IV SA/Wr 503/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego wniosku skarżącego o sprostowanie, uzupełnienie i wykładnię zarządzenia Sądu z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 503/11 postanawia: I. odmówić sprostowania; II. odmówić uzupełnienia; III. odmówić wykładni. Zarządzeniem z dnia 22 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania pismo strony skarżącej z dnia 5 października 2011 r. Pismem z dnia 30 listopada 2011 r. skarżący wniósł o sprostowanie, uzupełnienie i wykładnię powyższego zarządzenia wskazując, że na stronie 1, w wierszu 12 i 13 zarządzenia jest: "w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego", podczas gdy powinno być: "o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji MOPS-DDM z 23 października 2003 r. nr [...] w związku z decyzją SKO [...] odmawiającą stwierdzenia jej nieważności". Ponadto zdaniem strony na stronie 1, wiersz 16 i 17 w miejscu: "pozostawić pismo strony skarżącej z dnia 5 października 2011 r. bez rozpoznania", powinno być: "na zażalenie z 5 października 2011 r., wniesione do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na skład sędziowski w sprawie, w którym skarżący domaga się przeniesienia i rozpoznania sprawy przez inny sąd miejscowo. Ze względu na stronniczość tutejszego składu orzekającego w wydziałach III i IV. Oraz że w podobnym temacie zapadły postanowienia IV SA/Wr 171/09; IV SAB/Wr 50/09, IV SA/Wr 752/10 odmawiające rozpoznania wniesionej skargi na czynności MOPS DDM". W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że to strona decyduje o temacie rozpoznania sprawy, a "Sąd ma obowiązek z ustawy oprócz wskazania tych okoliczności rozpoznać co do istoty wniesioną skargę i odpowiedzieć". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Stosownie do art. 167 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.), przepisy rozdziału 10 – dotyczącego orzeczeń sądowych – stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Pomimo tego, iż przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd z urzędu, wobec treści art. 159 p.p.s.a. traktującym o wniosku o sprostowanie, nie ulega wątpliwości, iż strona postępowania może składać także wnioski o rektyfikację orzeczeń. Instytucja sprostowania, przewidziana w art. 156 p.p.s.a. jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do jego zmiany lub uchylenia. Służy wyeliminowaniu z treści wyroku tego, co nie jest zgodne z wolą Sądu wydającego orzeczenie. W niniejszej sprawie taki wypadek nie zachodzi. Zgodnie z art. 138 p.p.s.a. sentencja orzeczenia powinna zawierać między innymi przedmiot zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, iż określenie przedmiotu zaskarżenia, powinno zawierać oznaczenie jakiego aktu lub czynności i jakiego organu administracji publicznej dotyczy zarządzenie. Orzeczenie powinno również wskazywać rodzaj aktu lub czynności jaki jest zaskarżony do Sądu. Skarżący w złożonej skardze wskazał, iż dotyczy ona "decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. sygn. SKO.4303/40/11 z 9 czerwca 2011 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Dział Dodatków Mieszkaniowych we Wrocławiu z dnia 24 października 2003 r. (nr[...]), odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego na wniosek złożony w terminie". Tymczasem, w zarządzeniu Sąd posłużył się określeniem "w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego". Wskazać należy, że określenie przedmiotu skargi w sentencji orzeczenia służy zwięzłemu opisowi rozpoznawanej sprawy. Określenie użyte w sprawie przez Sąd odpowiada temu wymogowi. Żądanie skarżącego sprowadza się do bardziej szczegółowego określenia przedmiotu wniesionej skargi, uwzględniającego numery i daty podjętych przez organy administracyjne rozstrzygnięć. W konsekwencji zatem brak jest podstaw do sprostowania zarządzenia. Podobnie w dalszej części wniosku wskazuje skarżący, że zamiast "pismo strony skarżącej z dnia 5 października 2011 r.", Sąd powinien był określić rodzaj pisma procesowego oraz jego przedmiot. Biorąc jednak pod uwagę wątpliwości co do treści spornego pisma i ich niewyjaśnienie pomimo wezwania Sądu stwierdzić należy, że prawidłowo Sąd posłużył się ogólnym sformułowaniem "pismo strony skarżącej z dnia 5 października 2011 r." Stąd też, również i w tym zakresie należało odmówić sprostowania zarządzenia. Odnosząc się do wniosku o uzupełnienie zarządzenia wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku (zarządzenia) jest więc pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Możliwość uzupełnienia orzeczenia jest zatem konsekwencją zasady, zgodnie z którą Sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest kompletne. Przechodząc do rozpoznania wniosku o dokonanie wykładni zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński,[w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex Nr 75533). Powyższe prowadzi do wniosku, że sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni orzeczenia, albowiem zostało ono sformułowane w sposób jasny, nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W świetle powyżej przedstawionych rozważań należało odmówić zarówno sprostowania, jak i uzupełnienia oraz wykładni zarządzenia.