I FZ 61/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Krystyna Chustecka (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 r. zażalenia P. "P." Sp. z. o. o. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/GI 1379/11 w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia z dnia 26 kwietnia 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi P. "P." Sp. z. o. o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/GI 1379/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił P. P. Sp. z. o. o. w Z. zmiany postanowienia z dnia 26 kwietnia 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy Sąd wskazał, że wniesiony w chwili obecnej przez stronę skarżącą wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest drugim wnioskiem złożonym w tejże sprawie, zatem jego rozpoznanie winno nastąpić w kontekście z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. Sąd podkreślił, że uzasadnienie złożonego obecnie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie różni się od pierwotnego wniosku, który został rozpoznany negatywnie prawomocnym postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2012 r. Strona skarżąca dalej twierdzi, że nie posiada środków na wpłatę wpisu sądowego. Wszystkie konta bankowe zostały zablokowane uniemożliwiając pozyskanie i dysponowanie środkami finansowymi. Co więcej brak nowych dowodów i ustaleń faktycznych spowodowało, że ocena ta, która została uznana za zasadną w postępowaniu zażaleniowym przez NSA, pozostaje aktualna gdyż nie zostały ujawnione żadne nowe okoliczności faktyczne uzasadniające zmianę postanowienia z dnia 26 kwietnia 2012 r. Powyższe informacje, zdaniem Sądu, nie były wystarczające do zmiany wydanego wcześniej rozstrzygnięcia. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała, że Sąd ma możliwość obserwacji jej sytuacji finansowej od trzech lat, z której wynika, że została pozbawiona środków finansowych i nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego. Działalność gospodarcza Spółki została "zablokowana przez przestępcze działania organów sądowych, prokuratorskich, policyjnych i skarbowych". Ponadto Spółka wskazała na postanowienia wydane w innych sprawach, w których prawo pomocy w żądanym zakresie zostało jej przyznane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 165 P.p.s.a. w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W niniejszej sprawie zapadło już prawomocne orzeczenie dotyczące przyznania prawa pomocy stronie (postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt I FZ 265/12, oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2012 r. odmawiające przyznania Spółce prawa pomocy). Oceniając ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy Spółki, przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 165 P.p.s.a. wskazać należy, że wniosek ten powielał argumentację, jaką zawierał wniosek wcześniejszy. Zatem prawidłowo Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zmiany postanowienia tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2012 r. Skarżąca również w treści zażalenia nie podniosła jakichkolwiek argumentów wskazujących na zmianę okoliczności przyjętych przez Sąd za podstawę rozstrzygnięcia z dnia 26 kwietnia 2012 r. Warto również podkreślić, że okoliczność przyznania prawa pomocy Spółce w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Nie jest bowiem możliwa do przyjęcia sytuacja, w której sąd rozpoznający sprawę, dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygałby nie na podstawie akt sprawy, a jedynie w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji