II SA/Kr 1693/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody [....] z dnia 12 września 2011 r., nr [....] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r. Starosta K. działając na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. podjął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości, które zostało zawieszone postanowieniem Starosty K. z dnia 10 października 2006 r. O powyższego postanowienia A.B., złożył zażalenie wskazując, że z uwagi na trwające nadal postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności orzeczeń o wywłaszczeniu wnosi o dalsze zawieszenie postępowania w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Postanowieniem z dnia 12 września 2011 r. znak: [...] Wojewoda działając na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) – stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego na postanowienie o podjęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po otrzymaniu zażalenia obowiązany jest w pierwszej kolejności podjąć czynności mające na celu m.in. ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak też podmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. Prawo do złożenia zażalenia przysługuje bowiem stronie tylko wtedy, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Równocześnie analiza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego pozwala na stwierdzenie, że nie przewidują one prawa do złożenia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. zażalenie służy stronie jedynie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Tym samym ustawodawca wykluczył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 lipca 1998 r. sygn. akt III SA 230/97 stwierdził, że wprawdzie art. 112 k.p.a. stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, ale też nie może dawać tej stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Wobec tego, z uwagi na wyłączenie przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego możliwości zaskarżenia w toku instancji postanowienia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania, Wojewoda stwierdził, że zażalenie złożone przez A.B. jest niedopuszczalne i w tym stanie rzeczy nie może ono podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył A.B. . Skarżący wniósł o nie podejmowanie postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości do czasu zakończenia prowadzonego przez Wojewodę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczeń o wywłaszczeniu nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia wydane w oparciu o art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Powyższe postanowienie zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Na tym etapie organ odwoławczy badając dopuszczalność zażalenia nie może wejść w ocenę jego zasadności. Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z kolei stosownie do art. 144 k.p.a. przepisy dotyczące odwołań stosuje się odpowiednio do zażaleń. Stosownie do zasady wyrażonej w art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jeżeli zatem przepis będący podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji nie przewiduje zażalenia w odniesieniu do danego postanowienia, to ten środek nie przysługuje. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. przewiduje, że stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Redakcja tego przepisu jest jasna. Przedmiotem zażalenia może być zatem jedynie postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego oraz odmowie jego podjęcia. Wolą ustawodawcy, postanowienia których przedmiotem jest podjęcie zawieszonego wcześniej postępowania są niezaskarżalne – nie przysługuje od nich zażalenie. Rozpoznając niniejszą sprawę zaznaczyć należy, że postanowienie Starosty K. o podjęciu zawieszonego postępowania zawiera błędne pouczenie, iż na postanowienie to służy stronie zażalenie do Wojewody . Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Niemniej jednak stwierdzić należy, że błędne pouczenie nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nie przewidzianych w obowiązujących przepisach a co za tym idzie nie stwarza dla skarżącego prawa do złożenia zażalenia. Tym samym pozostaje ono bez wpływu na podjęte przez organ rozstrzygnięcie, które jest prawidłowe. Postanowienie na które zażalenie złożył skarżący ma bowiem niezaskarżalny charakter. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę jako bezzasadną oddalił.