II SA/Wa 19/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2011 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły [...] w W. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz Wyższej Szkoły [...] w W. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania 3. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z poźn. zm.) oraz art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Rektora Wyższej Szkoły [...] w W. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] cofającą Wyższej Szkole [...] w W. ze skutkiem na dzień zakończenia semestru zimowego roku akademickiego 2009/2010, jednak nie później niż z dniem [...] lutego 2010 r. uprawnienie do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej działając na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 2 oraz art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) po zapoznaniu się z raportem Zespołu Oceniającego, a także po zasięgnięciu opinii Zespołu Kierunków Studiów [...] w sprawie jakości kształcenia na kierunku [...], prowadzonym w Międzyuczelnianym Wydziale [...] Wyższej Szkoły [...] w W. na poziomie studiów pierwszego stopnia wydało w dniu [....] września 2009 r. ocenę negatywną. Wydając negatywną ocenę jakości kształcenia, w uchwale nr [...], Państwowa Komisja Akredytacyjna wskazała na nieprawidłowości na ww. kierunku studiów, prowadzonym przez Międzyuczelniany Wydział [...] Wyższej Szkoły [...] w W., dotyczące: braku uprawnienia do prowadzenia kształcenia na kierunku [...] w ramach Międzyuczelnianego Wydziału [...], braku kadry naukowo-dydaktycznej, uchybień formalnych i merytorycznych w prowadzeniu procesu dydaktycznego, niezgodności działań organów Uczelni ze statutem, uchybień formalnych i merytorycznych w sprawach studenckich oraz wadliwie prowadzonej dokumentacji przebiegu toku studiów. Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej podkreśliło w ww. uchwale również fakt, iż zarówno władze Uczelni, jak i Wydziału nie odniosły się do uwag sformułowanych w raporcie Zespołu Oceniającego, co w opinii Komisji, potwierdza słuszność postawionych zarzutów i uzasadnia ocenę negatywną. Uczelnia nie skorzystała z przysługującej jej możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Państwową Komisję Akredytacyjną. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], dostarczonym Uczelni w dniu [...] listopada 2009 r., Uczelnia została poinformowana o zakończeniu postępowania opiniodawczego w przedmiocie oceny jakości kształcenia na kierunku [...], prowadzonym w Międzyuczelnianym Wydziale [...] Wyższej Szkoły [...] w W. na poziomie studiów pierwszego stopnia oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzeniem się w sprawie przed wydaniem decyzji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Ministerstwo poinformowało Uczelnię o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia albo zawieszenia uprawnień na kierunku [...] na poziomie studiów pierwszego stopnia oraz ponownie poinformowało o prawie Strony do wypowiedzenia się w kwestii zebranych dowodów i materiałów w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma. Przedmiotowe pismo, które awizowano w dniu [...] grudnia 2009 r. oraz awizowano powtórnie w okresie od [...] grudnia 2009 r. do [...] stycznia 2010 r. wpłynęło do Ministerstwa z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". W dniu [...] grudnia 2009 r. do Ministerstwa wpłynęło pismo Uczelni z dnia [...] grudnia 2009 r., w którym Rektor zawiadomił, na podstawie art. 11 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, iż kierunek [...] w Wyższej Szkole [...] w W. w związku ze zmianami kadrowymi przestał spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra do prowadzenia studiów na kierunku [...] i w związku z zaistniałą sytuacją Uczelnia w roku akademickim 2009/2010 zaprzestała rekrutacji na ww. kierunek studiów. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego po analizie przedmiotowej uchwały w sprawie oceny jakości kształcenia wydanej przez Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej w dniu [...] września 2009 r., uwzględniającej sytuację zastaną w Uczelni, mając na uwadze w szczególności rodzaj i zakres stwierdzonych naruszeń oraz interes studentów, postanowił decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] cofnąć Wyższej Szkole [...] w W. ze skutkiem na dzień zakończenia semestru zimowego roku akademickiego 2009/2010, jednak nie później niż z dniem [...] lutego 2010 r., uprawnienie do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku [...]. Minister wydając ww. decyzję zaznaczył, iż "określenie - na koniec trwającego obecnie semestru - ostatecznego terminu wejścia decyzji w życie, uzasadnione jest troską o interes studentów, którzy już rozpoczęli zajęcia dydaktyczne". Uczelnia pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. Uczelnia we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdziła, iż ww. decyzja obarczona jest wadami, zarzucono jej niezgodność ze stanem faktycznym, ogólnikowość stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu, nieuwzględnienie stanowiska strony wyrażonego w toku postępowania oraz nieuwzględnienie interesu strony w trakcie toczącego się postępowania. Odnosząc się do zarzutów Uczelni dot. wysokiego stopnia ogólnikowości decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Minister stwierdził, iż zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym Państwowa Komisja Akredytacyjna przedstawia ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego opinie i wnioski dotyczące dokonanej oceny kształcenia na danym kierunku, w tym kształcenia nauczycieli oraz przestrzegania warunków prowadzenia studiów. Zgodnie z art. 11 ust. 6 ww. ustawy w przypadku negatywnej oceny kształcenia dokonanej przez Państwową Komisję Akredytacyjną, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego, uwzględniając w szczególności rodzaj i zakres stwierdzonych naruszeń, w drodze decyzji, cofa albo zawiesza uprawnienia do prowadzenia studiów na danym kierunku i określonym poziomie kształcenia. Prawo o szkolnictwie wyższym nakłada zatem na Ministra obowiązek podjęcia działania w związku z negatywną oceną jakości kształcenia dokonaną przez Państwową Komisję Akredytacyjną. Przepis ten nie przewiduje możliwości wydania jej w oparciu o inne przesłanki niż ocena wyrażona przez Państwową Komisję Akredytacyjną. Według § 14 statutu tej instytucji oceny w sprawach jakości kształcenia, dokonywane są po przeprowadzeniu postępowania oceniającego, które obejmuje przygotowanie przez uczelnię raportu samooceny, wizytację, opracowanie raportu przez Zespół oceniający, przekazanie raportu do ocenianej uczelni, przedstawienie przez ocenianą uczelnię odpowiedzi na raport, sformułowanie przez Zespół propozycji oceny wraz z uzasadnieniem oraz podjęcie przez Prezydium uchwały w sprawie oceny jakości kształcenia. Organ podkreślił, iż zgodnie z informacją zawartą w uchwale nr [...] Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] września 2009 r. władze Uczelni i Wydziału nie odniosły się do uwag sformułowanych w raporcie Zespołu Oceniającego, potwierdzając tym samym słuszność postawionych zarzutów. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że podstawą wydania przez Ministra decyzji cofającej bądź zawieszającej uprawnienie do prowadzenia studiów na danym kierunku i poziomie kształcenia jest jedynie uchwała Państwowej Komisji Akredytacyjnej formułująca negatywną ocenę kształcenia na tym kierunku, na podstawie stanu faktycznego zastanego w uczelni w dniu wizytacji. Minister nie ma zatem prawnej możliwości oparcia swojej decyzji na innych przesłankach niż opinia Państwowej Komisji Akredytacyjnej - wynika to wprost z brzmienia art. 11 ust. 6 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Jedyną alternatywą po otrzymaniu tej opinii jest dla organu rozstrzygnięcie, czy w wyniku negatywnej oceny kierunku studiów dokonanej przez Państwową Komisję Akredytacyjną należy zawiesić czy też cofnąć prawo do jego prowadzenia przez jednostkę organizacyjną. Rozstrzygając powyższe Minister bierze pod uwagę uzasadnienie ostatecznego stanowiska Państwowej Komisji Akredytacyjnej, jak również wagę argumentacji podniesionej w sprawie przez ocenianą jednostkę. W zakresie tym nie może jednak podważać sentencji samej uchwały. Nie pozwala na to zarówno ustawowy, formalny podział kompetencji pomiędzy Państwową Komisją Akredytacyjną a Ministrem, jak również względy merytoryczne - ocena jakości kształcenia powierzona została przez ustawodawcę instytucji eksperckiej, reprezentującej środowisko naukowe, które, zważywszy na sposób wyłaniania jej członków, stanowi gwarancję rzetelnych i kompetentnych opinii dla Ministra. Minister zaś, dysponując jedynie aparatem urzędniczym kontrolującym formalne aspekty działalności uczelni, nie ma żadnych możliwości takiej opinii weryfikować. Organ dodał, że o jakości pracy Państwowej Komisji Akredytacyjnej świadczy uznawanie tej instytucji w Europejskim Obszarze Szkolnictwa Wyższego i wpisanie jej do European Quality Assurance Register for Higher Education (EQAR). Podczas procedury zewnętrznej międzynarodowej oceny uznano, iż Komisja w pełni spełnia standardy dotyczące kryteriów stanowiących podstawę podejmowanych przez nią rozstrzygnięć, a także procesów stosowanych w realizacji celów i zadań Komisji. Szczególne miejsce ustawodawca przyznaje dokonanej przez Państwową Komisję Akredytacyjną negatywnej ocenie kształcenia. Art. 11 ust. 6 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, obliguje Ministra do wydania, po rozważeniu rodzaju i zakresu stwierdzonych przez Państwową Komisję Akredytacyjną naruszeń, decyzji cofającej albo zawieszającej uprawnienia do prowadzenia studiów na danym kierunku i określonym poziomie kształcenia. Komisja formułuje oceny negatywne tylko wtedy, gdy skala i waga zarzutów wymagają podjęcia przez Ministra jednej z ww. decyzji. W kwestii braku uzasadnienia merytorycznego decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] organ stwierdził, iż zarzuty zawarte w uchwale nr [...] Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] września 2009 r. oraz ww. decyzji, dotyczące braku uprawnienia do prowadzenia kształcenia na kierunku [...] w ramach Międzyuczelnianego Wydziału [...], braku kadry naukowo-dydaktycznej oraz niezgodności działań organów Uczelni ze statutem stanowią rażące naruszenie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym. Podkreślił również fakt, iż pismo Uczelni dot. niespełnienia wymagań kadrowych na kierunku [...] zostało skierowane do Ministerstwa w dniu [...] grudnia 2009 r., a więc prawie 3 miesiące po wydaniu negatywnej uchwały przez Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej oraz 15 dni po otrzymaniu pisma Ministerstwa dot. możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzeniem się w sprawie. Ww. pismo nie zawiera ponadto stanowiska uczelni w kwestii braku uprawnienia do prowadzenia kształcenia na kierunku [...] w ramach Międzyuczelnianego Wydziału [...], uchybień formalnych i merytorycznych w prowadzeniu procesu dydaktycznego, niezgodności działań organów Uczelni ze statutem, uchybień formalnych i merytorycznych w sprawach studenckich i wadliwie prowadzonej dokumentacji przebiegu toku studiów. Odnosząc się do zarzutów proceduralnych, zgodnie z którymi strona, informowana o wszczęciu postępowania, od razu powinna wiedzieć, czy grozi jej cofnięcie, czy też zawieszenie określonych uprawnień, tak by mogła decydować o podjęciu takiej lub innej aktywności w sprawie, organ stwierdził, iż negatywna ocena jakości kształcenia wyrażona przez Państwową Komisję Akredytacyjną prowadzi do wszczęcia przez Ministra postępowania administracyjnego, którego następstwo stanowi cofnięcie lub zawieszenie uprawnień na ocenianym kierunku studiów. W związku z powyższym błędna jest również interpretacja Uczelni, zgodnie z którą "zupełnie czym innym jest decyzja w sprawie "cofnięcia", a czym innym decyzja w sprawie "zawieszenia uprawnień", wobec czego decyzje te powinny być wydane w odrębnych postępowaniach". Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Ministerstwo poinformowało stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia albo zawieszenia uprawnień na kierunku [...] na poziomie studiów pierwszego stopnia oraz ponownie poinformowało o prawie Strony do wypowiedzenia się w kwestii zebranych dowodów i materiałów w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma. Przedmiotowe pismo, które awizowano w dniu [...] grudnia 2009 r. oraz awizowano powtórnie w okresie od [...] grudnia 2009 r. do [...] stycznia 2010 r. wpłynęło do Ministerstwa z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". W dniu [...] stycznia 2010 r. do Ministerstwa wpłynęło pismo Uczelni z dnia [...] stycznia 2010 r. dotyczące zmiany jej siedziby i adresu korespondencyjnego. Zgodnie z art. 41 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. Zgodnie z § 2 w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi podał, że organ nie rozpatrzył wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Decyzja nie zawiera motywów, jakimi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia, a w tym zakresie powinien dokonać rzetelnej i wyczerpującej oceny naruszeń. Zarzucił, że uzasadnienie jest ogólnikowe, brak w nim analizy. Zarzucił ponadto, że organ nie uwzględnił interesu studentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione Sąd podziela. Stosownie do art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm) w przypadku negatywnej oceny kształcenia dokonanej przez Państwową Komisję Akredytacyjną, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego uwzględniając w szczególnosci rodzaj i zakres stwierdzonych naruszeń w drodze decyzji cofa lub zawiesza uprawnienia do prowadzenia studiów na danym kierunku i określonym poziomie kształcenia. Zgodzić się zatem należy z organem, że negatywna ocena prowadzi do wszczęcia przez ministra postępowania, którego przedmiotem nie jest ta ocena, lecz uprawnienia uczelni. Ocena kształcenia należy bowiem wyłącznie do Państwowej Komisji Akredytacyjnej, działającej w odmiennym trybie, w którym uczelni przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i przepis ten nie pozostawia wątpliwości, że ocena Komisji wiąże ministra. Minister nie może więc odstąpić od oceny komisji, ani dokonać własnej oceny kształcenia i jest obowiaząny albo cofnąć albo zawiesić uprawnienia. Do oceny Ministra ustawodawca pozostawił jedynie ustalenie tego, czy rodzaj i zakres stwierdzonych przez Państwową Komisję Akredytacyjną naruszeń uzasadnia zastosowanie wobec uczelni sankcji mniej dolegliwej, jaką jest zawieszenie uprawnień do prowadzenia studiów wyższych na tym kierunku. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że niezasadne są te zarzuty skargi, które sprowadzają się do polemiki z ocenami działalności skarżącego dokonanymi przez Państwową Komisję Akredytacyjną. Merytoryczne stanowisko Komisji dotyczące oceny kształcenia na uczelni nie podlega badaniu przez sąd administracyjny. Wskazać należy, że w myśl art. 50 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym Komisja działa przez swoje organy, wymieniając wsród nich prezydium. Uchwały Komisji podpisuje przewodniczący Komisji (art. 51 ust. 2). Na uwagę zasługuje także Statut Państwowej Komisji Akredytacyjnej Akt ten precyzuje, że Komisja działa na posiedzeniach plenarnych, oraz przez swoje organy (§ 4 ust. 1). Przewodniczący komisji kieruje pracami komisji i reprezentuje ją na zewnątrz, a w szczególności podpisuje uchwały Komisji i Prezydium (§ 5 ust. 1 i 3 pkt 3). Prezydium podejmując uchwały w sprawach m. in. oceny jakości kształcenia na danym kierunku i spełnienia określonych w przepisach prawnych warunków prowadzenia studiów wyższych, kieruje się sprawozdaniami przekdładanymi przez poszczególne zespoły kierunków studiów (§ 7 ust. 3). Zespoły kierunków studiów przygotowują sprawozdania, tj. opinie oraz propozycje uchwał wraz z uzasadnieniem (§ 9 ust. 2). Postępowanie oceniające w sprawach m.in jakości kształcenia obejmuje podjecie przez Prezydium uchwały w sprawach oceny jakości kształcenia (§ 14 ust. 2 pkt 7). Propozycję uchwały w sprawie oceny w powyższym zakresie wraz z jej uzasadnieniem przedstawia na posiedzeniu Prezydium Przewodniczący Zespołu. Propozycja oceny Zespołu oraz uchwała Prezydium formułowane są zgodnie z ustalonymi przez Prezydium ogólnymi kryteriami kształcenia (§ 16 ust. 4 i 5). Przepis § 18 ust. 1 wskazuje na elementy, które powinna obejmować uchwała Prezydium podjęta w powyższym zakresie. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, to wskazać należy, że w aktach sprawy niniejszej znajduje się Uchwała nr [...] Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] września 2009 r. w sprawie oceny jakości kształcenia na kierunku [...] prowadzonym w Międzyuczelnianym Wydziale [...] Wyższej Szkoły [...] w W. na poziomie studiów pierwszego stopnia. Jak wynika z § 1, została podjęta na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 2 oraz art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, po zapoznaniu się z raportem Zespołu Oceniającego, a także po zasiegnięciu opinii Zespołu Kierunków Studiów [...]. Uchwała została podpisana przez Przewodniczącego Państwowej Komisji Akredytacyjnej. Do uchwały w formie załącznika zostało dołączone uzasadnienie. Tryb procedowania Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej został określony w uchwalonym w dniu [...] października 2005 r. statucie w szczególności w § 10 i 21. Wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie wypowiada się i nie dokonuje oceny czy tryb podjecia uchwały był prawidłowy, a do uchwały nie został dołączony protokół z posiedzenia Prezydium. Zgodnie z § 21 statutu protokołu powinien zawierać tytuły rozpatrywanych spraw, nazwiska referentów, poddaną pod głosowanie opinię lub ocenę oraz wyniki głosowania. Zdaniem Sądu do uchwały powinien być dołączony taki protokół z listą obecności oraz wynikami głosowania. Wobec tego, że organ nie dokonał oceny prawidłowości procedowania Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej, brak protokołu jak wskazano wyżej również uniemożliwiły dokonanie takiej oceny przez Sąd, nie pod względem merytorycznym, bowiem ta ocena pozostaje poza uprawniem sądu, ale pod kątem formalnym. Ponownie rozponając sprawę organ powiniem zarządać od Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej tych załączników i dokonać oceny, czy uchwała została podjęta w prawidłowym trybie. Po drugie w postępowaniu administracyjnym nie brał udziału organ założycielski C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. Z analizy przepisów Prawa o szkolnictwie wyższym wynika, że interes prawny założyciela uczelni niepublicznej jest aktualny na etapie tworzenia szkoły wyższej. Bezsporne jest, że założyciel uczelni ma interes prawny w sprawach o wydanie pozwolenia na utworzenie uczelni (art. 20), zatwierdzenie statutu uczelni niepublicznej (art. 58) wpis uczelni do rejetru uczelni niepubliucznych (art. 29). Nie ulega wąatpliwości, że założyciel uczelni ma interes prawny w sprawach mających doprowadzić do wygaszenia i ograniczenia działalności zawodowej uczelni niepublicznej, tj. dotyczących likwidacji uczelni (art. 26). Natomiast uprawnienia założyciela uczelni dotyczące fazy działalności szkoły wyższej są ściśle określone i wynikają z konkretnych przepisów prawa. Uprawnienia te obejmują sprawy dotyczące np. przedłużenia pozwolenia na utworzenie uczelni i jego cofnięcia (art. 23), nadania statutu uczelni niepublicznej (art. 274), zmiany nazwy uczelni (art. 255) przejęcia funkcji założyciela przez inny podmiot (art. 58 ust. 2). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że w postępowaniu administracyjnym cofającym uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku [...], zalożyciel uczelni ma interes prawny, a więc postępowanie to powinno się toczyć z jego udziałem. Natomiast należy zgodzić się z organem, że studenci nie mają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu w rozumieniu art. 28 kpa z uwagi na brak interesu prawnego. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawodawca definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego wskazał wyraźnie na powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. Chodzi tu zatem nie tyle o interes faktyczny dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes prawny, to jest taki który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu, ponadto wspomniany interes prawny musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi zatem dotyczyć jej bezpośrednio. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić przedstawione wyżej wytyczne. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji wyroku. W oparciu o artykuł 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.