VII SA/Wa 2709/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na działanie Sądu Okręgowego w [...] postanawia : odrzucić skargę. W dniu 23 listopada 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J.K. Pismem z dnia 9 grudnia 2011 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. W dniu 27 grudnia 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym oświadczył, iż wnosi skargę na działalność Sądu Okręgowego w [...], Sądu Okręgowego w [...], Aresztu Śledczego w [...] i Zakładu Karnego w [...]. Każda ze skarg została zarejestrowana pod odrębną sygnaturą. Pod niniejszą sygnatura została zarejestrowana skarga na działanie Sądu Okręgowego w [...]. Skarżący oświadczył, iż niesłusznie został skazany wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...], gdyż wyrok został wydany na podstawie fałszywych zeznań, spreparowanych dowodów, popełnionych przestępstw na szkodę interesu publicznego przez policjantów. Dodał, iż Sąd Okręgowy w [...] na poczet orzeczonej kary nie zaliczył sześciomiesięcznej przerwy w innej karze, co spowodowało, że koniec odbywanej przez niego kary przypada na maj 2012 roku, zamiast na listopad 2011 roku. Ponadto zarzucił rażące naruszenie prawa karnego procesowego polegające na niewyczerpującym przeprowadzeniu postępowania dowodowego w jego sprawie i naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego. W odpowiedzi na skargę Sąd Okręgowy w [...] wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, iż ani przepis art. 3 § 2 p.p.s.a., ani żaden inny obowiązujący przepis prawa polskiego nie przewiduje, iż działalność (bezczynność) sądów powszechnych i jednostek szeroko rozumianej służby więziennej prowadzących postępowania na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego wykonawczego podlega kontroli sądu administracyjnego. Bezczynność ta nie jest bowiem bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. polegającą na niewydaniu aktu lub niedokonaniu czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z prawa administracyjnego. Sąd zaznaczyć, iż skarżący utożsamia w niniejszej sprawie bezczynność z decyzjami, które są dla niego niekorzystne, a zniesienie bezczynności wiąże z podejmowaniem korzystnych dla niego rozstrzygnięć i orzeczeń. Sąd Okręgowy w [...] dodał, że przepisy procedury karnej oraz karnej wykonawczej przewidują rozwiązania legislacyjne, które służą rozpoznaniu wniosków formułowanych przez skarżącego i ich instancyjnej kontroli. Podkreślił, iż skarżący uprawniony jest do podjęcia działań zmierzających do likwidacji opieszałości sądów (rozumianej przez niego jako bezczynność) w rozpoznawaniu jego spraw w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179 poz. 1834 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję : Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie: p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Z wyliczenia spraw podlegających właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, a także z istoty sprawy sądowoadministracyjnej, określonej w art. 1 p.p.s.a., bezspornie wynika, iż Sąd ten nie jest właściwy w sprawach skarg na działalność sądów powszechnych w zakresie postępowania, jakie prowadzą. Rozważana sprawa niewątpliwie dotyczy działalności sądu powszechnego jakim jest Sąd Okręgowy w [...], a w szczególności prawidłowości prowadzonego postępowania karnego zakończonego wyrokiem, którym skarżący został skazany na karę pozbawienia wolności, a zatem nie podlega ona właściwości sądu administracyjnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.