I SA/Sz 851/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi PPiH "E." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz uchyla postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2010 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 10 sierpnia 2010 r. E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...]zł. Pismem z dnia 9 września 2010 r. nr [...];[...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zobowiązało Spółkę do uzupełnienia braków ww. odwołania poprzez złożenie na nim podpisu, zgodnie z wymogami art. 222 Ordynacji podatkowej. W wezwaniu pouczono stronę, że nieuzupełnienie braków podania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie do uzupełnienia braków strona otrzymała w dniu 13 września 2010 r., zaś termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 21 września 2010 r. Wobec nieuzupełnienia braków, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., postanowieniem z dnia [...] nr [...]pozostawiło bez rozpatrzenia przedmiotowe odwołanie. W złożonym zażaleniu, strona zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia oraz naruszenie art. 222 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną interpretację. W uzasadnieniu zażalenia, pełnomocnik Spółki zwrócił uwagę, iż z umowy Spółki zawartej w dniu 4 lutego 2005 r., a w szczególności § 14 pkt 3 tej umowy wynika, że do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki w przypadku Zarządu jednoosobowego upoważniony jest Prezes Zarządu jednoosobowo, a w przypadku Zarządu wieloosobowego upoważnieni są dwaj członkowie Zarządu łącznie. W dniu 30 czerwca 2010 r. Rada Nadzorcza Spółki, działając na podstawie uprawnienia wynikającego z § 13 pkt 5h Umowy Spółki, podjęła uchwałę w sprawie powołania na Prezesa Zarządu T.S.. Zmiana ta nie została jednak zgłoszona do Krajowego Rejestru Sądowego. Zdaniem pełnomocnika Spółki, choć zmiana składu Zarządu Spółki nie została zgłoszona technicznie do KRS, to jednak uchwała weszła w życie z dniem podjęcia, tj. 30 czerwca 2010 r. Tym samym, udzielenie mu przez T.S. pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w przedmiotowym postępowaniu podatkowym było zgodne z prawem. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ przywołał przepisy art. 168 § 1, § 2, § 3, art. 133, art. 137 § 3 oraz art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Następnie wskazał, iż w jego ocenie, odwołanie nie spełniało wymogów określonych w art. 222 Ordynacji podatkowej, ponieważ zostało podpisane przez osobę nie posiadającą ważnego pełnomocnictwa do działania w imieniu strony. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (nr KRS [...]) Spółki wynikało, że do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki w przypadku zarządu wieloosobowego upoważnieni są dwaj członkowie zarządu lub jeden z nich łącznie z prokurentem, natomiast pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu P.R. podpisane zostało przez jednego tylko członka zarządu - T.S.. Jak podkreślił organ, w wezwaniu pouczono stronę, że nieuzupełnienie braków podania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie do uzupełnienia braków strona otrzymała w dniu 13 września 2010 r., zaś termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 21 września 2010 r. Z materiału dowodowego sprawy wynikało, iż do dnia wydania postanowienia z dnia [...], wnoszący odwołanie nie uzupełnił braku formalnego odwołania, przez co uniemożliwił organowi podatkowemu ustalenie, czy złożone odwołanie stanowiło działanie uprawnionego podmiotu. Dla organu odwoławczego oznaczało to, iż postanowienie z dnia [...] jest zgodne z przepisem art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. W dalszej treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Kolegium stwierdziło, iż wszelkie zmiany stanów faktycznych i prawnych muszą być odzwierciedlone w rejestrze lub w aktach rejestrowych (art. 168 kodeksu spółek handlowych). Wskazano przy tym, że spółka z o.o. jest obowiązana zgłaszać zmiany informacji na podstawie art. 47 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.), niezależnie od obowiązków wynikających z odrębnych przepisów. Obowiązek zgłoszenia danych do rejestru wynika nie tylko z art. 168 k.s.h., ale także z przepisów ustawy o KRS (art. 19 i 22). Obowiązek zgłoszenia powinien być zrealizowany w ciągu siedmiu dni od zajścia okoliczności podlegającej obowiązkowemu wpisowi. Z oświadczenia pełnomocnika Spółki wynika, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia i złożonego zażalenia, zmiana nie została jeszcze zgłoszona do Krajowego Rejestru Sądowego. Dla potwierdzenia powyższego przytoczono tezę z wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt I ACa 140/06 (Lex nr 278421). Końcowo organ zwrócił uwagę na fakt, iż dołączona do zażalenia kserokopia protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej Spółki z dnia 30 czerwca 2010 r. nie była poświadczona za zgodność z oryginałem, przez co nie mogła stanowić dowodu w świetle art. 194a Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] zarzucając mu naruszenie przepisów art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewezwanie do usunięcia braków w podaniu oraz art. 222 Ordynacji podatkowej w zw. art. 201 § 1 i § 4 Kodeksu spółek handlowych poprzez błędną interpretację. Uzasadniając skargę pełnomocnik przytoczył argumenty i zarzuty podniesione w zażaleniu na postanowienie z dnia [...]. Wskazał dodatkowo, iż organ podatkowy nie powinien kwestionować wartości dowodowej kopii uchwały z dnia 30 czerwca 2010 r., z uwagi na brak poświadczenia za zgodność z oryginałem, lecz w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej powinien zwrócić się z wezwaniem do usunięcia braków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wartości dowodowej kopii uchwały z dnia 30 czerwca 2010 r. organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazując, iż z racji wykonywanego zawodu doradcy podatkowego, co wiąże się z posiadaną wiedzą z zakresu ustaw podatkowych, w tym Ordynacji podatkowej, na pełnomocniku Spółki spoczywał obowiązek dostarczenia uwierzytelnionej kserokopii protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej skarżącej, który w jego ocenie miał stanowić dowód w sprawie. Jednakże, jak podkreślił organ, sam fakt złożenia nieuwierzytelnionej kserokopii protokołu nie miał znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia, gdyż podstawą pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania Spółki od decyzji Prezydenta Miasta S.z dnia [...] było nieuzupełnienie braków odwołania w wyznaczonym przez organ terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Jednocześnie przypomnienia wymaga, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Przedmiotem skargi do tutejszego Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] którym to postanowieniem organ utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...] zł. Jak wskazał organ odwołanie nie spełniało wymogów określonych w art. 222 Ordynacji podatkowej, ponieważ zostało podpisane przez osobę nie posiadającą ważnego pełnomocnictwa do działania w imieniu strony. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (nr KRS [...]) Spółki wynikało, że do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki w przypadku zarządu wieloosobowego upoważnieni są dwaj członkowie zarządu lub jeden z nich łącznie z prokurentem, natomiast pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu P.R. podpisane zostało przez jednego tylko członka zarządu - T.S.. Rozpoznając tak zarysowany spór w pierwszej kolejności wskazać należy, że odwołanie od decyzji, jako jedno z podań w rozumieniu art. 168 O.p., aby spowodowało zamierzony skutek prawny, powinno odpowiadać warunkom formalnym określonym w tym przepisie oraz wymienionym w art. 222 tej ustawy, tj. powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz zarzuty przeciwko decyzji, a ponadto określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające żądanie. Zgodnie z art. 228 O.p., organ odwoławczy, który otrzymał odwołanie wraz z aktami sprawy podatkowej, ma obowiązek dokonać wstępnego badania czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty i w związku z tym ocenia, czy: 1) odwołanie jest dopuszczalne, 2) odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie, 3) odwołanie spełnia warunki wynikające z art. 222 O.p. W razie stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek przesłanki wyłączającej możliwość rozpoznania odwołania, organ odwoławczy zobligowany jest do wydania postanowienia na podstawie art. 228 O.p., natomiast w przypadku nie stwierdzenia wystąpienia tych przesłanek, organ przystępuje do rozpatrzenia odwołania nie wydając żadnego postanowienia. W świetle art. 228 § 1 pkt 3 O.p., organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia wobec niespełnienia wymogów o których mowa w art. 222 O.p. Postanowienia o niedopuszczalności odwołania, uchybienie terminowi do wniesienia odwołania czy o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia mają charakter postanowień ostatecznych, czyli niezaskarżalnych w zwykłych trybach postępowań podatkowych. Na postanowienia te przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnoszona stosownie do unormowań p.p.s.a. Tymczasem zaskarżonym postanowieniem organ rozpoznał zażalenie na postanowieniem z dnia [...] nr [...] którym to pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie. W konsekwencji zaskarżone postanowienie ze względu na jednoznaczną treść art. 228 § 2 O.p. zostało wydane bez podstawy prawnej a tym samym stosownie do treści art. 247 § 1 pkt 2 dotknięte jest wadą nieważności. Mając na względzie powyższe w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a, sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. Sąd działając w oparciu o treść art. 135 p. p. s. a. uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...]. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odwołanie od decyzji, jako jedno z podań w rozumieniu art. 168 O.p., aby spowodowało zamierzony skutek prawny, powinno odpowiadać warunkom formalnym określonym w tym przepisie oraz wymienionym w art. 222 tej ustawy, tj. powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz zarzuty przeciwko decyzji, a ponadto określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające żądanie. W sytuacji, gdy wniesione odwołanie nie zawiera wskazanych elementów, organ podatkowy, zgodnie z art. 169 § 1 O.p., wzywa wnoszącego do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje, że organ odwoławczy wyda na podstawie art. 228 § 1 pkt 3 O.p. postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. W orzecznictwie został wyrażony pogląd, że jednym z braków formalnych odwołania jest brak pełnomocnictwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2001 r., sygn. akt II SA 2177/00, LEX nr 157803), którego niezłożenie traktuje się jako niespełnienie wymagań formalnych dla pisma procesowego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2003 r., sygn. akt III CZP 74/03, OSNC 2005, nr 1, poz. 6). Ocenie organu podlega nie tylko to, czy pełnomocnictwo zostało dołączone do odwołania, lecz również jego treść, gdyż z niego musi wynikać umocowanie do działania w imieniu strony. Zgodnie bowiem z art. 136 O.p., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Oznacza to, że każdy podmiot, który jest stroną postępowania, może udzielić pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Pełnomocnictwo to powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 137 § 2 O.p.). Z przepisu art. 137 § 3 O.p. jednoznacznie wynika natomiast obowiązek pełnomocnika dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. W sprawach mniejszej wagi organ podatkowy może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony (art. 137 § 3a O.p.). Z uwagi na fakt, że - jak już wskazano wcześniej - brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny odwołania, stosownie do art. 169 O.p., organ prowadzący sprawę ma obowiązek wezwania strony do jego nadesłania, w ustawowym terminie i ze stosownym pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności (pozostawienia odwołania bez rozpoznania na podstawie art. 228 § 1 i § 2 w związku art. 235 i art. 169 § 1 O.p.). Istotnym jest przede wszystkim to, aby treść tego wezwania nie nastręczała trudności w jego zrozumieniu, była precyzyjna i w razie potrzeby zawierała także wyjaśnienia i informacje, które zwłaszcza dla osób niemających wykształcenia prawniczego i w postępowaniu niekorzystających z usług fachowego pełnomocnika, pozwolą na prawidłowe wykonanie wezwania. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że z akt administracyjnych wynika, iż pismem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zobowiązało Spółkę do uzupełnienia braków ww. odwołania poprzez złożenie na nim podpisu, zgodnie z wymogami art. 222 Ordynacji podatkowej. W wezwaniu wskazano, iż z aktualnego odpisu KRS wynika że udzielone przez członka zarządu T.S. doradcy podatkowemu pełnomocnictwo dla swej ważności wymaga podpisu dwóch członków zarządu lub członka zarządu łącznie z prokurentem tym samym "przedłożone pełnomocnictwo nie może zostać za wiążące w postępowaniu przed organem odwoławczym". W ocenie Sądu, skierowane do strony wezwanie było wadliwe, a zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1 i § 2 w związku z art. 169 § 1 i § 4, art. 228 O.p. W ocenie Sądu organ naruszyły przepis art. 321 § 1 k.s.h. przez uznanie, że zmiana danych wymienionych w tym przepisie dla swej ważności wymaga wpisu do KRS. Należy wskazać, że przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 ze zm.) dalej u.k.r.s. nie stanowią o charakterze wpisów dokonywanych w KRS. W art. 3 u.k.r.s. ustawodawca stanowi w sposób ogólny, że rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego rejestru. O charakterze wpisów dokonywanych w rejestrze decydują przepisy prawa nakładające na poszczególne podmioty obowiązek dokonania wpisów do rejestru w zakresie wymienionych w tych przepisach danych. Niektóre z tych wpisów mają charakter konstytutywny np. wpis fundacji - art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1984 r. o Fundacjach (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203 ze zm.), wpis stowarzyszenia - art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. o stowarzyszeniach (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.), wpis spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - art. 163 pkt 3 k.s.h., wpis spółki akcyjnej - art. 306 pkt 4, z chwilą dokonania wpisów do rejestru wymienione podmioty uzyskują osobowość prawną. Dokonując wykładni przepisu art. 321 § 1 k.s.h. nie można stwierdzić, że przewidziany w tym przepisie obowiązek dokonania wpisu do rejestru zmiany danych wymienionych w tym przepisie ma charakter konstytutywny. W przepisie tym brak jest zapisów wskazujących na taki charakter wpisów, których dokonania nakazuje powołany przepis. Z tego względu w rozpoznanej sprawie organy bezzasadnie wskazywały, że brak wpisu w rejestrze ujawniającego fakt zmian składu zarządu skarżącej spółki, skutkował tym, że ustanowiony przez tegoż prezesa pełnomocnik skarżącej spółki nie był uprawniony do reprezentacji skarżącej spółki, co w końcowym efekcie doprowadziło do uznania przez organy pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia albowiem odwołanie nie spełniało wymogów z art. 222 O.p. Przede wszystkim wskazania wymaga, że w wezwaniu nie pouczono strony o treści art. 137 § 3 O.p. Nie wskazano, że uzupełnienie braku może polegać bądź to na nadesłaniu oryginału pełnomocnictwa, bądź jego kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub przez notariusza. Stronę wezwano jedynie do podpisania odwołania. To spowodowało, że wezwanie organu stało się nieczytelne dla strony postępowania. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie strona nie powinna ponosić negatywnych dla niej skutków procesowych nieprecyzyjnie sformułowanego przez organ wezwania, gdyż jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego, zawartą w art. 121 § 1 i § 2 O.p., jest wyjaśnienie stronie zawiłości proceduralnych, konsekwencji podjętych czynności czy wskazanie trybu właściwego dla załatwienia wniosku podatnika. Wyrażona w tym przepisie zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego oznacza, że na organie ciąży obowiązek prowadzenia postępowania staranne i merytorycznie poprawnego, w którym traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa. Naruszenie zaś tej zasady, w opisanym stanie faktycznym, stanowiło, w ocenie Sądu, wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego. Organ odwoławczy przedwcześnie pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie skarżącej Spółki, nie dostrzegając jedynie deklaratoryjnego charakteru wpisu do KRS. Rozpoznając sprawę ponownie, organ podatkowy winien wziąć pod uwagę powyższe wskazania i z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego wydać rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. Sąd mając powyższe na względzie uznał, że zasadne jest uwzględnienie skargi, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego, w tym kosztach zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.