II SA/Sz 748/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej działając, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.), w zw. z § 3 pkt 1 lit. b, § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237), po rozpoznaniu zażalenia Sp A. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. w sprawie odmowy przyznania spółce wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], za okres od [...] r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że Spółka A. we wniosku z dnia [...]r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z żądaniem wypłacenia wynagrodzenia za przechowywanie samochodu [...] od dnia usunięcia pojazdu z drogi, do dnia odbioru pojazdu z parkingu oraz za holowanie pojazdu na parking. Pojazd ten w dniu [...] r. został usunięty z drogi na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym przez spółkę B. i umieszczony na parkingu strzeżonym administrowanym przez tę spółkę. Pojazd na mocy art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym z dniem 24 lipca 2002 r. przeszedł na rzecz Skarbu Państwa. Stwierdza to decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...]r. odmówił Spółce A. przyznania wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie samochodu [...] za okres od [...] r. wskazując, że z żądaniem zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu, na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może wystąpić podmiot, który łączy lub łączył ze Skarbem Państwa stosunek administracyjny (wyroki WSA w Szczecinie z dnia 29 grudnia 2010 r., II SA/Sz 869/10 i z dnia 30 grudnia 2010 r., II SA/Sz 863/1). Tak więc przejęcie pojazdów przez Sp. A. od s. c B. . nie wywarło skutku w postaci przejścia stosunku administracyjnego powstałego przed utworzeniem Spółki A. Na postanowienie organu I instancji Spółka A wniosła zażalenie zarzucając, że od dnia [...] r. została wyznaczona przez Prezydenta Miasta do prowadzenia parkingu, na którym przechowywano pojazdy usunięte z drogi w myśl Prawa o ruchu drogowym. W związku z tym uzasadnione jest przyznanie wynagrodzenia. Odnosząc się do treści zażalenia organ II instancji stwierdził, że na podstawie § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Jednocześnie na podstawie § 4 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do naczelników urzędów skarbowych określonych jako "organ likwidacyjny" w odniesieniu do przechowywania oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt. 1 i 2, dla których właściwi są dyrektorzy izb celnych albo starostowie. Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Jednocześnie na podstawie art. 18 cyt. ustawy jeżeli jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ II instancji stwierdził nadto, że auto będące przedmiotem niniejszego postępowania w czasie, którego dotyczy żądanie wnioskodawcy, przechowywane było przez dwa odrębne podmioty, spółkę B., od dnia umieszczenia na parkingu do [...] r., oraz Spółkę A. od [...] r. do dnia odbioru przez organ likwidacyjny. Jednak z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za cały okres dozoru wystąpił drugi z tych podmiotów, uzasadniając swoje prawo do dochodzenia wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie, przechowywania przez Spółkę B. Następca tego podmiotu Spółka A. powołała się na umowę przelewu wierzytelności z [...] r., na podstawie której wspólnicy zlikwidowanej spółki cywilnej przenieśli na rzecz Spółki A. wierzytelności z tytułu przechowywania pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Dlatego w ocenie Spółka A.. występuje w niniejszej sprawie jako następca prawny Spółki B.. Jak stwierdził organ II instancji w nauce przyjmuje się, że charakter stosunku administracyjnoprawnego materialnego, polegający na wzajemnej relacji co najmniej dwóch podmiotów, oparty na przepisach tego prawa, którego treścią są uprawnienia i obowiązki, wskazuje na ich osobisty przymiot. Niedopuszczalność przekształceń stosunków administracyjnoprawnych podkreśla jednocześnie cecha bezwzględnie wiążącego ich charakteru. Żadna ze stron nie może rezygnować z przysługujących jej uprawnień ani bez szczególnego upoważnienia ustawowego, przenosić je na kogoś innego. Jedną z konsekwencji wykorzystania umowy administracyjnej jest przekazywanie podmiotom prywatnym części władztwa administracyjnego do wykonywania zadań publicznych, to zaś dla stron umowy (porozumienia) jest obowiązkiem ustawowym i niezbywalnym. Dlatego zawarcie umowy przelewu wierzytelności nie miało wpływu na to, który podmiot ma status dozorcy w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu. W myśl bowiem art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z żądaniem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, może wystąpić jedynie dozorca. Dozorcą pojazdów usuniętych z drogi na podstawie Prawa o ruchu drogowym, jest tylko podmiot prowadzący parking wyznaczony przez starostę na mocy obowiązującego w danym okresie przepisu prawa. Między takim podmiotem a naczelnikiem urzędu skarbowego reprezentującym Skarb Państwa nawiązany zostaje stosunek administracyjny dozorca - organ likwidacyjny, przewidziany w przepisach działu II rozdziału 6 powołanej ustawy. Należy jednak wziąć po uwagę, że parking taki musi być wyznaczony przez starostę w dniu umieszczenia na nim pojazdu. Ewentualne wyznaczenie parkingu do przechowywania pojazdów usuniętych z drogi w późniejszym okresie nie powoduje, że z dniem wyznaczenia podmiot prowadzący parking staje się dozorcą pojazdów, które przejął wraz z parkingiem od podmiotu mającego przymiot dozorcy. W niniejszym postępowaniu bez znaczenia dla wyjaśnienia kwestii, czy spółce A. przysługuje status dozorcy, jest wyznaczenie jej z dniem [...] r. jako podmiotu prowadzącego parking właściwy do przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na podstawie Prawa o ruchu drogowym. Stosunek administracyjny dozorca - organ likwidacyjny nawiązany został w przypadku przedmiotowego pojazdu między Spółką B., a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego reprezentującym Skarb Państwa. Wyznaczenie przez starostę z dniem [...] r. parkingu administrowanego przez Spółkę A. nie mogło zatem skutkować przejściem stosunku administracyjnoprawnego powstałego przed tym dniem. Tak więc, skoro wnioskodawca nie miał statusu dozorcy przedmiotowego pojazdu, nie mógł wystąpić ze skutecznym żądaniem ustalenia i przyznania wynagrodzenia za wykonywany dozór. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyło Spółka A. zarzucając, że zostało one wydane z naruszeniem prawa. W szczególności strona skarżąca podnosi, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu, iż ewentualne wyznaczenie parkingu do przechowania pojazdów usuniętych z drogi w późniejszym okresie nie powoduje, że z dniem wyznaczenia podmiot prowadzący parking staje się dozorcą pojazdów, które przejął wraz z parkingiem od podmiotu mającego przymiot dozorcy. Twierdzenia tego nie poparł organ żadnymi przepisami prawa. Poza tym twierdzenie to jest sprzeczne z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, która w art. l00 § 4 stanowi, że osoba lub instytucja, pod której dozorem pozostają zajęte ruchomości, sprawuje obowiązki dozorcy. Zgodnie z umową z dnia [...] r. zawartą pomiędzy Gminą Miasto a Spółka A. spółka ta została wyznaczona do prowadzenia parkingu dla usuniętych pojazdów z drogi na podstawie art. 130a i 50a Prawa o ruchu drogowym. Od dnia [...] r. pojazd marki fiat, nr rej. [...] pozostawał pod dozorem Spółki A., która pełniła obowiązki dozorcy. Dlatego wniosek strony o wynagrodzenie za dozór został sprostowany i dotyczy jedynie okresu od daty wyznaczenia do dnia odbioru pojazdu z parkingu. Za okres przed [...] r. spółka nie domaga się wynagrodzenia, na co wskazano w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Strona skarżąca wskazała nadto, że organy obu instancji nie poinformowały jej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem, ani o możliwości wypowiedzenia się na ten temat, co uniemożliwiło wzięcie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie należy przede wszystkim przesądzić czy Spółka A. legitymuje się prawem do żądania od Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania przez organ zaskarżonego postanowienia, a w szczególności w oparciu o art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uwzględniając również regulacje obowiązujące w okresie od zatrzymania pojazdu w dniu 23 stycznia 2002 r. (art. 129 ust. 2 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym – tekst pierwotny ustawy Dz. U. 1997 r. Nr 98, poz. 602 i przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 stycznia 2000 r. w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół (Dz. U. Nr 5, poz. 64 ze zm.) do wejścia w życie powołanych w podstawie prawnej przepisów. Przedmiotem sporu w sprawie stało się bowiem m.in. to, czy Spółka A. powołując się na cesję wierzytelności przysługującej wspólnikom spółki B." dotyczącej przelewu praw do wynagrodzenia za dozór, stała się dozorcą pojazdu w rozumieniu powołanych wyżej przepisów od dnia przejęcia parkingu i jednocześnie uprawnioną do żądania wynagrodzenia za okres, w którym parking prowadziła była spółka B.". Należy na wstępie wskazać, na ukształtowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, iż stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych (por. uchwała SN z dnia 19 czerwca 2007 r., III CZP 47/07, postanowienie SN z dnia 11 lutego 2009 r.,V CSK 332/08). Jako argument istnienia takiego stosunku administracyjnoprawnego przywołuje się to, że usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130 ust. 5c Prawa o ruchu drogowym), po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadomiony jest w trybie administracyjnym o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w razie jego nieodebrania w ustawowym terminie (§ 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów), wysokość opłat, o których mowa w art. 5c art. 130 cyt. ustawy ustala rada powiatu (art. 130 ust. 6), a podstawą odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione jest m.in. od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie (§ 6 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie, w dniu usunięcia pojazdu z drogi publicznej i jego umieszczenia na parkingu prowadzonego wówczas przez spółkę B.", obowiązywało rozporządzenia z dnia [...] r. W tym stanie faktycznym i prawnym umieszczenie pojazd nie następowało na parking strzeżony wyznaczony przez starostę lecz na parking prowadzony przez podmiot z którym właściwy komendant miejski Policji zawarł stosowną umowę o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdów (§ 10). Spółka B." umowę taką zawarła z Komendantem Miejskim Policji. Zauważyć należy, że powołane wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego, w szczególności uchwała z dnia 19 czerwca 2007 r., III CZP 47/07, jak i akceptujące ją stanowisko sądów administracyjnych, wyrażone także w uchwale NSA z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10, nie obejmowały przedmiotem swych rozważań charakteru stosunku prawnego występującego w trakcie realizacji usługi umieszczenia i parkowania pojazdu w trybie umowy zawartej z komendantem miejskim Policji i przepisów obowiązujących w tym zakresie przed dniem wejścia w życie, tj. 11 września 2002 r. rozporządzenia MSWiA z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133) oraz nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym wprowadzonej ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 129, poz. 1444), mocą której wprowadzono art. 130a i zasadę, że pojazdy usunięte z drogi przed dniem wejścia w życie ustawy i nieodebrane przez uprawnioną osobę, z dniem 1 lipca 2002 r. uznaje się za porzucone z zamiarem wyzbycia się (art. 4 ust. 8 nowelizacji). Tym niemniej, jak stwierdził NSA w powołanej wyżej uchwale, istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem zadanie to jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. Prowadzenie głębszej analizy stosunku prawnego wynikającego z realizacji przez spółkę B." umowy zawartej z Komendantem Miejskim Policji o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdów i obowiązujących ówcześnie przepisów prawa, prawidłowości wydanych w sprawach orzeczeń deklaratoryjnych o przejęciu poszczególnych pojazdów na rzecz Skarbu Państwa a następnie ewentualnej wysokości przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdów, nie było w rozpoznawanej sprawie okolicznością najistotniejszą. Okolicznością taką jest natomiast to, że z żądaniem przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może wystąpić podmiot, który łączy lub łączył ze Skarbem Państwa stosunek administracyjny. W toku postępowania przed organami administracji Spółka A.. niewątpliwie występowała we własnym imieniu, a swą legitymację do żądania od organów przyznania wynagrodzenia ograniczyła do okresu po dniu dnia [...] r., tj. po dniu w którym zawarta została umowa pomiędzy Gminą Miasto a Spółką A.. i spółkę tę wyznaczono do prowadzenia parkingu dla usuniętych pojazdów z drogi na podstawie art. 130a i 50a Prawa o ruchu drogowym. Jak strona skarżąca wskazała od dnia [...] r. samochód fiat, nr rej. [...] pozostawał pod jej dozorem i dlatego wniosek strony o wynagrodzenie za dozór został ograniczony, dotyczy bowiem jedynie okresu od daty wyznaczenia do dnia odbioru pojazdu z parkingu. Oceniając uprawnienie strony skarżącej do żądania ustalenia i przyznania w trybie administracyjnym wynagrodzenia za dozór trzeba stwierdzić, że umieszczenie pojazdu stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy nastąpiło w czasie, w którym parking prowadzony był przez spółkę B.". To ze wspólnikami tej spółki została zawarta umowa o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdów i umowa ta wygasła, a więc parking prowadzony przez spółkę B." nie stał się parkingiem wyznaczonym przez starostę zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów. W ocenie Sądu, ze skutecznym żądaniem ustalenia i przyznania w trybie administracyjnym wynagrodzenia za dozór może wystąpić tylko podmiot prowadzący parking wyznaczony przez starostę na mocy obowiązującego w danym okresie przepisu prawa, a także podmiot umowy o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdów, o której stanowił § 10 rozporządzenia MSWiA z 14 stycznia 2000 r. w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół, przy założeniu istnienia stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z obowiązywania takiej umowy i jej realizowania. Sąd podzielił w pełni stanowisko zaprezentowane w zaskarżonych postanowieniach, że cesja wierzytelności a nawet przejęcie w drodze umowy od byłych wspólników spółki B." na przechowywanie przez Spółka A.. pojazdów nie mogło skutkować przejściem stosunku administracyjnoprawnego powstałego przed utworzeniem skarżącej Spółki i to zarówno co do okresu parkowania pojazdu na parkingu prowadzonym przez spółkę B." jak i do okresu późniejszego, kiedy podmiotem prowadzącym parking była strona skarżąca, a więc Spółkę A. W nauce przyjmuje się, że charakter stosunku administracyjnoprawnego materialnego, polegający na wzajemnej relacji co najmniej dwóch podmiotów, oparty na przepisach tego prawa, której treścią są uprawnienia i obowiązki, wskazuje na ich osobisty przymiot. Niedopuszczalność przekształceń stosunków administracyjnoprawnych podkreśla jednocześnie cecha bezwzględnie wiążącego ich charakteru. Żadna ze stron nie może z góry rezygnować z uprawnień przysługujących jej w ich obrębie ani - bez szczególnego upoważnienia ustawowego - przenosić je na kogoś innego (por. J. Filipek: Stosunek administracyjnoprawny, Kraków 1968, s. 112). Jedną z konsekwencji wykorzystania umowy administracyjnej jest przekazywanie podmiotom prywatnym części władztwa administracyjnego poprzez wykonywanie zadań publicznych, to zaś dla stron umowy (porozumienia) jest obowiązkiem ustawowym i niezbywalnym. Także E. Szczygłowska: Sukcesja uprawnień i obowiązków administracyjnych", Warszawa 2009, s. 265 stwierdziła, że (...) stosunek administracyjnoprawny będzie zawsze osobisty w tym sensie, że nie można wynikających z niego uprawnień i obowiązków bez zastrzeżeń uczynić przedmiotem obrotu cywilnoprawnego – stosunek administracyjnoprawny między następcą a organem administracji, zgodnie z zasadami ogólnymi, może bowiem powstać tylko z mocy samej ustawy lub w wyniku działań administracji". Powyższe rozważania pozwalają stwierdzić, że do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy Skarbem Państwa a podmiotem prowadzącym parking strzeżony może dojść tylko wówczas, gdy parking ten spełnił określone kryteria i w związku z tym podmiot go prowadzący został wyznaczony (wybrany) do wykonywania dozoru nad umieszczanymi na tym parkingu pojazdami. Stosunek ten, w ocenie Sądu, nie może zostać przeniesiony na inny podmiot jednostronnie przez podmiot na którym ciążą określone przepisami prawa publicznego zobowiązania, których należyta realizacja uprawnia go do uzyskania określonego wynagrodzenia. Umieszczenie pojazdów w trybie przepisów Prawa o ruchu drogowym nie następuje na jakikolwiek parking, lecz tylko na parking prowadzony przez podmiot do tego zadania wyznaczony przez określone organy. Dlatego nie było możliwe przejście na Spółkę A. stosunku administracyjnoprawnego nawiązanego w wykonaniu dyspozycji umieszczenia pojazdu na parkingu spółki B.", która to umowa przestała obowiązywać wraz z jej wygaśnięciem, co nastąpiło na długo przed powstaniem skarżącej Spółki. Trafne jest zatem stanowisko organu II instancji, że skarżąca Spółka A. nigdy nie stała się stroną stosunku administracyjnoprawnego związanego z dozorem przedmiotowego pojazdu, umieszczonego na jej parkingu. Dotyczy to także okresu po dniu [...] r. W związku z tym rozstrzygnięcie organu odmawiające stronie skarżącej przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów jest zgodne z prawem i dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.