II SA/Łd 1341/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w punktach 2 i 3 oraz wskazaną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w punktach 2 i 3; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w zakresie określonym w punkcie 1 nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 104 K.p.a., art. 17 ust. 1 pkt 16 i art. 19 pkt 10 w związku z art. 54 ust. 1 i 2, art. 56 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 – art. 63, art. 102 ust. 1, art. 104, art. 106 ust 1, 3b, 4 – 6, art. 107, art. 109, art. 110 ust. 7, art. 112 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. – Dz.U. z 2009r., nr 175, poz. 1362 ze zm.), zwanej dalej u.p.s. oraz § 8 ust. 1 i 2, § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz.U. nr 217, poz. 1837), Prezydent Miasta Ł. skierował A. S. do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, tj. do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych, umieścił A. S. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 oraz ustalił miesięczną opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej w następujący sposób: A. S. w wysokości 70% dochodu netto, tj. 1.444,08 zł, córka (zstępna) – S. S. w wysokości 170,00 zł, Miasto Ł. w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej, a opłatami wnoszonymi przez mieszkańca i osobę zobowiązaną. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, iż na podstawie zgromadzonej dokumentacji stwierdzono, że z uwagi na wiek i stan zdrowia A. S. nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu i wymaga stałej całodobowej opieki. Na podstawie zaświadczenia lekarskiego z dnia 1 czerwca 2011r. stwierdzono, że wymaga ona m.in. pielęgnacji oraz działań zapobiegawczych. Tym samym spełnia przesłanki art. 54 i art. 56 pkt 2 u.p.s. uzasadniające ubieganie się o skierowanie do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. Decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje starosta powiatu, prowadzącego dom pomocy społecznej, a termin przyjęcia uzależniony jest od wolnego miejsca oraz indywidualnego uzgodnienia pomiędzy osobą umieszczaną a dyrekcją placówki. Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 wynosi 2.734,00 zł. A. S. otrzymuje świadczenie rentowe z ZUS w wysokości 2.062,97 zł (netto). Natomiast 70% tego dochodu netto wynosi 1.444,08 zł i stanowi jej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej. Z zebranej dokumentacji i wywiadu środowiskowego przeprowadzonego u osoby zobowiązanej do wnoszenia opłat – córki (zstępnej) – S. S. wynika, że dochód na osobę w rodzinie zobowiązanej jest po przeliczeniu wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, określonego w art. 61 ust. 2 pkt 2b, wyliczonego zgodnie z art. 8 u.s.p. Tym samym S. S. jest zobowiązana do ponoszenia odpłatności za pobyt A. S. w domu pomocy społecznej w wysokości 170,00 zł miesięcznie. W tym celu Dyrektor MOPS zawarł ze S. S. stosowną umowę. Pozostałą część opłaty, stanowiącą różnicę między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez mieszkańca i osoby zobowiązane do alimentacji, ponosi gmina. W tym przypadku Miasto Ł. ponosi opłatę w wysokości 1.119,92 zł, którą MOPS w Ł. będzie przekazywał na rachunek domu pomocy społecznej. W odwołaniu A. S. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i skierowanie jej do Domu Pomocy Społecznej w P. A. S. podniosła, że z uwagi na wiek – 89 lat i stan zdrowia nie może już samodzielnie funkcjonować, potrzebuje pomocy przy czynnościach dnia codziennego. Posiada jedynie córkę, która może częściowo partycypować w opłacie kosztów. W związku z pogorszeniem się stanu zdrowia, została umieszczona w Domu Pomocy Społecznej w P. przy ul. B 51/66, na pobycie tzw. krótkookresowym, który ma charakter doraźny i nie jest zabezpieczeniem na przyszłość. Jednakże w trakcie tego pobytu zdążyła się przyzwyczaić i polubić ten dom, zaprzyjaźnić się z personelem oraz innymi pensjonariuszami, nauczyć się ścieżek prowadzących do konkretnych miejsc. Przeprowadzki, czy poznawanie nowych ludzi oraz miejsc nie są łatwe dla osoby w podeszłym wieku. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, podniosło w uzasadnieniu, że A. S. urodzona w dniu 16 lutego 1922r., z uwagi na wiek i stan zdrowia (niepełnosprawność – stan po złamaniu V kręgu lędźwiowego, osteoporoza, organiczne zaburzenia nastroju), nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu i wymaga stałej, całodobowej opieki. Z zaświadczeń lekarskich z dnia 1 czerwca 2011r. wynika, że podopieczna może samodzielnie podejmować decyzje we własnych sprawach życiowych, w tym wyrazić zgodę na umieszczenie jej w domu pomocy społecznej. Jest osobą przewlekle chorą. Jej stan zdrowia nie wymaga leczenia szpitalnego, lecz wymaga opieki ze względu na stan zdrowia. Zakres świadczeń zdrowotnych, niezbędnych w przypadku podopiecznej, to: pielęgnacja chorych, pielęgnacja i opieka nad niepełnosprawnym, leczenie, badanie i porady lekarskie, rehabilitacja lecznicza, badania i terapia psychologiczna, działania zapobiegawcze. W ocenie lekarza dokonującego badania, pacjentka powinna zostać skierowana do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. Do takiego też domu A. S. skierował organ pierwszej instancji – jest to dom pomocy społecznej odpowiedniego typu. Tą samą decyzją A. S. umieszczono w takim domu, a mianowicie w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56. Jest faktem powszechnie znanym, że Dom Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 jest jednym z najnowocześniejszych i najlepiej wyposażonych domów pomocy społecznej w województwie [...]. Budynek i jego otoczenie są w pełni przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Obiekt dysponuje w pełni umeblowanymi 16 pokojami 1 – osobowymi, 26 pokojami 2 – osobowymi, 2 pokojami 3 – osobowymi i 1 pokojem 4 – osobowym. Wszystkie pomieszczenia wyposażone są w pełny węzeł sanitarny. Ponadto wygospodarowano miejsce na pokoje mieszkalne dla osób wymagających zwiększonej opieki medycznej, pokoje dziennego pobytu, jadalnię, gabinet medycznej pomocy doraźnej, kaplicę, pomieszczenia pomocnicze. Aby ułatwić utrzymywanie więzi z najbliższymi, urządzono pokoje gościnne. Mieszkańcy domu mają również zapewniony dostęp do szerokiego zakresu terapii i rehabilitacji, w nowocześnie wyposażonej sali. Budynek położony jest w zacisznej i zielonej części R. P. Rekreacyjny charakter okolicy zapewniają rozległy Staw S., liczne parki oraz Las P. Wokół domu zaprojektowano miejsca wypoczynku na świeżym powietrzu: ścieżki spacerowe, drewnianą altankę, liczne kwietniki i rabatki. Ze statutu Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 wynika, że jest on przeznaczony dla osób w podeszłym wieku oraz osób przewlekle somatycznie chorych. Dom świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie standardami. "Skierowanie" to pierwotne rozstrzygnięcie organu – chodzi tu o ustalenie, czy osoba wymaga pomocy społecznej w tej formie, natomiast "umieszczenie" to rozstrzygnięcie następcze – organ decyduje, w jakim konkretnie domu będzie mieszkać wnioskodawca. Organ odwoławczy przyznał, że A. S. wyraziła zgodę na skierowanie jej do Domu Pomocy Społecznej w P. Przepis art. 54 ust. 2 u.p.s. wymaga jednak zgody na skierowanie do domu pomocy społecznej, nie jest wymagana zgoda osoby kierowanej na umieszczenie jej w konkretnym domu pomocy społecznej. W tym zakresie organ kieruje się oceną, czy dany dom jest domem odpowiedniego typu, czyli czy jest to dom zapewniający świadczenia adekwatne dla wieku i stanu zdrowia osoby kierowanej oraz faktycznymi możliwościami pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło także, iż nie dostrzega żadnych okoliczności przemawiających za skierowaniem strony do innego niż położony najbliżej miejsca zamieszkania, domu pomocy społecznej oraz uznało, że nie mają charakteru szczególnych okoliczności podniesione w odwołaniu. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż za szczególne okoliczności, o których mowa w przepisie art. 54 ust. 2 u.p.s. można by uznać, np. okoliczność, że w okolicach miejsca zamieszkania osoby kierowanej nie ma domu pomocy społecznej odpowiedniego typu. Tymczasem w niniejszej sprawie jest jasne, że dom taki istnieje, a warunki pobytu w nim i zakres świadczeń tam udzielanych są na najwyższym poziomie. W skardze na powyższą decyzję A. S. podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W myśl 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Tak zakreślona kognicja sądu administracyjnego wskazuje na zasadność skargi. W ocenie sądu błędna interpretacja przepisów ustawy o pomocy społecznej doprowadziła do niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z przepisem art. 54 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej (dalej u.p.s.) osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie mogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.s. decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzący dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej (art. 59 ust. 2 zd. 1). O ile decyzję o "skierowaniu" do DPS-u wydaje zawsze organ gminy właściwej (miejsca zamieszkania) dla danej osoby w dniu jej skierowania, to w przypadku decyzji o "umieszczeniu" obowiązuje już inna właściwość, orzeka tu mianowicie organ gminy prowadzącej dany DPS. Z powyższego wynika zatem że może być to ten sam organ, jak i dwa różne organy Decyzja w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej rozstrzyga o przyznaniu lub nieprzyznaniu świadczenia określonego w art. 36 pkt 2 lit. o oraz o typie placówki, w której adresat decyzji powinien zostać umieszczony. Natomiast wskazanie konkretnego domu pomocy społecznej oraz określenie warunków pobytu powinno nastąpić w decyzji o umieszczeniu w placówce. Z treści powołanych przepisów prawa wyraźnie wynika iż procedura związana z przyjęciem danej osoby do domu pomocy społecznej składa się z trzech etapów. Etap pierwszy i drugi obejmuje wydanie przez organ gminy właściwy dla danej osoby, a następnie przez organ gminy lub starostę powiatu prowadzący dom pomocy społecznej, decyzji o skierowaniu (etap pierwszy) i umieszczeniu (etap drugi) w danej placówce. Przyjęcie danej osoby do domu pomocy społecznej stanowi realizację wcześniej wydanych decyzji i ma charakter czynności materialno - technicznej. Z powyższego wynika również, że skierowanie nie jest jednoznaczne z umieszczeniem osoby w konkretnej placówce. W istocie zatem decyzje organów, poddane kontroli sądu w niniejszej sprawie zawierają rozstrzygnięcia, które mogłyby zostać objęte odrębnymi decyzjami. Uwaga ta jest o tyle istotne, że skarżąca, wnosząc skargę w stosunku do całej decyzji, kwestionuje jedynie jedno z tych rozstrzygnięć – umieszczenie jej w konkretnym DPS. W sprawie bezsporną i niekwestionowaną przez samą skarżącą okolicznością pozostaje natomiast, że A. S. spełnia kryteria skierowania jej do domu pomocy społecznej. Organy prawidłowo ustaliły również, że dom pomocy społecznej, w którym miałaby zostać ona umieszczona jest domem odpowiednim ze względu na stan zdrowia i wymagany zakres opieki. Należy też podkreślić, że umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej może nastąpić jedynie po uzyskaniu jej zgody lub zgody jej przedstawiciela ustawowego. Artykuł 54 ust. 2 u.p.s. jednoznacznie wskazuje, że umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej następuje po uzyskaniu jej zgody. Zatem, skoro przyjęcie do DPS poprzedzone jest dwoma etapami – skierowaniem do placówki i decyzją o umieszczeniu osoby kierowanej w konkretnym DPS, to nie można abstrahować od treści art. 54 ust. 2 u.p.s., który obliguje do uzyskania zgody na umieszczenie w placówce (a w przypadku braku zgody obliguje organ do wszczęcia określonej procedury). W ocenie sądu nie sposób przyjąć jako generalnej zasady, że zgoda wymagana jest jedynie na pierwszym etapie tego postępowania – samego kierowania do DPS,. Ten etap postępowania ma na celu przede wszystkim zdiagnozowanie, ustalenie, czy stan zdrowia wnioskodawcy jest na tyle poważny, że kwalifikuje go do skierowania do DPS. Na tym etapie organ również winien przesądzić, że nie można zapewnić należytej pomocy wnioskodawcy w warunkach domowych. Jest to zatem moment podejmowania decyzji, czy osoba zainteresowana spełnia kryteria warunkujące przyznanie jej miejsca w domu pomocy społecznej Równie istotne dla zainteresowanego, jak ustalenie jego uprawnienia do tego typu świadczenia jest jednak umieszczenie w DPS, czyli skierowanie do konkretnej placówki. Ani literalna ani celowościowa wykładnia przepisu art. 54 ust.2 u.p.s. nie uprawnia do wniosku, że na tym etapie decydowania organ nie powinien uzyskać zgody osoby kierowanej. Wykładnia literalna powołanego art. 54 ust.2 u.p.s. wprost wskazuje na konieczność uzyskania takiej zgody. Gdyby nawet przyjąć, choć wbrew stanowisku organu brak ku temu podstaw, że zgoda wymagana jest jedynie na pierwszym etapie postępowania, gdy należy przesądzić, że wnioskodawcy prawo do skierowania do DPS, to wykładnia celowościowa przemawia za szerszym potraktowaniem obowiązku uzyskania zainteresowanego. Wszak umieszczenie w DPS oznacza diametralną zmianę dotychczasowego życia, zmianę otoczenia, miejsca, rytmu życia, osób, z którymi osoba kierowana będzie miała kontakt, oznacza też z reguły kontakt z nieznanymi dotychczas lekarzami i personelem opiekuńczym. Są to wszystko okoliczności, które oznaczają krańcowe zmiany w życiu zainteresowanego. Zważywszy zaś, że zmiany te dotykają najczęściej osoby w znacznie zaawansowanym wieku, nie sposób zaakceptować nierozważenia chociażby przez organ ich zdania także w tym zakresie. Tym bardziej, że organ właściwy w sprawie do wydania skierowania do domu pomocy społecznej, stosownie do art. 14 u.p.s. w związku z art. 7, 8, 9 k.p.a., obowiązany jest wyjaśnić stronie zasady korzystania z prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej, wynikające z art. 54 ustawy oraz przedstawić katalog takich domów o najdogodniejszym usytuowaniu w stosunku do miejsca zamieszkania zainteresowanego oraz o najlepiej dostosowanej infrastrukturze i zaopatrzeniu ( LEX nr 580365 ). Tymczasem organ I instancji w ogóle pominął wyrażaną przez skarżącą wolę pozostania w DPS, w którym już przebywa, zaś organ odwoławczy – niezasadnie, jak wywiedziono wyżej - uznał, że wola osoby kierowanej nie podlega uwzględnieniu, gdyż nie należy do przesłanek, jakimi winien się kierować organ przy wyborze. To stanowisko należy ocenić jako zupełnie niehumanitarne, ignorujące tak istotny i zasadniczy fakt, że organ podejmuje w istocie decyzję o jakości ostatnich lat życia osoby zainteresowanej, ponadto przenoszenie takiej osoby po kilku miesiącach pobytu poza własnym mieszkaniem naraża ją na dodatkowy stres. Oczywiście nie zawsze uwzględnienie prośby osoby zainteresowanej będzie możliwe, nie zawsze też uzyskanie zgody ze względu na stan zdrowia będzie realne. Należy jednak zawsze te kwestie traktować bardzo indywidualnie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca konsekwentnie od początku postępowania wskazywała DPS, w którym chciałaby pozostać, w odwołaniu dodatkowo w sposób logiczny i przekonujący uzasadniła swą prośbę, wskazując na przyczyny, dla którego taką prośbę kieruje do organów. Mianowicie do ośrodka tego została już skierowana i w nim przebywa, ma zapewnioną opiekę. Wprawdzie jest to pobyt tymczasowy, ale zdążyła się oswoić z tym miejscem. Co więcej, skarżąca została tam wprawdzie skierowana tymczasowo, ale jak wynika chociażby z dowodu powiadomienia o terminie rozprawy sądowej, przebywa tam nadal. Wbrew stanowisku organu, to również są okoliczności które winny zostać rozważone. Stosując nietrafną interpretację art. 54 ust. 2 u.p.s. i niesłuszną w ocenie sądu zasadę, że zgoda na umieszczenie w konkretnym DPS nie jest konieczna organ nie ustalił także dwóch kolejnych przesłanek. Mianowicie nie ustalił nawet, czy ośrodek w P. spełnia kryterium bliskości dotychczasowego miejsca zamieszkania A. S. Zasadą jest bowiem kierowanie do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby zainteresowanej umieszczeniem w placówce. Nie zawsze musi to być ośrodek położony w tej samej gminie. Brak w uzasadnieniu decyzji również ustaleń co do tego, czy ośrodek ten (w P.) spełnia kryteria domu pomocy społecznej, w którym winna pozostawać osoba o schorzeniach, na które cierpi skarżąca. Powyższe uchybienia w zakresie ustaleń faktycznych stanowią naruszenie zasad postępowania określonych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które obligują organy do zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego a także wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności, które mogą być istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując, błędna wykładnia art. 54 ust. 2 u.p.s. doprowadziła do niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia i nierozważenia możliwości umieszczenia skarżącej w preferowanym przez nią domu pomocy społecznej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 135 i 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. należało wyeliminować z obrotu prawnego decyzję organu I instancji w punkcie 2., w którym organ orzekł o umieszczeniu A. S. w Domu Pomocy Społecznej przy ul. A w Ł. i konsekwentnie o uchyleniu punktu 3. decyzji, zawierającego rozstrzygnięcie o ponoszeniu kosztów utrzymania pobytu w DPS. To rozstrzygnięcie jest bowiem immanentnie związane z pobytem w konkretnym ośrodku. W takim też zakresie, związanym z wyeliminowaniem części rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji należało uchylić decyzję organu odwoławczego. Jednocześnie z mocy art. 152 sąd orzekł, że zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim została wyeliminowana z obrotu prawnego nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a., wobec skierowania skargi formalnie do całej decyzji organu odwoławczego skargę należało oddalić w pozostałym zakresie to jest w części, w jakiej zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w punkcie 1, wobec braku podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w tym zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią zawarte w niniejszym uzasadnianiu rozważania, w szczególności ustalą możliwości umieszczenia skarżącej w ośrodku pomocy społecznej przez nią wskazanym, co winno zostać poprzedzone wyjaśnieniem, czy spełnia on kryteria ze względu na zakres niezbędnej skarżącej pomocy i rodzaj schorzeń skarżącej. Organ uwzględni też regulację zawartą w art. 59 ust. 1 i 2 u.p.s., zgodnie z którą decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej, zaś decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej. W przypadku regionalnych domów pomocy społecznej decyzję wydaje marszałek województwa. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji. A.D.