II SAB/Wa 404/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Ewa Marcinkowska Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2012 r. sprawy ze skargi H. C. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie niewydania decyzji dotyczącej wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o ustroju sądów wojskowych i niektórych innych ustaw. oddala skargę Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 114 ust. 2, ust. 4 pkt 1, ust. 5 oraz art. 117 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) w zw. z art. 24 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 z późn. zm.) oraz § 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] wypowiedział [...] H. C. – sędziemu pozostającemu w stanie spoczynku, stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu rozformowania jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił zawodową służbę wojskową i brakiem możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wyjaśnił, że decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Wojskowy Sąd Garnizonowy w K. – jednostka wojskowa, w której [...] H. C. pełnił zawodową służbę wojskową, został rozformowany. W związku z powyższym Krajowa Rada Sądownictwa, na wniosek Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, uchwałą z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] przeniosła ww. sędziego w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r. Minister podniósł, że zgodnie z pismem Dyrektora Departamentu Sądów Wojskowych z dnia [...] stycznia 2011 r. brakowało możliwości wyznaczenia ww. oficera na inne stanowisko służbowe odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym, w związku z czym, Minister Obrony Narodowej wypowiedział [...] H. C. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. [...] H. C. skierował do Ministra Obrony Narodowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o dokonanie wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej na podstawie ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 659). W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor Departamentu Kadr MON poinformował stronę, że jej wezwanie jest bezzasadne. Wskazał, że powołana przez [...] H. C. ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 659) weszła w życie w dniu 17 czerwca 2011 r., że w dacie tej w obrocie prawnym funkcjonowała już ostateczna decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie wypowiedzenia ww. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej (ww. decyzję doręczono H. C. w dniu [...] lutego 2011 r., a wobec jej niezaskarżenia, decyzja stała się ostateczna z dniem [...] lutego 2011 r.). W związku z powyższym Dyrektor Departamentu Kadr MON podniósł, że nie istnieje obowiązek ponownego dokonania wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Pismem z dnia 19 października 2011 r. H. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony polegającą na zaniechaniu dokonania obligatoryjnego wypowiedzenia zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o ustroju sądów wojskowych i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 659). Skarżący wniósł o: zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do dokonania mu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w trybie art. 5 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej lub o zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do uznania istnienia obowiązku do złożenia takiego wypowiedzenia w terminie 30 dni; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Ministra Obrony Narodowej "nr [...]" z [...] stycznia 2011 r. w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej; zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi udzielonej skarżącemu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) i opisanej w nim instytucji skargi na bezczynność organu. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy na organie spoczywa prawny obowiązek podjęcia ściśle określonych działań, a organ działań tych nie podejmuje. W omawianej regulacji prawnej ustawodawca wprost więc nawiązuje do materii rezultatu, jaki ma powstać wskutek podjęcia działań przez organ. Stąd więc, badając problematykę bezczynności organu, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy określony skutek nastąpił, czy też nie. Dopiero bowiem brak wystąpienia konkretnego skutku potwierdza okoliczność, iż organ popadł w bezczynność. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że bezczynności organu skarżący upatrywał w niezastosowaniu wobec niego normy art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 659). Wyżej powołany przepis regulował kwestię wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej sędziom zniesionych sądów wojskowych. Okolicznością niesporną w sprawie było to, iż skarżący decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Poza sporem pozostaje również to, że przepis prawa, w którego niezastosowaniu przez organ, skarżący dopatruje się bezczynności, wszedł w życie z dniem 17 czerwca 2011 r. Zestawienie ze sobą ww. dat prowadzi do konkluzji, iż przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych (...) wszedł w życie po upływie około pięciu miesięcy od chwili zaistnienia, w odniesieniu do skarżącego, skutku którego przedmiotowa norma prawna dotyczy. Skarżący około pięć miesięcy wcześniej został już bowiem zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W świetle powyższego, brak jest możliwości skutecznego sformułowania zarzutu bezczynności organu, odnośnie zwolnienia strony z zawodowej służby wojskowej. W sytuacji bowiem, gdy organ wykonał ciążący na nim obowiązek i zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej, brak jest podstaw ku temu by twierdzić, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż ponownie nie zwolnił strony ze służby wojskowej w oparciu o przepis prawa, który wszedł w życie później. Nadto, treść przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych (...), wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zawiera w sobie nakazu dla organu, by stosował go mimo wcześniejszego wydania decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej. Przyjmując zaś hipotetycznie za trafny tok rozumowania skarżącego, to omawiany przepis, aby mógł być podstawą do działania organu w realiach niniejszej sprawy, powinien zawierać odniesienie do wcześniej wydanej decyzji o zwolnieniu ze służby. Nie sposób bowiem uznać, iż racjonalny ustawodawca nie zawarłby szczegółowych rozwiązań ustawowych, gdyby zamierzał naruszać zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W sytuacji zaś barku rozstrzygnięć ustawowych powyższej kwestii, w ocenie tutejszego Sądu, argumenty zawarte w skardze jawią się jako chybione. Nie znajdują bowiem potwierdzenia w przepisach obowiązującego prawa, jak również przeczą zasadom racjonalności ustawodawcy, czytelnej legislacji oraz trwałości prawomocnych decyzji administracyjnych. Rozpoznając przedmiotową sprawę tutejszy Sąd nie przychylił się również do wniosku skargi, o zastosowanie przepisu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) i wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Ministra Obrony Narodowej o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż ww. norma prawna daje Sądowi administracyjnemu możliwość głębszej ingerencji w rozstrzygnięcia organu dotyczące skarżącego, lecz jedynie w sytuacji, gdy Sąd uwzględnia skargę. Treść wyroku zapadłego w niniejszej sprawie uniemożliwiał więc zastosowanie przywołanego przepisu. Na marginesie zaś podkreślenia wymaga okoliczność, iż granicami rozpoznawanej sprawy była ocena tego, czy organ wykonał czynności, do których był zobowiązany, czy też popadł w bezczynność. Granice niniejszego postępowania nie obejmowały zaś badania poprawności rozstrzygnięć wydanych przez organ. W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy ocenił stan sprawy i nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). ----------------------- 6