V SA/Wa 2086/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant - st. sekr. sąd. Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012r. sprawy ze skargi G. [...] Sp. z o.o. w G. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa; oddala skargę. Pismem z [...] maja 2008r. G. [...] sp. zo.o. z siedzibą w G. złożyła w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Wniosek został poddany ocenie pod kątem spełniania warunków przyznania pomocy. Po dokonaniu weryfikacji nadesłanych dokumentów ARiMR pismem z [...] lipca 2011r. odmówił przyznania pomocy, z uwagi na niezaistnienie okoliczności określonych w par. 3.1.1 oraz niezastosowanie się do przepisów określonych w par. 10.6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Jak wskazał organ prowadzący postępowanie wnioskodawca nie dostarczył wszystkich dokumentów wymaganych do przeprowadzenia oceny techniczno-ekonomicznej wniosku tj. oświadczenia lub zaświadczenia o braku sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Wobec tego, jak podał ARiMR nie można uznać części zakresu rzeczowo-finansowego jako koszt kwalifikowalny ze względu na niespełnianie wymogów formalnych dotyczących robót budowlanych. Ponadto organ podał, że producent nie zastosował się do zapisów § 10 ust. 6 ww. Rozporządzenia, gdyż bez wezwania Agencji dokonał zmian we wniosku dotyczących wykonywania części robót budowlanych, których przeprowadzenie było niezbędne w celu zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania "Magazynu przyjęcia zbóż i materiału siewnego oraz magazynu przyjęcia zbóż" oraz w sposób nieuzasadniony zwiększył powierzchnię placów utwardzonych. Wprowadzone przez wnioskodawcę zmiany, co podkreślił organ powodują, że realizowana inwestycja nie doprowadzi do osiągnięcia zakładanych wcześniej celów oraz nie spełnia wszystkich wymagań określonym prawem budowlanym dla tego typu projektów. W dniu [...] sierpnia 2011r. wnioskodawca wniósł prośbę o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednocześnie dopełniając czynności dla której termin był uchybiony składając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ w piśmie z [...] sierpnia 2011 r. poinformował stronę o uchybieniu terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a pismem z [...] sierpnia 2011r. odmówił przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności. W treści pisma wskazał, że zgodnie z § 14 ust. 1 ww. Rozporządzenia jest możliwość przywrócenia terminu do wykonania czynności, jednak w prośbie złożonej przez stronę nie uprawdopodobniono, że uchybienie nastąpiło bez winy zainteresowanego. Strona, jak wskazał ARiMR w uzasadnieniu swojego wniosku powołała się na brak możliwości wykonania określonych czynności w terminie ze względu zły stan zdrowia. Do wniosku jako dowód załączono zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu [...] sierpnia 2011r. tj. w dniu upływu terminu na dokonanie ww. czynności. Organ uzasadniając odmowę wskazał, że do reprezentacji spółki uprawiony jest R. P., ale również M. P. i to ona zdaniem organu mogła odwołać się od negatywnej decyzji ARiMR. Wnioskodawca, co podał ARiMR podkreślił, że M. P. w tym terminie nie mogła złożyć wezwania, gdyż przebywała w podróży służbowej poza granicami kraju. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. [...] sp. zo.o. z siedzibą w G. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przywrócenie terminu zgodnie z prośbą wnioskodawcy. Skarżący podniósł zarzuty: - obrazy przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 92 Konstytucji RP w związku z art. 22 ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz art. 58-59 k.p.a. poprzez przyznanie pierwszeństwa przepisom rozporządzenia wykonawczego przed przepisami ustawy. - obrazy przepisów prawa procesowego, a konkretnie art. 59 § 1 k.p.a. w związku z art. 22 ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w związku z art. 59 § 1 k.p.a. poprzez sformułowanie rozstrzygnięcia o odmowie przywrócenia terminu jako zwykłego pisma choć organ jest zobowiązany do wydania w tym zakresie zaskarżalnego postanowienia. - obrazy przepisów prawa procesowego, a konkretnie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę przywrócenia terminu na prośbę zainteresowanego, choć wnioskodawca uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy. - obrazy przepisów prawa procesowego, konkretnie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez nie zamieszczenie w treści zaskarżalnego postanowienia stosowanych pouczeń. W szczegółowym uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący wyjaśnił, że prokurent R. P. w dniu upływu terminu zasłabł i nie był w stanie ukończyć, podpisać i nadać wezwania w zakreślonym terminie, na co przedstawił stosowane zaświadczenie lekarskie. Autor skargi podkreślił jednocześnie, że jedyną osobą mającą wiedzę merytoryczną dotyczącą wniosku o przyznanie pomocy był R. P., tym samym nieobecność M. P. w tym stanie rzeczy ma, jego zdaniem drugorzędne znaczenie. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie. Organ wskazał, że niedyspozycja prokurenta wykazana zaświadczeniem lekarskim obejmuje okres od 2-5 sierpnia 2011r., a zatem rozpoczęła się w ostatnim dniu przypadającym na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto ARiMR wskazała, że brak jest dowodów potwierdzających fakt, że M. P. przebywała w terminie złożenia wniosku poza granicami kraju. W nadesłanym piśmie z [...] lutego 2012r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że w sytuacji odformalizowanego ruchu granicznego podróż M. P. poza granice kraju nie pozostawiła dowodu, gdyż odbyła się samochodem. Poza tym, jak podał autor pisma, z podziału obowiązków w spółce jednoznacznie wynika, ze prokurent R. P. jest osobą wyłącznie odpowiedzialną za kontakty z Agencją i to on zajmuje się opracowaniem niezbędnych dokumentów i prowadzeniem rozmów z organem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka zaskarżyła czynność Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, polegającą na odmowie przywrócenia terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa w toku czynności związanych z oceną wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej produkcji rolnej i leśnej". Przywrócenie terminu do dokonania ww. czynności w ramach tego programu, zostało uregulowane w § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2007r. nr 200, poz. 1444 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem § 14 ust. 1 w razie uchybienia terminu wykonania przez wnioskodawcę określonych czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy Agencja, na prośbę wnioskodawcy, przywraca termin wykonania tych czynności, jeżeli wnioskodawca: 1) wniósł prośbę w terminie 14 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, 2) jednocześnie z wniesieniem prośby dopełnił czynności, dla której określony był termin, 3) uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W ocenie skarżącego wymagania w zakresie wspomnianych przesłanek zostały przez spółkę spełnione, gdyż jego zdaniem prośba o przywrócenie terminu została złożona w terminie, dopełniona została uchybiona czynność oraz uprawdopodobniono, że nastąpiło bez winy skarżącego. W złożonej prośbie o przywrócenie terminu z [...] sierpnia 2011r. skarżąca spółka wskazała, że jedyna osoba odpowiedzialna za kontakty z Agencją - prokurent R. P. zasłabł w dniu [...] sierpnia 2011r. (w ostatnim dniu terminu) i nie mógł nadać wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Druga osoba uprawiona do reprezentacji spółki w osobie M. P. przebywała tego dnia poza granicami kraju. Organ jest natomiast zdania, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło bez winy wnioskodawcy. Zdaniem organu czynności tych w imieniu spółki mogła dokonać uprawniona do jej reprezentacji M. P., nie została także uprawdopodobniona jej podróż służbowa w tym dniu poza granice kraju. Jest bezsporne, że skarżąca ubiegając się o przyznanie pomocy uchybiła terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, którym jej zdaniem jest dotknięte pismo Agencji z [...] lipca 2011r. o odmowie przyznania pomocy. Rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] lipca 2011r, zatem przewidziany ustawowy termin do wniesienia od niego wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął w dniu [...] sierpnia 2011r., a pismo z prośbą o przywrócenie terminu wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w dniu [...] sierpnia 2011r. Z opisu sytuacji wynika, ze brak jest podstaw do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego tzn. pomimo całej staranności nie udało się, mu usunąć przeszkody. Należy w tym miejscu wskazać, że niedyspozycja prokurenta spółki obejmuje według załączonego zaświadczenia lekarskiego okres od [...] sierpnia 2011r., zatem rozpoczęła się ona ostatniego dnia przypadającego na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w terminie wskazanym w ustawie. Ponadto jak wynika ze złożonego odpisu z KRS prokurent R. P. nie jest jedyną osobą uprawnioną do reprezentacji spółki, jest nią także M. P., która według zapewnień skarżącego przebywała poza granicami kraju, a jak uznał organ okoliczność ta nie została wykazana przez wnioskodawcę. Strona nie podała w jakim terminie M. P. przebywała poza granicami kraju, kiedy wyjechała. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z [...] lutego 2012r. powołuje się na fakt, że brak jest dowodów na przekroczenie granic kraju oraz że pobyt M. P. w Polsce, w dniu [...] sierpnia 2011r. nie zmienia faktu, że to R. P. jest jedyną osobą odpowiedzialną za kontakty z Agencją. Wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika, także nie mogą stanowić przesłanek uprawdopodobniających brak winy skarżącego w niedochowaniu terminu. Sąd uznał, że argumentów skarżącego i jego pełnomocnika nie można uznać za zasadne co prowadzi do uznania, że zarzuty wskazane w skardze są nietrafne. Skarżący wskazał na naruszenie przez organ dyspozycji art. 92 Konstytucji w związku z art. 22 ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz art. 58-59 k.p.a. poprzez przyznanie pierwszeństwa przepisom rozporządzenia wykonawczego przed przepisami ustawy. Zgodnie z art. 92 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia wydane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Wydany na tej podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich stanowi, że do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zatem twierdzenie skarżącego, że nie został zastosowany przez organ przepis art. 58 i 59 k.p.a. nie znajduje uznania Sądu, gdyż postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy nie podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego (z nielicznymi wyjątkami, które nie dotyczą przedmiotu sprawy). Zatem, nie można pomimo odmiennego zdania skarżącego uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie naruszyło przepisy prawa materialnego. Nie wydanie przez organ postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu, a jedynie pisma, co podniósł skarżący nie stanowi naruszenia prawa, gdyż zgodnie ze wspomnianym już wyżej art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zostały wyłączone (z nielicznymi wyjątkami) przy postępowaniach w sprawie przyznania pomocy. Rozstrzygnięcie organu z [...] sierpnia 2011r., jak podał skarżący nie zawierało stosownych pouczeń, jednak w sytuacji, zdaniem Sądu gdy skarżący w toku postępowania administracyjno-sądowego był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie spowodowało to braku możliwości skorzystania przez niego ze środków odwoławczych. Reasumując, Sąd jest zdania, że materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych niniejszej sprawy nie pozwala przyjąć istnienia przesłanek z § 14 ww. rozporządzenia – co słusznie zauważył ARiMR. Mając na uwadze powyższe za prawidłowe należy uznać ustalenia organu o niespełnieniu przesłanki uprawdopodobnienia przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczności wskazane przez skarżącego m.in. nagła niedyspozycja osoby uprawionej do reprezentacji (w ostatnim dniu terminu), wyjazd poza granice kraju osoby, z racji przyjętego podziału obowiązków w spółce, która mogłaby zastąpić prokurenta nie zwalnia tych osób z obowiązku do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W kwestii uprawdopodobnienia pobytu M. P. poza granicami kraju można byłoby oczekiwać np. przedłożenia rachunków za hotel, benzynę, ewentualnie biletów kolejowych, samochodowych itp. Przedstawienie tych dokumentów istotnie uprawdopodobniłoby jej pobyt poza granicami kraju. W tym zakresie wskazać trzeba, że samo powołanie się przez pełnomocnika wnioskodawcy na odformalizowanie podróży poza granice kraju, a także wskazanie osoby prokurenta jako jedynej merytorycznie przygotowanej do podjęcia kontaktu z ARiMR nie mogło mieć wpływu na kwestię braku winy strony w uchybieniu terminu. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.