II OZ 204/12

Dnia 20 marca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I.G. i J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2012 roku, sygn. akt II SA/Po 1213/11 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Gminy Czempiń z dnia [...] września 2011 roku Nr [...] znak: [...] w sprawie ze skargi I.G. i J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] października 2011 roku, Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił I.G. i J.G. wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Gminy Czempiń z dnia [...] września 2011 r., w sprawie ze skargi I.G. i J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia [...] września 2011 r., którą to ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siłowni wiatrowej z infrastrukturą techniczną na części działek nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja ta w sposób rażący narusza prawo i słuszne interesy skarżących, a jej wykonanie spowoduje nieodwracalne dla skarżących skutki. Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji może dotyczyć tylko takich rozstrzygnięć, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Sąd I instancji podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie stanu prawnego i faktycznego. Sąd I instancji wyjaśnił także, że decyzje takie nie mają charakteru konstytutywnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący. Wnieśli o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Zarzucili błędną wykładnię przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy nie podlega wykonaniu. Zarzucili również błędną wykładnię oraz brak zastosowania przepisu art. 32 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zasadnicze znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia ma charakter prawny decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu budowlanego, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę. Ewentualnemu wstrzymaniu będzie mogła natomiast podlegać decyzja dotycząca pozwolenia na budowę i w tym też postępowaniu zabezpieczone będą mogły być interesy skarżących. Jedynie na marginesie wskazać należy, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez cytowany przepis uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.