II OZ 473/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rady Gminy Działdowo od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 840/11 odmawiającego dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 840/11 w sprawie ze skargi A. K. na uchwałę Rady Gminy Działdowo z dnia 31 marca 2011 r., Nr VI/49/11 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 840/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił dokonania wykładni wyroku tego sądu z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 840/11 w sprawie ze skargi A. K. na uchwałę Rady Gminy Działdowo z dnia 31 marca 2011 r., Nr VI/49/11 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 840/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Działdowo Nr VI/49/11 z dnia 31 marca 2011r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Działdowo. Wnioskiem z dnia 12 marca 2012 r. pełnomocnik Rady Gminy Działdowo zwróciła się w imieniu organu o wykładnię wyroku i uzasadnienia do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2011r., sygn. akt II SA/Ol 840/11. Wnioskodawca podniósł, że jego wniosek sprowadza się do pytania czy podstawą do stwierdzenia nieważności wskazanej w wyroku uchwały Rady Gminy Działdowo było wyłącznie sporządzenie załączników graficznych do tej uchwały w niewłaściwej skali, czy też opisana niezgodność ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Działdowo, czy też, zwłaszcza w kontekście użytego w uzasadnieniu sformułowania :"wydaje się, że zasadnym byłoby określenie w studium..." sugeruje jedynie celowość uszczegółowienia studium w przyszłości, w przypadku podjęcia innych prac nad tym dokumentem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że sentencja wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., II SA/Ol 840/11 nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny - stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Działdowo Nr VI/49/11 z dnia 31 marca 2011r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Działdowo. W ocenie Sądu żadnych wątpliwości nie powinno budzić również uzasadnienie wyroku, które jest spójne i logiczne. Zostały w nim wyraźnie wskazane i opisane naruszenia prawa do jakich doszło przy wydaniu uchwały Rady Gminy Działdowo Nr VI/49/11 z dnia 31 marca 2011r. Natomiast to, że sąd stwierdził w uzasadnieniu swojego orzeczenia, iż zasadniczym i kluczowym powodem stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu jest fakt sporządzenia go w skali sprzecznej z obowiązującymi przepisami, nie oznacza, że była to jedyna podstawa stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Rzeczą oczywistą jest, że sąd czyniąc rozważania może dokonywać gradacji stwierdzonych naruszeń, co też na gruncie niniejszej sprawy uczynił. Błędna skala sporządzenia planu była poważnym uchybieniem, które można było stwierdzić bez głębszej analizy poprzez proste zestawienie określonego przepisu z zastosowaną w projekcie planu skalą. Dlatego też należało uznać to naruszenie za kluczowe i zasadnicze. Natomiast co do zgodności zmienionego planu miejscowego z ustaleniami studium, to niezbędne było dokonanie szczegółowej analizy pod kątem takiej zgodności, co też sąd uczynił. W uzasadnieniu wyroku z dnia 24 stycznia 2012r. stwierdzono bowiem, że niedopuszczalnym jest przeznaczenie danego terenu w planie miejscowym w sposób całkowicie odmienny od ustalonego w studium. Inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium stanowi istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 ustawy, gdy w sposób całkowicie odmienny od ustalonego w studium określa jego przeznaczenie. Taka zaś sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdy chodzi o teren oznaczony symbolem R/EEw/10, który przeznaczono zgodnie z ustaleniami spornego planu miejscowego pod uprawy rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych. W granicach tych terenów ustalono: zakaz realizacji obiektów budowlanych wokół wieży elektrowni – w promieniu jaki wyznacza łopata wirnika – za wyjątkiem sieci i obiektów infrastruktury technicznej, zakaz lokalizacji obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w tym budynków mieszkalnych, rekreacji indywidualnej i zbiorowej, dopuszczenie realizacji instalacji i obiektów związanych z gospodarką rolną z wyłączeniem obiektów hodowlanych. W Studium obszar oznaczony symbolem R/EEw/10 znalazł się na terenie określonym jako SPR – strefa potencjalnego rozwoju. W ustaleniach zaś Studium w rozdziale "Kierunki polityki przestrzennej – strefowanie terenu gminy" dla tych obszarów (SPR) przewidziano jako priorytetowy zakres działalności w postaci mieszkalnictwa, usług i w dopuszczalnym zakresie działalności gospodarczej. W ocenie Sądu w określonym wyżej zakresie zachodzi oczywista sprzeczność w ustaleniach studium i planu miejscowego co do sposobu zagospodarowania obszaru oznaczonego w planie miejscowym symbolem R/EEw/10. Skoro bowiem z jednej strony w studium określa się mieszkalnictwo jako priorytetowy zakres działalności na danym obszarze, a następnie m.in. co do tego obszaru ustala się zakaz lokalizacji obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi, w tym budynków mieszkalnych, to sprzeczność jest tu oczywista. Sąd wskazał zatem jednoznacznie zakres niezgodności zmienionego planu miejscowego z ustaleniami studium. Odnośnie zaś określenia już w studium możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych na danym terenie to pozostawiono tę kwestię do rozważenia organowi, podnosząc przy tym, że poczynienie takich konkretnych ustaleń oddaliłoby w przyszłości ewentualny zarzut co do niezgodności planu miejscowego ze studium w tym zakresie. Na marginesie Sąd wskazał, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem składu orzekającego w sprawie. Wykładnia nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym, czy faktycznym. Nie może, zatem prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, jak również jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.). Ewentualne zaś zarzuty co do rozstrzygnięcia Sądu mogły być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zaś we wniosku o wykładnię orzeczenia. Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Rada Gminy Działdowo, zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 158 p.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz strony składającej zażalenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd I instancji odmówił wskazania, czy podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały było wyłącznie sporządzenie załączników graficznych do tej uchwały w niewłaściwej skali, czy także niezgodność ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Działdowo, czy też, zwłaszcza w kontekście użytego w uzasadnieniu sformułowania "Wydaje się, że zasadnym byłoby określenie w studium..." sugeruje jedynie celowość uszczegółowienia studium w przyszłości, w przypadku podjęcia innych prac nad tym dokumentem. Zdaniem strony skarżącej, zachodzi istotna sprzeczność pomiędzy sentencją postanowienia a treścią uzasadnienia do niego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały była nie tylko niewłaściwa skala załączników graficznych do planu, ale także niezgodność planu ze studium, polegająca na lokalizacji w mpzp elektrowni wiatrowych na terenie oznaczonych w studium symbolem SPR, gdzie jako priorytetowy przewidziano zakres działalności w postaci mieszkalnictwa, usług i w dopuszczalnym zakresie działalności gospodarczej, co stoi w oczywistej sprzeczności z wprowadzonym dla terenu lokalizacji elektrowni wiatrowych zapisem w studium o zakazie lokalizacji obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi, w tym budynków mieszkalnych. Jednocześnie Sąd wskazał, że co do określenia już w studium możliwości konkretnej lokalizacji poszczególnych elektrowni, to pozostawiono tę kwestię do rozważenia organowi. Skarżąca wskazała, że w istocie uzyskała wyjaśnienie treści uzasadnienia wyroku i odpowiedź – jednakże niekompletną – na swoje wątpliwości, postawione we wniosku o wykładnię wyroku. Z treści uzasadnienia wynika bowiem, że podejmując pracę nad usunięciem stwierdzonych uchybień ma zmienić skalę załączników graficznych, usunąć sprzeczność dotychczasowych zapisów studium z planem, natomiast nie musi dokonać konkretnej lokalizacji poszczególnych elektrowni. W ocenie skarżącej, uzasadnienie wyroku nie zawiera żadnych wskazówek, jakie zapisy w studium co do strefy SPR nie będą stały w sprzeczności z lokalizacją elektrowni wiatrowych, czy tylko funkcja mieszkalnictwa, czy także pozostałe funkcje. Tereny elektrowni zlokalizowano bowiem na terenie o przeznaczeniu w studium jedynie na potencjalny rozwój, a więc najmniej intensywny w skali całej gminy. W związku z tym nadal pozostaje wątpliwość, czy samo usunięcie zapisu dotyczącego mieszkalnictwa jest rozwiązaniem wystarczającym, czy też ma być to teren w ogóle wyłączony z jakiegokolwiek rozwoju, czy też na terenie Gminy Działdowo brak jest terenów, które mogłyby być przeznaczone pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Oznacza to, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345). Stwierdzić należy, że w odniesieniu do przedmiotowego wyroku sytuacja taka nie zachodzi. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w rozpatrywanej sprawie sentencja wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., II SA/Ol 840/11 nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny - stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Działdowo Nr VI/49/11 z dnia 31 marca 2011r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Działdowo. Uzasadnienie wyroku jest spójne i logiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdzając nieważność uchwały wskazał wyraźnie jakie były motywy i podstawy takiego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zostały wyraźnie wskazane i opisane naruszenia prawa do jakich doszło przy wydaniu uchwały Rady Gminy Działdowo Nr VI/49/11 z dnia 31 marca 2011r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (zob. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/77). Pogląd ten podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Sąd I instancji zasadnie zatem uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność dokonania wykładni wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 840/11. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ) postanowił jak w sentencji. .