II SA/Wa 2455/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym prawy ze skargi L. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne miejsce służbowe postanawia - odrzucić skargę - Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 75 § 3 w z art. 75 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) oraz w wykonaniu prawomocnej uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądy Dyscyplinarnego w P. z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...] w sprawie przeniesienia służbowego utrzymanej w mocy uchwałą Sąd Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] czerwca 2011 r. sygn. akt [...] na mocy której wyznaczono nowe miejsce służbowe, przeniósł z dniem [...] września 2011 r. Sędziego Sądu Rejonowego [...] L. S. na stanowisko Sędziego Sądu Rejonowego [...]. W dniu [...] października 2011 r. L. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy akt. W uzasadnieniu wskazała, że w jej ocenie dokument ten ma charakter decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie art. 104 kpa. Ponadto zarzuciła zaskarżonemu aktowi brak oparcia w konstytucyjnym trójpodziale władz i bezpośrednią ingerencję w niezależność sądownictwa. Stwierdziła, że decyzja winna być uchylona, a skarżąca ponownie przeniesiona do Sądu Rejonowego [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie, wskazując na brak kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga L. S. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi skarżąca uczyniła decyzję Ministra Sprawiedliwości - z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne miejsce służbowe, które nie mieści się w katalogu określającym akty i czynności podlegające kontroli sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Co prawda zaskarżony akt nosi nazwę "decyzji", jednak należy zgodzić się z organem, że nie ma ono charakteru decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 kpa. Natomiast zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości w istocie jest aktem wykonującym orzeczenie dyscyplinarne, co wynika z art. 75 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), zgodnie z którym przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe może nastąpić tylko za jego zgodą (§ 1). Zgoda sędziego na przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest wymagana w przypadkach: 1) zniesienia stanowiska wywołanego zmianą w organizacji sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo przeniesienia siedziby sądu, 2) niedopuszczalności zajmowania stanowiska sędziego w danym sądzie wskutek zawarcia między sędziami związku małżeńskiego albo powstania powinowactwa, o którym mowa w art. 6, 3) gdy wymaga tego wzgląd na powagę stanowiska, na podstawie orzeczenia sądu dyscyplinarnego, wydanego na wniosek kolegium właściwego sądu lub Krajowej Rady Sądownictwa, 4) przeniesienia w wyniku kary dyscyplinarnej (§ 2). O przeniesieniu sędziego w przypadkach określonych w § 1 i 2 wydaje decyzję Minister Sprawiedliwości, z tym że przeniesienie sędziego z przyczyn wymienionych w § 2 pkt 1 może nastąpić, jeżeli uwzględnienie wniosku sędziego co do nowego miejsca służbowego nie jest możliwe (§ 3). W przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 i 2, od decyzji Ministra Sprawiedliwości sędziemu przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego (§ 4). Skoro w niniejszej sprawie w stosunku do skarżącej zapadło orzeczenie dyscyplinarne, o którym mowa w cytowanym art. 75 § 2 pkt 3, to Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 75 § 3 tego przepisu wydał decyzję o przeniesieniu skarżącej. Sąd podziela pogląd organu, że ów akt ma jedynie charakter następczy w stosunku do uchwały sądu dyscyplinarnego i jest swoistym aktem władczym, właściwym procedurom obowiązującym wewnątrz władzy sądowniczej oraz kształtującym jej zakres terytorialny. Nadanie natomiast zaskarżonemu aktowi innego charakteru – decyzji administracyjnej podlegającej kontroli sądowi administracyjnego, doprowadziłoby do sprzecznej z konstytucją sytuacji, w której prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego podlegałoby kontroli organu administracji, a następnie kontroli sądu administracyjnego. Warto zauważyć, że taka ocena Sądu w żaden sposób nie ogranicza też konstytucyjnego prawa strony do sądu, ponieważ powszechnym jest pogląd i oparta na tym praktyka sądów, że od orzeczenia sądu dyscyplinarnego w przedmiocie przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe bez jego zgody, ze względu na powagę stanowiska, wydanego na podstawie art. 75 § 2 pkt 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, przysługuje odwołanie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2003 r. sygn. akt SNO 59/03, publ. LEX nr 470255). W niniejszej sprawie skarżąca z prawa tego skorzystała. Z uwagi na powyższe zaskarżony akt nie podlega kontroli sądów administracyjnych, dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.