II SA/Rz 1160/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala- II SA/Rz 1160/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi A. N. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) z dnia [...] października 2011 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] nakazującą inwestorowi A. N. rozbiórkę obiektu gospodarczego konstrukcji stalowej o wymiarach 5,5 m x 3,4 m, spełniającego funkcję użytkową budynku, wybudowanego w 2005 r. na działce ewid. nr 1553, położonej w I. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 49b ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 - określanej dalej w skrócie p.b.). Z akt sprawy oraz decyzji wynika, że PINB w związku z pismem A. N., przesłanym w dniu 29 lipca 2010 r. drogą elektroniczną do Inspektoratu, zawiadomieniem z dnia 20 sierpnia 2010 r., wyznaczył na dzień 30 sierpnia 2010 r. kontrolę obiektu gospodarczego, wybudowanego na działce nr 1553, położonej w I. Inwestor, mimo prawidłowo doręczonego zawiadomienia nie zgłosił się na kontrolę. Pracownicy organu dokonali jedynie pomiarów obiektu i wykonali fotografię, nie wchodząc na teren działki. Ustalono, że jest to obiekt o wymiarach 5,5 m x 3,4 m, posiadający ściany i dach z blachy profilowanej. Usytuowany jest w odległości 5,8 m od ulicy K. oraz w odległości 9,0 m od ulicy Z. PINB pismem z dnia 15 września 2010 r., zwrócił się do Starosty [...] o udostępnienie kopii zgłoszeń A. N., dotyczących budowy wiaty o pow. 15 m², wiaty o pow. 25 m², do celów gospodarczych. W odpowiedzi z dnia 12 listopada 2010 r. wyjaśniono, że A. N. dokonał w sierpniu 2005 r. zgłoszenia budowy wiaty o konstrukcji stalowej o pow. zabudowy 10 m². PINB po wszczęciu postępowania w sprawie wybudowania przedmiotowego obiektu gospodarczego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] nałożył na A. N. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów dotyczących obiektu gospodarczego konstrukcji stalowej, o wymiarach około 5,5 m x 3,4 m, spełniającego funkcję użytkową budynku, wybudowanego na działce nr 1553 w 2005 r., położonej w I., rysunków lub szkiców obiektu z podanymi podstawowymi wymiarami oraz zwięzłym opisem, dotyczącym m.in. konstrukcji, zastosowanych materiałów i przeznaczenia obiektu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektu zagospodarowania w/w działki z pozwoleniami i opiniami oraz zaświadczenia Burmistrza Gminy [...] o zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ A. N. nie przedłożył w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów, w związku z tym PINB decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] nakazał w/w rozbiórkę obiektu gospodarczego konstrukcji stalowej o wymiarach 5,5 m x 3,4 m, spełniającego funkcję użytkową budynku, wybudowanego w 2005 r. na działce ewid. nr 1553, położonej w I. W uzasadnieniu organ podniósł, że obiekt wybudowany przez A. N. na działce nr ewid. 1553 położonej w I. nie jest wiatą o powierzchni 10 m², której zamiar budowy zgłoszony został do Starosty [...] w sierpniu 2005 r., a jest obiektem spełniającym funkcję użytkową budynku, o powierzchni zabudowy nieco większej niż 15 m², wymagającym dokonania odrębnego zgłoszenia. Ponieważ rodzaj i usytuowanie obiektu w ocenie organu nie naruszają ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta I., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr 13, poz. 186 z dnia 9 marca 2006 r., (którego kserokopia przesłana została do organu I instancji przez Burmistrza Gminy [...] w dniu 11 stycznia 2011 r., w odpowiedzi na pismo z dnia 29 grudnia 2010 r.), możliwa jest legalizacja obiektu w oparciu o art. 49 b ust. 2, 4 i 5 p.b. Organ podał, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] wniósł sprzeciw do dokonanego przez A. N. w dniu 31 sierpnia 2010 r. zgłoszenia "zmiany użytkowania wiaty na garaż dla maszyn i urządzeń rolniczych oraz pojazdów samochodowych położonej na działce nr 1553 w I.". W wyniku odwołania inwestora Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ wyeksponował, że przedmiotowy obiekt jest obiektem gospodarczym, ponieważ taką funkcję określił A. N. w swoich pismach przekazanych do Inspektoratu drogą elektroniczną, a zgłoszenie dokonane w dniu 31 sierpnia 2010 r. do Starosty [...], dotyczyło zmiany sposobu użytkowania wiaty na garaż dla maszyn i urządzeń rolniczych oraz pojazdów samochodowych, która w rzeczywistości jest obiektem spełniającym funkcję użytkową budynku, usytuowanym na w/w działce, na której w dniu wyznaczonej kontroli nie było innych obiektów, niż obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania. Nie wstrzymano budowy przedmiotowego obiektu gdyż budowa została zakończona, nie było też konieczne ustalenie wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń, ponieważ teren działki jest uporządkowany. W związku z możliwością legalizacji obiektu, PINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., opisanym powyżej nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonych w nim dokumentów. Dokumenty te nie zostały przez inwestora przedłożone, co skutkowało wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę. W odwołaniu od powyższej decyzji A. N. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zarzucił organowi długie prowadzenie postępowania bez żadnego uzasadnienia i wniósł o ustalenie winnych tego stanu rzeczy. Podniósł, że zamiar budowy wiaty z blachy stalowej o pow. 10 m² zgłosił do Starosty w miesiącu sierpniu 2005 r., jednakże jej nie wybudował, bo oczekiwał na liberalizację przepisów. Wskazał, że w dniu 5 października 2005 r. zwrócił się do Starosty [...] o interpretację przepisów budowanych i w oparciu o tę interpretację dokonał w dniu 21 października 2005 r. korekty zgłoszenia do Starosty i kolejnego w dniu 10 listopada 2005 r. Podał, że korekty zgłoszenia dokonał drogą faksową do Starosty, a organ ten sprzeciwu nie zgłosił. Wskazał, że wszystkie jego działania były legalne, oparte na obowiązującym prawie budowlanym w okresach, kiedy podejmował działania inwestorskie. Nadto odwołujący zarzucił organowi rażące naruszenie art. 10 k.p.a., gdyż przed wydaniem decyzji nie wezwał go do zapoznania się z aktami sprawy. WINB decyzją z dnia [...] października 2011 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ ocenił, że PINB prawidłowo przyjął, iż A. N. samowolnie wybudował obiekt spełniający funkcję użytkową budynku gospodarczego, naruszając prawo. Biorąc pod uwagę wyjaśnienia A. N. oraz dotychczas zgromadzony materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że w 2005 r. A. N. wybudował obiekt pełniący funkcję budynku gospodarczego, który w jego mniemaniu jest wiatą. Wyjaśnił, że wiata w powszechnym rozumieniu oznacza lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach. Obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania nie jest lekką budowlą w postaci dachu wspartego na słupach. Jest on wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych tj. posiada ściany i dach. W ocenie organu, nawet jeżeli obiekt ten nie ma wszystkich cech budynku zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 p.b., pełni jednak funkcję użytkową budynku gospodarczego. Organ naprowadził, że powierzchnia zabudowy obiektu jest mniejsza niż 25,0 m², stąd zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. nie było wymagane uzyskanie pozwolenia, zaś wymagane było dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie dokonał powyższego zgłoszenia. W/w obiekt budowlany nie jest bowiem wiatą i nie mógł zostać wybudowany na zgłoszenie, na które powołuje się A. N. Ponieważ inwestor nie przedłożył określonych przez organ I instancji dokumentów w celu legalizacji przedmiotowego obiektu gospodarczego związku z tym organ ten był zobligowany po myśli art. 49 b ust. 1 p.b. do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu usytuowanego na działce nr ewid. 1553, położonej w I. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB wyjaśnił, że dokonanie zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania wiaty na garaż nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż w/w obiekt nie jest wiatą i istniał w takiej postaci przed zgłoszeniem. Ocenił, że postępowanie zostało prowadzone prawidłowo. W skardze na tę decyzję A. N. wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenie decyzji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie o kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący powtórzył zarzuty oraz argumenty jak w odwołaniu. Dodatkowo nie zgodził się ze stawiskiem organu, że wzniesionego przez niego budynku gospodarczego z blachy falistej przykręconej do płaskowników i poskręcanej śrubami nie można nazywać wiatą. Wskazał na stronę internetową firmy produkującej wiaty rolnicze, na której znajdują się podobne jak należąca do niego wiata. Podał, że zgłaszając zamiar budowy przedłożył Staroście szkic wiaty i wybudował taki obiekt jak na szkicu. Zarzucił, że organ namawiał go do wpłacenia kwoty 5 000,00 zł w zamian za legalizację budynku gospodarczego. Wyjaśnił, że prowadzone przez organy nadzoru budowlanego obydwu instancji represyjne wobec niego postępowania mają swoje początki w 1992 r., gdy Burmistrz [...] wybudował na jego parceli budowlanej nr 1096/2 stację trafo bez wywłaszczenia i bez zezwolenia na budowę. W piśmie z dnia 31 października 2011 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obydwu instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał też, że budynek gospodarczy zgodnie z treścią decyzji w dniu 29.10.2011 r. został zdemontowany i jednocześnie ponownie zmontowany na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2010 r. jako garaż służący dla maszyn rolniczych i samochodów osobowych. Skarżący zawnioskował także, aby Sąd zażądał całości akt postępowań skargowych kierowanych przez niego w trybie art. 227 K.p.a. na PINB i WINB. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna. Na wstępie zauważyć należy, że celem oceny zasadności zarzutów w zakresie braków postępowania dowodowego Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dopuścił dowód z pism zawnioskowanych przez skarżącego, a to: - z pisma Starosty [...] z dnia 29 sierpnia 2011 r., - ze zgłoszeń z dnia 21.10.2005 r. i z dnia 10.11.2005 r. oraz pisma Starosty z dnia 19.10.2005 r. - dla ustalenia treści tych dokumentów. Przeprowadzenie tych dowodów było w ocenie Sądu niezbędne właśnie z uwagi na konieczność wyjaśnienia istotnych okoliczności zarzucanych przez skarżącego. Gdyby bowiem okazało się, że któreś z w/w zgłoszeń dotyczyło zamiaru wzniesienia obiektu budowlanego pełniącego funkcję budynku gospodarczego byłyby to kwestie mające zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. W toku postępowania administracyjnego dotyczącego tegoż obiektu skarżący powoływał się bowiem na dokonanie w październiku i listopadzie 2005 r. wymaganych przez prawo zgłoszeń. Organ I instancji zwrócił się do Starosty [...] pismem z dnia 15 września 2010 r., w którym zapytał o ewentualne zgłoszenia przez A. N. wiaty o powierzchni poniżej 35 m2 położonej na działce nr 1553 w I. W piśmie tym podano, że organ dysponuje jedynie zgłoszeniem zamiaru budowy wiaty konstrukcji stalowej o powierzchni nie przekraczającej 10m2 na działkach ewidencyjnych nr 1081/4, 1370/4, 1081/2 oraz 1370/7 stanowiących aktualnie działkę nr 1553, dokonanym dnia 31 lipca 2005 r. W odpowiedzi na to pismo działający z upoważnienia Starosty – Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa podał, że po sprawdzeniu zgłoszeń dotyczących I. nie stwierdzono dokonania przez A. N. zgłoszenia zamiaru budowy "wiaty o powierzchni 15 m2, wiaty o powierzchni 25 m2 oraz budynku gospodarczego o powierzchni poniżej 35 m2 na działce nr 1553 w I. (pismo z dnia 12.11.2010 r.). Wobec takiej treści pisma organy nie miały obowiązku ponownego domagania się od Starosty przedłożenia zgłoszeń. Skarżący, który powoływał się na nie, powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że takie zgłoszenia rzeczywiście miały miejsce, gdyż jego twierdzenia pozostawały w sprzeczności z uzyskaną ze Starostwa informacją. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że kserokopie dokumentów nadesłanych przy piśmie z dnia 7.02.2011 r. nie mogą zostać uwzględnione jako dowody w sprawie, ponieważ nie są uwierzytelnione, a tylko uwierzytelnione kserokopie lub oryginały dokumentów mogą stanowić dowód w sprawie, a ponadto brak jest potwierdzenia, że zgłoszenie z dnia 21.10.2005 r. oraz pismo z dnia 10.11.2005 r. zostały złożone w Starostwie Powiatowym. Jednakże w świetle przedstawionego Sądowi przez skarżącego pisma Starosty z dnia 29 sierpnia 2011 r. nie ulega wątpliwości, iż rzeczywiście dokonał on po zgłoszeniu pierwotnym z sierpnia 2005 r., którego fakt organy uwzględniły, także kolejnych - z dnia 21 października 2005 r. i z dnia 10 listopada 2010 r. Z treści tego pisma wynika, że w dokumentach Starostwa nie udało się odnaleźć tych zgłoszeń, mimo iż ustalono, że takie zgłoszenia miały miejsce. Nie można uznać za naruszenie prawa przez organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie oparcia się w tej sytuacji na informacji nadesłanej w odpowiedzi na stosowne zapytanie w tym przedmiocie. Uwzględniając jednak treść pisma Starosty z dnia 29 sierpnia 2011 r., a co za tym idzie także treść i sam fakt kolejnych zgłoszeń dokonanych przez A. N. stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy przedstawia się następująco; A. N. pismem z dnia 31 lipca 2005 r. zgłosił do Starosty [...] zamiar posadowienia wiaty wykonanej z blachy stalowej nie przytwierdzonej do podłoża do celów gospodarczych o powierzchni mniejszej niż 10 m2 na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi 1081/4, 1370/4, 1081/2 i 1370/7 położonych w I. przy ul. K. Do zgłoszenia załączone zostało oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz szkic sytuacyjny wykonany przez inwestora, na którym naniesiono planowane usytuowanie wiaty. W odpowiedzi na zapytanie inwestora pismem z dnia 19 października 2005 r. Kierownik Referatu Architektury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym [...] wyjaśnił zasady dotyczące zgłoszenia zamiaru budowy wiaty o powierzchni zabudowy 15 m2. Wskazano, że budowa wiaty o parametrach technicznych innych niż określone w zgłoszeniu w dniu 4 sierpnia 2005 r. (data wpływu) wymaga dokonania odrębnego zgłoszenia z dopełnieniem wymagań określonych przytoczonymi w piśmie przepisami Prawa budowlanego. Następnie zgłoszeniem z dnia 21 października 2005 r. A. N. podał, że zamierza posadowić wiatę wykonaną z blachy stalowej nie przytwierdzonej do podłoża do celów gospodarczych o powierzchni zabudowy 15 m2 na tych samych co w uprzednim zgłoszeniu działkach. Wskazał, że nie zrealizował poprzedniego zgłoszenia, zatem pełną aktualność zachowują załączniki do tamtego wniosku. Kolejno – pismem z dnia 10 listopada 2005 r.– A. N. zgłosił zamiar wykonania wiaty o wymiarach 5,60 m x 3,50 m, tj. o powierzchni około 20 m2. Pozostałe elementy zgłoszenia miały pozostać bez zmian. Poza sporem pozostaje, że sporny obiekt budowlany o wyglądzie utrwalonym na fotografiach wykonanych z okazji zapowiadanej kontroli oraz załączonej do skargi (czarno-białej) został wzniesiony nakładem skarżącego w 2005 r. (okoliczność tę wręcz przyznaje skarżący w emailu z dnia 22.09.2011 r.). Bezsporne są jego wymiary oraz fakt, że jego wygląd nie zmieniał się od chwili wzniesienia (stwierdzenie to nie obejmuje jego koloru, gdyż jest to kwestia obojętna dla sprawy). Niesporne jest także, że obiekt ten znajduje się na działce ewidencyjnej oznaczonej nr 1553 położonej w I., której właścicielem jest A. N. Nie są kwestionowane przez skarżącego także wymiary tego obiektu ustalone przez pracowników PINB w czasie wyznaczonym na kontrolę obiektu oraz samo jego położenie w odniesieniu do znajdujących się w sąsiedztwie ulic – K. i Z. Z akt sprawy wynika także, że skarżący w dniu 31 sierpnia 2010 r. zgłosił zamiar zmiany użytkowania wiaty na garaż dla maszyn i urządzeń rolniczych oraz pojazdów samochodowych położonej na działce nr 1553 w I. Decyzją z dnia [...].09.2010 r. Starosta [...] wniósł sprzeciw do tego zgłoszenia zarzucając, że wśród obiektów, na które nie jest wymagane pozwolenie na budowę nie ma garaży na pojazdy samochodowe. Po rozpatrzeniu odwołania A. N. Wojewoda [...] uchylił w/w decyzję Starosty z uwagi na jej doręczenie stronie po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia. Z akt sprawy wynika także, że A. N. nie przedłożył dokumentów wymienionych w postanowieniu PINB z dnia [...] stycznia 2011 r. w wyznaczonym mu terminie 30 dni. Jak to wyżej wskazano – Sąd badając sprawę nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W szczególności nie było uchybieniem doręczanie pism J. C., która prawo własności sąsiedniej nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1080/1 stanowiącej część drogi dojazdowej (tak wynika ze znajdującej się w aktach kopii z mapy ewidencyjnej) zbyła na rzecz Gminy [...] aktem notarialnym z dnia 7 marca 2011 r., o czym świadczy znajdujący się w aktach organu I instancji wypis z aktu notarialnego sporządzonego przez notariusza J. U. – Rep. [...]. Stronami postępowania, które toczyło się przed PINB powinni być oprócz inwestora także właściciele nieruchomości sąsiednich. Informację o tym zbyciu organ powziął już po wydaniu decyzji. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania sądowego jest badanie legalności decyzji WINB z dnia [...] października 2011 r. Granice tej sprawy nie obejmują postępowań, o których skarżący wzmiankował w piśmie z dnia 31 października 2011 r. (k. 12). W ocenie Sądu akta postępowań dotyczących bezczynności czy składanych zażaleń na brak załatwienia sprawy w terminie nie mają żadnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Są to zupełnie odrębne postępowania. Dlatego Sąd oddalił wniosek skarżącego na podstawie art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 227 Kodeksu postępowania cywilnego. Także w świetle dowodów dopuszczonych przez Sąd stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Treść tych dokumentów podważa jedynie ustalenia organów, że skarżący dokonał jedynie zgłoszenia zamiaru wykonania robót – wzniesienia wiaty o powierzchni 10 m2. W rzeczywistości zgłosił ostatecznie zamiar wzniesienia wiaty o wymiarach 5,60 m x 3,50 m o powierzchni około 20 m2. Żadne ze zgłoszeń nie dotyczy jednak zamiaru wzniesienia obiektu budowlanego spełniającego funkcję budynku, tj. takiego, który został wzniesiony przez skarżącego w 2005 r. i istniał w chwili wydania decyzji w sprawie. Zasadnie organy wskazują, że z uwagi na brak definicji ustawowej pojęcia "wiata", znajduje zastosowanie potoczne znaczenie tego słowa. Językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski i istotne jest znaczenie danego słowa w tym języku, a nie wyobrażenie strony bądź interpretacja dotycząca jego znaczenia. W powszechnym rozumieniu wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, np. nad peronem, nad parkingiem. Identyczne znaczenie tego słowa przedstawiono także w Słowniku języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka – PWN – Warszawa 1981 – tom III. W tożsamy jak organy sposób również Sąd rozumie to pojęcie. Z powyższego wynika, że w/w zgłoszenia skarżącego z lipca, października i listopada 2005 r. nie dotyczyły obiektu, który stał się przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego, a który został wzniesiony przez skarżącego i istniał do zakończenia postępowania przed tymi organami. Sąd ocenia legalność zaskarżonych decyzji według stanu faktycznego i prawnego z daty ich wydania. Bez znaczenia pozostają więc okoliczności podnoszone w skardze, dotyczące zdarzeń, które zaistniały po dacie wydania decyzji przez organ II instancji. Kwestie te pozostają poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie. Prawidłowo też oceniły organy, że bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje fakt zgłoszenia w dniu 31 sierpnia 2010 r. przez skarżącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu, skoro obiekt w takim kształcie został nielegalnie wzniesiony w 2005 r., bo przedstawione zgłoszenia z 2005 r. nie dotyczyły tego obiektu, tylko wiaty. Jeśli obiekt ten nie był wiatą, to zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu jego użytkowania nie spowodowało jego legalizacji. Istotne jest bowiem, że sama zmiana sposobu użytkowania obiektu nie legalizuje robót czy obiektu wykonanych już wcześniej i istniejących w dacie zgłoszenia i wykonanych przed tą datą. Z akt sprawy nie wynika, aby sporny obiekt znajdował się na działce siedliskowej i uzupełniał zabudowę zagrodową i jednocześnie był obiektem gospodarczym związanym z produkcją rolną. Niewątpliwie spełnia on funkcję budynku gospodarczego i z mocy art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. jego wzniesienie wymagało zgłoszenia. Aby wzniesiony obiekt był legalny, to obiekt, którego zamiar wzniesienia zgłasza inwestor musi być tożsamy z tym, który zostanie wcześniej niż 30 dni od daty zgłoszenia – wzniesiony, wybudowany, wykonany. Skoro obiekt w takiej postaci jak na znajdujących się w aktach fotografiach istniał przed zgłoszeniem zmiany sposobu jego użytkowania, to także zgłoszenie nie zalegalizowało tego obiektu. Niezasadne są także zarzuty dotyczące oględzin, bo takiego dowodu organy nie przeprowadziły. Organ I instancji podejmował przed wszczęciem postępowania czynności kontrolne, o których mowa w art. 81 ust. 4 p.b., zaś organ II instancji wyznaczył rozprawę na gruncie. Wbrew zarzutom skarżącego organ II instancji odniósł się do jego stanowiska, wskazując dlaczego odmówił wiarygodności przedstawionych przez stronę kopiom dokumentów, a właściwie dlaczego nie mogły być one podstawą ustalenia stanu faktycznego. Z akt sprawy wynika też, że z uwagi na brak stawiennictwa inwestora wyznaczona rozprawa administracyjna nie odbyła się, a nadesłane przez organ I instancji dokumenty to pierwsze zgłoszenie z 2005 r. z załącznikami, przy czym fakt ten został ustalony przez PINB. Innych dowodów organ II instancji nie przeprowadził, bo nimi nie dysponował. Zauważyć też należy, że w piśmie z dnia 5 września 2011 r. z zawiadomieniem o wyznaczeniu rozprawy WINB zawarł wskazanie, że strony mogą się wypowiadać co do wyników postępowania dowodowego. Zaznaczyć wypada, że do pierwszego zgłoszenia został dołączony jedynie szkic sytuacyjny, wskazujący planowane położenie wiaty, a nie szkic z wyglądem tego obiektu, zaś w kolejnych strona powoływała się na załączniki do tego zgłoszenia. Nawet dopuszczone przez Sąd dowody nie zmieniły oceny legalności zaskarżonej decyzji, co wynika z wyżej wskazanych wywodów. Stąd stwierdzić ostatecznie należy, że w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., a nawet gdyby zająć odmienne stanowisko, to ewentualne naruszenie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, a tylko stwierdzenie, że ten wpływ był istotny uprawniałoby Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec nieprzedstawienia przez inwestora dokumentów wymienionych w postanowieniu PINB z dnia [...] czerwca 2011 r. organy zasadnie w oparciu o przepis art. 49 b ust. 3 w zw. z ust. 1 i 2 p.b. nakazały rozbiórkę obiektu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, dlatego skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.