II SA/Wa 2401/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Waldemar Śledzik, Protokolant Asystent sędziego Bożena Dąbkowska-Mastalerek, Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zrn.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], cofającą K. M. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Skarżący posiadał pozwolenie na broń palną myśliwską przyznane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] marca 1998 r. W dniu [...] czerwca 2011 r. Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską dla celów łowieckich w związku z otrzymanym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. [...] sygn. akt [...] z dnia [...] października 2010 r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy w K. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...], skazał K. M. na karę grzywny za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk, tj. za to, że w dniu [...] stycznia 2011 r. w K. na drodze publicznej kierował samochodem osobowym, będąc w stanie nietrzeźwości (sąd orzekł również zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku). Z kolei prawomocnym wyrokiem wskazanego Sądu z dnia [...] października 2010 r. sygn. akt [...], skarżący został skazany na karę grzywny za popełnienie przestępstwa z art. 270 § 1 kk, tj. za to, że w dniu [...] marca 2010 r. użył poprzez przedłożenie, w siedzibie Wydziału [...], jako autentycznego podrobionego przez siebie dokumentu w postaci orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania [...], do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. cofnął K. M. pozwolenie na broń palną myśliwską. Jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji obrazę prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji przez nieuzasadnione zaliczenie jego mandanta do osób, wobec których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie skarżącego skazanie go za popełnienie czynów z art. 270 § 1 kk i art. 178a § 1 kk, które nie miały żadnego związku z bronią, nie uprawnia organu Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. Podniósł, iż cieszy się pozytywaną opinią wśród kolegów myśliwych oraz w miejscu zamieszkania. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Komendanta Głównego Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ podkreślił, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Wynika z tego, że ustawodawca ustalił, iż przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowi sam fakt skazania posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o to prawo się ubiegającej za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń (odmowy wydania). Wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zatem popełnione przez posiadacza broni przestępstwa nie muszą mieć z nią bezpośredniego związku, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo (przestępstwa) – tak jak w przypadku skarżącego – ma charakter umyślny. K. M. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 178 § 1 kk, polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, a także z art. 270 § 1 kk, polegające na używaniu sfałszowanego dokumentu jako autentycznego, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Organ wskazał, że w takich przypadkach ustawodawca (a nie organy Policji) sam rozstrzygnął o istnieniu zagrożenia ze strony takich osób. W tej sytuacji organ Policji miał obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, a pozytywne opinie o stronie w miejscu zamieszkania oraz wśród kolegów myśliwych nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Również prawidłowe dysponowanie bronią nie ma żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem stanowi to obowiązek posiadacza broni. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, 2) art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a., W ocenie skarżącego skazanie go za popełnienie czynów z art. 270 § 1 kk i art. 178a § 1 kk, które nie miały żadnego związku z bronią, nie uprawnia organu Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący wskazał, iż cieszy się pozytywną opinią w miejscu zamieszkania oraz w kole łowieckim a popełniony, jak to określa "występek", nie wiązał się z faktem posiadania broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a – jak wspomniano wyżej – ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez K. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił bowiem stanowiska, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] czerwca 2011 r., cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd nie podzielił sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), tj. od dnia 10 marca 2011 r. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z brzmienia wyżej powołanej regulacji jednoznacznie wynika, iż w przypadku – prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń. W sprawie bezspornym jest, że K. M. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] został skazany za czyn z art. 178a § 1 kk, tj. za kierowanie samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości oraz prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2010 r. sygn. akt [....] za czyn z art. 270 § 1 kk, tj. użycie jako autentycznego podrobionego przez siebie dokumentu. Poza sporem jest również, iż obu tych przestępstw można dopuścić się jedynie umyślnie. W tej sytuacji organy Policji zasadnie uznały, iż stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w związku z czym cofnęły skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, iż fakt, że przestępstwa, których dopuścił się skarżący, nie były powiązane z posiadaniem broni palnej myśliwskiej nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ustawodawca, określając przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, nie przewidział przesłanki określonej przez skarżącego. Bez znaczenia jest również fakt, iż skarżący w miejscu zamieszkania i kole łowieckim cieszy się nieskazitelną opinią. Jak wskazano powyżej, w przypadku prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione umyślnie, organ jest zobowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń, w konsekwencji czego nie mógł wziąć pod uwagę podnoszonych przez skarżącego okoliczności. Organ cofa bowiem pozwolenie, jeżeli jego posiadacz należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.). W tym miejscu należy podnieść, iż prawomocne wyroki wydane przez sądy karne stanowią potwierdzenie faktów (dotyczących m.in. okoliczności popełnienia przestępstwa) udowodnionych w toku postępowania karnego w sposób prawem przewidziany, a tym samym wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Zwrócić przy tym należy uwagę, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dodatkową karą, lecz konsekwencją oceny skarżącego jako posiadacza tej broni. Reasumując, zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w S. nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz oceniając znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.