IV SA/Wr 757/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędziowie : Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...], nr [...] [...] Kuratora Oświaty wydana na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jedn.: Dz. U. 2006 r., Nr 97, poz. 674 ze zm.), art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2000, Nr 19, poz. 239 ze zm.), art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wyprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2001, Nr 111, poz. 1194 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) – dalej zwany k.p.a., które po rozpatrzeniu odwołania I. W. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza B. K. z dnia [...], nr [...] o odmowie nadania I. W. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej I. W. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt I OSK 506/11, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 361/10 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji przede wszystkim zwięźle i dokładnie przedstawi stan sprawy opierając się na materiale dowodowym zawartym w aktach postępowania administracyjnego. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd uwzględni nie tylko decyzje administracyjne, ale również inne dokumenty i akty administracyjne, w tym akt mianowania skarżącej nauczycielem w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. (z dnia 15 lutego 1988 r. nr OW-V-1127/10/88). Rozważania prawne, na gruncie ustalonego przez organ i przyjętego ewentualnie przez Sąd stanu faktycznego, powinny natomiast odzwierciedlać tok rozumowania Sądu w ramach dokonywanej kontroli prawidłowości zastosowania poszczególnych przepisów prawa materialnego przez organ. Z dotychczasowego postępowania wynika, że w dniu 4 sierpnia 2009 r. strona wystąpiła do Burmistrza B. K. z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej nadającej stopień nauczyciela mianowanego, wskazując na dwie ustawy, na mocy których, nauczyciel spełniający określone w nich warunki, mógł uzyskać z mocy prawa mianowanie - były to: ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2000, Nr 19, poz. 239 ze zm.) oraz ustawa z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2001, Nr 111, poz. 1194 ze zm.). Strona wniosła o zbadanie czy na podstawie powyższych ustaw uzyskała stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Burmistrz decyzją nr [...] z dnia [...], odmówił wnioskodawczyni nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i nadanie jej tytułu nauczyciela mianowanego z mocy prawa. W uzasadnieniu zarzuciła organowi I instancji m.in. niedokonanie wszechstronnej oceny i rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także błędną interpretację art. 27 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...). [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia mając na uwadze konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W uzasadnieniu potwierdził w części stawiane przez stronę zarzuty, dotyczące niezbadania przez organ I instancji wszystkich przepisów, które umożliwiały nabycie stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Po uzupełniającym postępowaniu Burmistrz decyzją z dnia [...], nr [...], ponownie odmówił nadania stronie stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. W uzasadnieniu podał, że nie spełnia ona warunków, aby uzyskać stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie zarówno art. 7 ust. 1, jak i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...). Także analiza przepisów art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...) nie pozwoliła organowi I instancji stwierdzić, że na ich podstawie nabyła stopień awansu nauczyciela mianowanego. Po raz kolejny strona odwołała się od decyzji Burmistrza. W uzasadnieniu zarzuciła m.in. brak dokonania przez organ I instancji wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz nieodniesienie się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1993 r. sygn. akt I PZP 14/93, który to pogląd jej zdaniem ma zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. [...] Kurator Oświaty decyzja z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] organu I instancji. W uzasadnieniu powtórzył argumentację w niej zawartą wskazując, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek do otrzymania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, na podstawie żadnego z powołanych przepisów. Strona nie uzyskała stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...), ponieważ, jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, w dniu wejścia w życie tego aktu prawnego, tj. 6 kwietnia 2000 r. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony w pełnym wymiarze zajęć na stanowisku nauczyciela przedszkola, natomiast na podstawie wskazanego przepisu tylko "nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania (...)". Strona nie uzyskała stopnia awansu nauczyciela mianowanego również przy zastosowaniu art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...), co szczegółowo uzasadnia organ I instancji powołując się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA 2014/01, w którym to stwierdzono, iż treść przepisu art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (...) w zestawieniu z pkt 2 i 3 ust. 3 art. 10 oraz przepisami art. 7 ust. 1 i 3 wskazuje jednoznacznie, że dotyczy on nauczycieli, którzy zostali zatrudnieni po wejściu w życie omawianej ustawy, gdyż nauczyciele zatrudnieni w placówkach oświatowych w dniu wejścia w życie, nabywają stopnie awansu zawodowego z mocy prawa według stanu na dzień wejścia w życie ustawy, a jak stwierdzono wyżej I. W. w dniu 6 kwietnia 2000 r. była zatrudniona w oparciu o umowę o pracę. Wykluczył także zastosowanie postanowień pkt 2 ust. 3 art. 10 ustawy, albowiem skarżąca nie posiadała, na dzień wejścia w życie powyższej ustawy, kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela przedszkola. Organ II instancji uznaje również za prawidłowe uznanie przez organ I instancji, że przepisy art. 27 i 28 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty (...) nie mają zastosowania do sytuacji skarżącej. W dniu 21 października 2001 r. tj. w dacie wejścia w życie powyższej ustawy, strona nie pozostawała w stosunku pracy w szkole, co wiąże się z brakiem możliwości zastosowania wobec niej przepisu art. 27 ustawy. Także art. 28 ustawy nie można uznać za podstawę do nadania stopnia nauczyciela mianowanego, ponieważ jak słusznie wykazał organ I instancji, skarżąca na dzień 31 sierpnia 2000 r. nie spełniała warunków określonych w art. 10 ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r.. Organ odwoławczy mając na uwadze powołanie przez skarżącą, jako jednego z elementów odwołania, uchwały Sądu Najwyższego wyjaśnia, że podstawa prawna decyzji administracyjnej musi pozostawać w pełnej zgodności z jej prawnym charakterem. Podstawę prawną indywidualnego aktu administracyjnego stanowią przepisy prawa administracyjnego. Organ administracyjny nie jest powołany do rozstrzygania spraw cywilnych, ani do oceny stanu faktycznego lub prawnego na podstawie przepisów prawa cywilnego - a zatem nie mogą one być podstawą- rozstrzygnięcia sprawy w decyzji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca I. W. nie zgodziła się z decyzją [...] Kuratora Oświaty i wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu podniosła, że organ II nie odniósł się do dokumentów i argumentacji zawartych w odwołaniu, a zwłaszcza do treści pisma L. Kuratora Oświaty, z którego jednoznacznie wynika, że uzyskała ona mianowanie z mocy prawa z dniem 30 marca 1988 r. Z tej racji miałby zastosowanie przepis art. 27 ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty. W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nie rozpoznania wszystkich okoliczności sprawy poprzez nieuwzględnienie stanowiska L. Kuratora Oświaty zawartego w piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r., organ stwierdził, że pismo to nie stanowi dowodu w sprawie w rozumieniu przepisów k.p.a. i Karty Nauczyciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a). W ocenie Sądu skarga jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia 24 lutego 2010 r. organu I instancji, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W ocenie Sądu istotne jest uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego zawartego w aktach postępowania administracyjnego. Przedstawiając stan faktyczny sprawy należy wziąć pod uwagę całość dokumentów zwłaszcza akt mianowania skarżącej nauczycielem w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. z dnia 15 lutego 1988 r. nr OW-V-1127/10/88. Odnosząc się do zarzutów zaistnienia uchybień procesowych należy zauważyć, że kodeks postępowania administracyjnego zawiera ujednolicenie wymagań dotyczących prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego toczącego się przed organem administracji publicznej, celem którego jest wydanie opartej na przepisach prawa decyzji administracyjnej. Jednym z takich wymogów, statuowanym przez zasadę ogólną kodeksu postępowania administracyjnego – art. 7, jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ administracji oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jest uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, które zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przenosząc te regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wydane w sprawie decyzje obu organów nie spełniają podanych powyżej kryteriów. Zarówno organ I jak i II instancji nie odniosły się w uzasadnieniach decyzji do aktu mianowania skarżącej nauczycielem w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. z dnia 15 lutego 1988 r. nr OW-V-1127/10/88. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także odnieść się do podniesionych w sprawie zarzutów. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wskazane wyżej wymogi, a uchybienia w tym zakresie mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszono tym również art. 7 i 77 kpa, zgodnie z którymi organy stosują zasadę prawdy obiektywnej i w tym celu mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgromadzony w sprawie materiał nie został rozpatrzony w sposób zgodny ze wskazanymi wyżej przepisami. Z tych względów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy konieczne jest ustosunkowanie się do tego aktu pod kątem spełnienia przesłanek do uzyskania stopnia awansu nauczyciela mianowanego. Z wszystkich podanych wyżej powodów Sąd uznał, że przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy przede wszystkim doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uwzględnienie skargi. Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Uwzględniając skargę nie określił, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, bowiem w ocenie Sądu art. 152 p.p.s.a., który nakłada na sąd obowiązek zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w wyroku uwzględniającym skargę, nie dotyczy uwzględnienia skargi na akt odmowny.