oraz w zakresie hałasu nie zostaną przekroczone wartości dopuszczalne, inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska oraz nie wystąpi zagrożenie dla ludzi czy środowiska. Przedsięwzięcie nie wpłynie również w sposób istotny na walory krajobrazowe okolicy ani na dobra kultury. Zarówno z treści wniosku inwestora, jak i ww. raportu wynika, że rejon oddziaływania inwestycji nie obejmie innych działek niż działka nr ewid. [...] w S., na której planowana jest inwestycja, w szczególności działek znajdujących się w sąsiedztwie, w tym działki nr 573 (graniczącej z działką inwestora przez drogę), do której ograniczone prawo rzeczowe w postaci dożywotniej służebności osobistej posiada W. G.. W konsekwencji powyższego słusznie stwierdził organ odwoławczy, iż skarżący nie posiada interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa, a tym samym nie może on być stroną postępowania. Sąd nie znalazł podstaw aby uznać argumenty skarżącego o sugerowanej niskiej wartości dowodowej raportu jedynie z uwagi na fakt, że zostało on sporządzony na zlecenie wnioskodawcy. W skardze nie znalazł się bowiem żaden merytoryczny zarzut podważający wiarogodność tego dokumentu. Skarżący podniósł ponadto, że jego interes prawny w niniejszej sprawie niewątpliwie istnieje, jest konkretny, indywidualny i skarżącą decyzją został naruszony. Wskazał również, że istnieje potrzeba ochrony prawnej tego interesu "jakim jest ochrona środowiska". Stwierdzenia te, zdaniem Sądu, są ze sobą sprzeczne. Wskazać należy, iż przymiot strony nie zależy od istnienia subiektywnego interesu faktycznego, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania, musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Pierwszą normą wskazaną przez skarżącego jest art. 30 ustawy stanowiący, że organy administracji właściwe do wydania decyzji lub opracowania projektów dokumentów, w przypadku których przepisy niniejszej ustawy lub innych ustaw wymagają zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa, zapewniają możliwość udziału społeczeństwa odpowiednio przed wydaniem tych decyzji lub ich zmianą oraz przed przyjęciem tych dokumentów lub ich zmianą. Autor skargi błędnie dokonał rozszerzającej wykładni wskazanych unormowań utożsamiając ogólne pojęcie "społeczeństwa" użytego w cytowanym przepisie ze stroną postępowania. Czym innym jest bowiem udział społeczeństwa, a czym innym udział podmiotów, którym przysługuje przymiot stron postępowania. Przymiot strony należy rozpatrywać w korelacji z art. 28 kpa. Nie każdy zatem członek szeroko rozumianego społeczeństwa będzie korzystał z przymiotu strony postępowania, w którym właściwy organ zapewnia udział społeczeństwa. Mówiąc o udziale społeczeństwa w postępowaniach z zakresu ochrony środowiska należy mieć na uwadze, że udział ten ustawa gwarantuje społeczeństwu w ściśle określone formach, co nie jest równoznaczne z tym, że każdy obywatel, czy też inny podmiot działający w "społeczeństwie", ma z mocy tej ustawy przymiot strony. Tak więc uprawnienia przyznane społeczeństwu nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, dającego poszczególnym członkom społeczeństwa przymioty strony. Nie może zatem skarżący upatrywać w art. 30 ustawy materialnoprawnego źródła swego interesu prawnego legitymującego go jako stronę. Za chybione należy także przytoczenie na poparcie twierdzeń skargi art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), zgodnie z którym ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie (pkt 1) oraz zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany (pkt 2). Skarżący posługuje się tu jedynie ogólnym pojęciem bezpośredniego wpływu na nieruchomość i jej mieszkańców oraz na "jakość życia" jego i rodziny. Opiera się więc wyłącznie na hipotetycznych obawach dotyczących niedogodności wynikających z przejazdu (w przyszłości) środków transportu drogą graniczącą z działką nr 573. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, że "jakość życia" nie jest kategorią prawną zdefiniowaną w ustawie. Jak wskazano wyżej, bez naruszenia konkretnej normy prawnej nie może być w takiej sytuacji mowy o interesie prawnym. Skarżący wskazuje natomiast na ewentualne, przyszłe skutki inwestycji mogące naruszyć, również w przyszłości, jego interes faktyczny. Takiego oddziaływania nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Interesu prawnego nie może uzasadniać przypuszczalna, mogąca powstać w przyszłości, obawa naruszenia praw. Niezależnie od powyższego obawom skarżącego przeczą ustalenia raportu szczegółowo opisujące zarówno źródła hałasu, jakie powstaną na skutek budowy Zakładu Odzysku Energii z biomasy roślinnej, jak i analiza wyników obliczeń rozprzestrzeniania się hałasu wskazująca, że hałas ten nie będzie przekraczał wartości dopuszczalnych na najbliższych terenach chronionych akustycznie zarówno w porze dziennej jak i nocnej. W raporcie uzupełniającym stwierdzono, że decydujący wpływ na kształtowanie się klimatu akustycznego mają źródła emitujące hałas o największym poziomie, co w analizowanym przypadku, na terenach podlegających ochronie akustycznej, oznacza ruch pojazdów odbywający się po ul. P., ruch pociągów przebiegającą na wschód od zakładu linią kolejową oraz zakłady przemysłowe zlokalizowane przy ul. P. oraz ul. S.. W związku z tym stwierdzono, że hałas emitowany przez analizowany zakład nie będzie wpływał na kumulowanie hałasu w rejonie zabudowy mieszkaniowej. Biorąc pod uwagę planowany ruch samochodów osobowych (20 pojazdów na dobę) oraz ciężarowych (10 pojazdów w ciągu pory dziennej), związany z uruchomieniem przedsięwzięcia, trudno podzielić opinię W. G., że zmiana ta w sposób znaczący wpłynie na komfort jego życia. Skoro zatem oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie wykraczać poza granice nieruchomości inwestora, a w szczególności nie obejmie działki, która została obciążona służebnością osobistą na rzecz skarżącego, to nie można ustalić istnienia przesłanek z art. 28 kpa po jego stronie. Tym samym Sąd uznał ustalenia i ocenę dokonaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za prawidłowe, poczynione w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym rzetelnie sporządzonych analiz, raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wniosków i uwag składanych przez społeczeństwo w toku postępowania. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa legitymację do wniesienia odwołania ma strona. Skoro zaś skarżący nie ma przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym wnioskiem inwestora z dnia 2 czerwca 2010 r., organ odwoławczy prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.